φαινομενα

Με βήμα γοργό στον νεοπουριτανισμό

Επιτέλους αποκτήσαμε την εγχώρια υπόθεση «ανάρμοστης σχέσης» για να απολαύσουμε σε όλο του το μεγαλείο το δώρο του συντηρητισμού που καλλιεργεί η ριαλιτζίδικη τηλεόραση
Έλεος! Σε ποια σύγχρονη χώρα αξίζουν δελτία ειδήσεων που ασχολούνται με τα τσαλακωμένα σεντόνια οποιουδήποτε πολίτη και μάλιστα όταν αυτός έχει φύγει από τη ζωή και δεν μπορεί να υπερασπιστεί εαυτόν, οικογένεια και όνομα που της αφήνει;

Τι είδους ενημέρωση προς τους πολίτες μιας χώρας με «ευρωπαϊκό προσανατολισμό» είναι οι λεπτομέρειες για το αν είχε πάρει βοηθητικά σεξουαλικής ευρωστίας το θύμα του καβγά για μια συζυγική απιστία, έστω κι αν ήταν ο διοικητής του ΙΚΑ, έστω και αν η απόδειξη ότι είχε πάρει τέτοιου είδους χάπια μπορεί να αιτιολογήσει θάνατο από καρδιά και όχι από γροθιά, άρα όλο αυτό αποτελεί ελαφρυντικό για τον σύζυγο. Όσα αφορούν ένα δικαστήριο δεν μπορεί να γίνονται τηλεόραση.

Αλλά η δίκη του ερωτικού δράματος και των πρωταγωνιστών του έχει κατοχυρωθεί στην τηλεόραση. Με όσα συνεπάγεται η συντηρητική μορφή της ριαλιτζίδικης ενημέρωσης, που με αφορμή την υπόθεση θανάτου του Γιάννη Βαρθολομαίου αποκαλύπτεται σε όλο της το εύρος με την τεχνολογία της, την οποία αξιοποιεί για σόου αστυνομικής έρευνας και ανάκρισης· με τα πάνελ της που συντίθενται από τα ίδια πάντα πρόσωπα και τα οποία επιλέγονται επειδή εξυπηρετούν την τηλεσκηνοθεσία των λαϊκών δικαστηρίων- εκφραστές εκείνων των απόψεων που καθησυχάζουν το κοινό του καναπέ ότι η «οικογενειακή ηρεμία» δεν απειλείται αρκεί να μείνει στον καναπέ.

Σε αυτήν τη χώρα, που βαυκαλίζεται για την ιστορική σφραγίδα της στην ευρωπαϊκή δημοκρατική Σκέψη, έκανε άριστη δουλειά το ριάλιτι και έτσι φτάσαμε οι προσωπικές σχέσεις και συμπεριφορές των μελών ενός ερωτικού δράματος να μετατρέπονται, με άλλοθι τον δημόσιο ρόλο των δύο εξ αυτών, σε πεδίο άσκησης εξουσίας, πολιτικής αντιπαράθεσης και- αλίμονο- εκτόνωσης καημών της μικροκομματικής πολιτικής που ταλανίζει το μεγαλύτερο ασφαλιστικό ταμείο. Όλα μαζί τουρλουμπούκι μέσα σε ένα κλίμα συμπάθειας, φυσικά, για τον απατημένο σύζυγο και καταγγελίας της γυναικείας απιστίας. Μην ταραχθούν τα ήθη. Κι όμως, έφτασε η ελληνική τηλεοπτική κοινωνία στο σημείο για το οποίο κάποτε χλεύαζε την αμερικανική. Τότε που ο ανερχόμενος αμερικανικός πουριτανισμός είχε προσφέρει στην παγκόσμια τηλεοπτική κοινότητα την ομολογία Κλίντον για την «ανάρμοστη σχέση» του με την Μόνικα Λεβίνσκι. Τότε ανατριχιάζαμε οι Έλληνες της ερωτικής ανοχής για τα υποκριτικά ήθη μιας χώρας που ασκεί μέσω αυτών έλεγχο στους πολίτες της, εξασφαλίζοντας την αφασία τους.

Ωστόσο καμιά τηλεοπτική εικόνα, καμιά μορφή επικοινωνίας που διαχειρίζεται και εν τέλει διαμορφώνει το «δημόσιο αίσθημα» δεν είναι μόνο ψυχαγωγική, ήταν και παραμένει πολιτική. Το γνωρίζουν και το έχουν καταγράψει με πληρέστατη επιχειρηματολογία οι θεωρητικοί. Το αξιοποιεί άριστα ο πολιτισμός που κατευθύνει τις επιλογές του παγκόσμιου θεάματος.

Φυσική συνέπεια εκείνης της εποχής των ερωτικών ριάλιτι με πλανηταρχική σφραγίδα, ήταν η συντηρητική στροφή της αμερικανικής κοινωνίας, ο οικογενειάρχης Μπους- σωτήρ των ηθών και της πατρίδας. Η συνέχεια έχει ήδη καταγραφεί στην παγκόσμια Ιστορία με αίμα. Ούτε, φυσικά, η παγκόσμια αναμετάδοση του απαγχονισμού του Σαντάμ εξαιρείται από την διαμόρφωση μιας παγκόσμιας κουλτούρας φοβικών τηλεοπτικών κοινωνιών, όπου ούτε το δέος του θανάτου και ο σεβασμός στον νεκρό θα αποτελούν τον ύστατο φραγμό για την πλήρη διάλυση της συνείδησης.

Και είναι το ίδιο είδος τηλεόρασης που δίνει βήμα σε παραληρήματα ακραίου συντηρητισμού, σαν του πανελίστα- ψυχολόγου Πιπερόπουλου, που από το δελτίο του Αlpha επιδόθηκε σε μια πρωτοφανή εκμετάλλευση των φοβικών ανακλαστικών του μικροαστικού κοινού με αφορμή την «ανάρμοστη σχέση» του Γιάννη Βαρθολομαίου, για να εγείρει αισθήματα αποστροφής προς μια «διεφθαρμένη εξουσία», χρησιμοποιώντας ανενδοίαστα το εχθρικό αίσθημα των Θεσσαλονικέων προς την «Αθηναϊκή εξουσία» της ψωμιάδειας πολιτικάντικης ρητορείας.


Ωδή στην ψυχολογία των μαζών

Μείναμε άφωνοι μπροστά στα σαλταρίσματα της σκέψης του κ. Πιπερόπουλου, που με ρητορικό οίστρο ξεκίνησε από τα στερεότυπα περί απαξίωσης της Θεσσαλονίκης από την «Αθηναϊκή ελίτ» (πολιτική, δημοσιογραφική κ.λπ.) για να καθοδηγήσει Θεσσαλονικείς, αλλά και απανταχού της επικράτειας πολίτες που έχουν την αίσθηση «αποκλεισμού» από κέντρα εξουσίας (μοναδικός χειρισμός, άξια τα πτυχία!), να ερμηνεύσουν τα δημοσιεύματα του Τύπου για τα γλέντια των ισχυρών (πολιτικών και ό,τι άλλο) στην Θεσσαλονίκη την εποχή της Έκθεσης σαν συμπεριφορές εναντίον της ηθικής του Θεσσαλονικιού οικογενειάρχη (και όποιου οικογενειάρχη).

Θα υποκλίνονταν στη σαπουνοπερική του σύλληψη από τον αμερικανό εισαγγελέα της Κλιντονικής ταπείνωσης μέχρι τον ευαγγελιστή πάστορα του κυριακάτικου κηρύγματος σε επαρχία του αμερικανικού νότου. Είμαστε σε καλό δρόμο!