[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τα δόντια

Στην ξένη χώρα που είναι η δική μας, πήγε καλά, είναι ευχαριστημένη. Το σπίτι που νοίκιασε τώρα έχει φως αρκετό, το έβαψε ο άντρας της, που είναι επαγγελματίας, και το εξόπλισε, βρήκε φτηνά τα πάντα. Αυτή είναι η διαφορά, όπως λέει και η θυρωρίνα, από τον καιρό που ήταν εκείνη μετανάστρια, εσωτερική όμως, και το κάθε έπιπλο στοίχιζε μια περιουσία.

Τώρα, τι κρίμα να μην είμαστε τώρα νέοι, (πράγμα που ισχύει για όλα, όχι μόνο για τα φτηνά έπιπλα), βρίσκεις τα πάντα πάμφθηνα, με δόσεις, πλυντήρια, καναπέδες, τηλεοράσεις, που επί χρόνια βλέπαμε τηλεόραση στη βιτρίνα του μαγαζιού εμείς! Ναι, έχουν απ΄ όλα, δεν ξεχωρίζουν πια, τόσο γρήγορα αφομοιώθηκαν, δουλεύουν, πρόκοψαν, ξεχάστηκε η πείνα που τους έδιωξε από τον τόπο τους, τώρα κάνουν δίαιτα, μην παχύνουν άλλο. Μόνο κάτι μένει ακόμα που δεν είναι εύκολο φαίνεται να διορθωθεί, να καλυφθεί, να ξεχαστεί, κάτι που μόλις χαμογελάσουν κάνει νόημα μέσα από το στόμα, να θυμίζει σώνει και καλά τις παλιές, καθόλου καλές, μέρες. Τα δόντια, που από στερήσεις και αβιταμίνωση, ποιος ξέρει, χάλασαν, μαύρισαν, έπεσαν και δεν αποκαθίστανται αυτά μόνα τους, με καλή διατροφή. Δεν είναι σαν τους καναπέδες ούτε σαν τις τηλεοράσεις, να τα πάρεις με δόσεις ή να πας μια μέρα με το αυτοκίνητο εκδρομή στο αεροδρόμιο, αυτά είναι στ΄ αλήθεια ακριβά ακόμα, θέλουν ειδικούς γιατρούς, προσθετολόγους, κοστίζουν μια περιουσία, όταν είναι τόσο πολλά ιδίως, σχεδόν όλα. Τα Ταμεία δεν καλύπτουν τέτοιες πολυτέλειες, πού ποια Ταμεία δηλαδή, αφού δεν θέλουν καν ασφάλιση, προσφέρουν οικονομική εργασία. Είναι το μόνο απέμεινε να την ξεχωρίζει, σε όλα τα άλλα μοιάζει να γεννήθηκε και να μεγάλωσε εδώ πέρα, προσαρμόστηκε πλήρως. Μόνο να κρατά κλειστό το στόμα…