ΜΑΤΙΕΣ Ο σεβασμός

Ζούμε σε μια χώρα όπου κανείς δεν σέβεται τον άλλον. Το παράδειγμα βέβαια το δίνει το κράτος, με τις διάφορες «υπηρεσίες Κοινής Ωφέλειας»: έρχεται το συνεργείο του ΟΤΕ για κάποια βλάβη στα τηλέφωνα της γειτονιάς σου, σκάβει ένα τεράστιο όρυγμα μπρος στην πόρτα σου κι αφού τελειώσει τη δουλειά του, παίρνει τα σύνεργά του και φεύγει, χωρίς να ενδιαφέρεται τι θα απογίνει με τη λακκούβα-κρατήρα…

ηφαιστείου. Το ίδιο κάνει και η ΔΕΗ, το ίδιο κάνει και η ΕΥΔΑΠ. Η τρύπα θα σκεπαστεί όποτε το θελήσουν οι τρεις αυτοί δυνάστες μας ή, σε άλλες περιπτώσεις, ο Δήμος, το Φυσικό Αέριο κ.λπ.

Πήγα στην Αλεξανδρούπολη για ένα τριήμερο. Να μιλήσω σε μια εκδήλωση για ένα βιβλίο του- πολύ καλούλαϊκού στιχουργού Λευτέρη Χαψιάδη. Ήταν και ο Σκανδαλίδης ομιλητής. Γύρισα στην Αθήνα το βράδυ της Κυριακής, με τη βροχή. Δευτέρα, πήγα στο φαρμακείο, στο ψιλικατζήδικο της γειτονιάς, στο μανάβικο. Ο τόπος- και πάλιγεμάτος σκουπίδια! Μα τι θα γίνει, επιτέλους, μ΄ αυτήν την κατάσταση;

«Κάτσε μερικές μέρες στην Αλεξανδρούπολη να ηρεμήσεις», μου ΄λεγε ο φίλος μου ο Αυγερινός. «Γιατί επιστρέφεις τόσο γρήγορα στην Κόλαση;». Άδικο είχε;

Επαναλαμβάνω: ζούμε σε μια χώρα, όπου κανείς δεν σέβεται τον άλλον:

πέφτεις να κοιμηθείς αργά τη νύχτα και από την απέναντι πολυκατοικία κάποιοι ουρλιάζουν ή ανοίγουν την τηλεόραση με την ένταση ώς εκεί που δεν παίρνει άλλο! Έχεις μια μουριά εκατό ετών στην αυλή σου και οι διπλανοί απαιτούν… να την κόψεις, γιατί από κάποιο κλαδί, άκρη άκρη, πέφτουν 5-10 μούρα όλο τον χρόνο στη δική τους αυλή! Παρκάρεις το αυτοκίνητό σου έξω από το σπίτι σου και περνάει ένας αληταράς, με μια μεγάλη πρόκα και το χαράζει, μπρος, πίσω, στις πόρτες! Έτσι, για να βγάλει ένα κρυμμένο άχτι ή μια «τρέλα» από μέσα του!

Πήρα ένα σημείωμα, πριν από λίγες μέρες- το βρήκα στο γραμματοκιβώτιό μου. Έγραφε: «Από Φράττι 12. Σήμερα Σάββατο 3/2/07 κάνω πάρτι για τα γενέθλιά μου. Με συγχωρείτε εκ των προτέρων για τον όποιο θόρυβο μπορεί να προκληθεί από τη μουσική.

Ευχαριστώ πολύ. Νίκος Διαμαντόπουλος.» Το ίδιο σημείωμα εστάλη σε όλους τους γείτονες, σε μια ακτίνα πεντακοσίων μέτρων. Συγκινήθηκα. Όπως συγκινήθηκαν και όλοι αυτοί που το έλαβαν. Και πρέπει να πω ότι ο Νίκοςχρόνια πολλά- και πέρυσι στα γενέθλιά του ζήτησε συγγνώμη απ΄ όλους τους κατοίκους της οδού Φράττι, της οδού Γουέμπστερ, της οδού Προπυλαίων κ.λπ., για τον θόρυβο, που ενδεχομένως θα προκαλούσε η μουσική από το πάρτι του!

Σκέφτομαι: πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή μας, τι ποιότητα θα είχε, αν, όχι όλοι, τουλάχιστον οι μισοί από μας είχαν την ευαισθησία του Νίκου, που δεν είναι ακόμη ούτε 15 χρόνων, αλλά έχει μάθει, από πολύ νωρίς- από τους δικούς του, προφανώς- να σέβεται τους γύρω του…