[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χάσμα ερωτευμένων γενεών

Oι γενιές που μεγάλωσαν χωρίς τον Άγιο Βαλεντίνο θα σοκάρονται πάντα από τις τεράστιες μαξιλάρες- καρδιές που ξεχειλάνε τις βιτρίνες, κι όλο το κόκκινο καρδουλί γενικώς. Δεν πάει κάτω αυτό το σερβίρισμα, είναι σαν να σου αρέσει ας πούμε το γιαούρτι, και να σε γιαουρτώνουν, δεν χωνεύεται ο κραυγαλέος έρωτας, η διαφήμιση, το κιτς, η σάχλα. Στους δικούς τους καιρούς ο έρωτας ήταν υπόθεση διακριτική, κρυφή και μυστική, δεν τον βοηθούσαν οι θεσμοί, η μέρα των ερωτευμένων, όπως λέμε η μέρα της χελώνας καρέτα-καρέτα. Έτοιμες καρτούλες, ανθοπωλεία, καρδιές, φρασούλες σε ξύλινα καδράκια, δεν κυκλοφορούσαν. Ήταν ένας διαρκής αυτοσχεδιασμός, μαστόρεμα εκ των ενόντων, ο καθένας πάλευε μόνος του, αυτοδίδακτος και με ό,τι μπορούσε κι έβρισκε. Σαν να τα έχουν άχτι τα μικρά οι σημερινοί μεγάλοι. Όλα εύκολα σου λέει για τις νέες γενιές, οι προσθέσεις στο κομπιουτεράκι, το γράψιμο στον επεξεργαστή κειμένου και ο έρωτας στο σούπερ μάρκετ. Μαζί με τις τσίχλες, δίπλα στο ταμείο, έχεις καιρό να διαλέξεις ό,τι σου χρειάζεται περιμένοντας με το καρότσι στην ουρά. Είσαι ντροπαλός, διστάζεις, δεν ξέρεις πώς; Περιμένεις την 14η Φεβρουαρίου και την επιφοίτηση του βαλεντίνειου πνεύματος, κάτι θα βρεις μέσα σε όλα. Και ειρωνεύονται οι μεγάλοι, και μειδιούν, λες και δεν ξέρουν την αγωνία των νεαρών, λες και την ξέχασαν. Μπορεί και να την ξέχασαν.

Δεν υπάρχει αρκετά μεγάλο κόκκινο μαξιλάρι να προσφέρει χαλάρωση στο μέγα νεανικό άγχος, να διευκολύνει ουσιαστικά την οδυνηρή αυτή επανάσταση, που παραμένει μυστική, κρυφή και αυτοδιδασκόμενη, το πώς να πρωτομιλήσεις, πώς να πλησιάσεις, πώς να διευθετήσεις τον έρωτά σου. Λες και δεν το έζησαν ποτέ…