Οι φυλές του δρόμου

«Δεν παίρνουμε ένα σπρέι για να λερώσουμε τους τοίχους, όπως πιστεύουν πολλοί. Με το γκράφιτι δημιουργούμε αφήνοντας πάνω στις επιφάνειες ένα κομμάτι του εαυτού μας».

Σχεδόν κάθε απόγευμα μετά τη δουλειά παίρνουν τα σπρέι και τις μάσκες τους και προσπαθούν να αλλάξουν το μουντό γκρι των τοίχων με πολλά χρώματα και παράξενα σχέδια. Ο Γιάννης, ο Αλέξανδρος και ο Γιώργος είναι καλλιτέχνες του δρόμου, μέλη της ομάδας γκράφιτι Τill Death Squad (Ομάδα Μέχρι Θανάτου), η οποία δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριo του 2006. «Όλοι μας αρχίσαμε το γκράφιτι πριν από περίπου μία δεκαετία βάφοντας αρχικά με σπρέι τους τοίχους των δωματίων μας. Όσα χρόνια όμως και να περάσουν, ακόμα και με το… μπαστουνάκι, νομίζω ότι θα συνεχίσουμε να βάφουμε» λέει στα «ΝΕΑ» ο 28χρονος ιδιωτικός υπάλληλος Γιάννης Καραμπέτσος ή Sake, όπως είναι το ψευδώνυμό του.

Όπως διευκρινίζει, οι περιοχές στις οποίες δραστηριοποιείται η ομάδα είναι κυρίως η Νέα Ιωνία, το Μπραχάμι και η Πολυτεχνειούπολη.

ΤΕΧΝΗ ΕΚΤΟΣ ΜΟΥΣΕΙΟΥ

Μερικά σπρέι, ένας τοίχος και πολλή έμπνευση. Πολλές φορές οι γκραφιτάδες καλούνται να διακοσμήσουν κτίρια και… οχήματα!

Για κάθε γκράφιτι αφιερώνουν συνήθως μια ολόκληρη ημέρα, ενώ αν το σχέδιο είναι πολύ μεγάλο ενδεχομένως να χρειαστούν δύο και τρεις.

Συνολικά, περισσότεροι από 150 νέοι και νέες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ασχολούνται σήμερα ενεργά με το γκράφιτι. Στην Ελλάδα το μεγάλο μπαμ έγινε στις αρχές της δεκαετίας ΄90- άρχισε με γκράφιτι κυρίως πάνω σε βαγόνια του Ηλεκτρικού. Οι γκραφιτάδες έχουν την πρώτη τους επαφή με τα σπρέι σχετικά νωρίς- ακόμα και σε ηλικία 11 ετώνκαι οι περισσότεροι συνεχίζουν ακόμη και όταν ενηλικιωθούν. Στο παρελθόν το γκράφιτι ήταν παράνομο, τώρα πια όμως οι περισσότερες ομάδες για να ζωγραφίσουν παίρνουν άδεια από ιδιοκτήτες κτιρίων ή από τον δήμο αν πρόκειται για δημόσιο χώρο. Πάντως δεν είναι λίγες οι φορές που ιδιοκτήτες καταστημάτων ακόμα και διευθυντές σχολείων έχουν καλέσει ομάδες γκράφιτι για να ζωγραφίσουν έναν τοίχο που έχει υποστεί βανδαλισμό. «Έχει τύχει ακόμα και οδηγοί φορτηγών να μας ζητούν να βάψουμε το όχημά τους για να μην είναι μουντό», αναφέρει ο 24χρονος φοιτητής Αλέξανδρος Δούμος ή Speg.

Όπως λένε πάντως όσοι ασχολούνται με το γκράφιτι, πρόκειται για δαπανηρό χόμπι, αφού για να ολοκληρωθεί ένας τοίχος πρέπει να χρησιμοποιηθούν περισσότερα από 50 σπρέι διαφόρων χρωμάτων, καθένα από τα οποία κοστίζει περίπου 4 ευρώ.


Χορός παντού!

ΟΙ ΓΚΡΑΦΙΤΑΔΕΣ δεν είναι η μοναδική «φυλή του δρόμου». Υπάρχουν και οι χορευτές του street dance, του «χορού του δρόμου»:

Πρόκειται για ένα πολύ δυναμικό είδος χορού, με στοιχεία χιπ-χοπ, ενόργανης γυμναστικής- γι΄ αυτό και χρειάζεται πολύ καλή φυσική κατάσταση- αλλά και πολεμικών τεχνών.

Με το κασετόφωνό τους και φορώντας άνετα ρούχα, οι 4 χορευτές του δρόμου, μέλη της ομάδας Βreakers Without Fear, κάνουν πρόβες στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής. «Φτιάξαμε την ομάδα μας πριν από έξι περίπου χρόνια και όλο αυτό το διάστημα κάνουμε τις πρόβες μας κυριολεκτικά στον δρόμο, σε πλατείες ακόμα και κάτω από πιλοτές πολυκατοικιών», λέει ο Μιχάλης Ζεϊτινίδης, αρχηγός της ομάδας. «Όταν χορεύουμε αισθανόμαστε ελεύθεροι. Σε όσους πάντως μας θεωρούν αλήτες γιατί είμαστε όλη μέρα στους δρόμους, απαντάμε πως καλύτερα στους δρόμους παρά κολλημένοι μπροστά από μια τηλεόραση», τονίζει ο 19χρονος Γιάννης Σαϊκίνης, μέλος της ομάδας τα τελευταία πέντε χρόνια.

Ο «χορός του δρόμου» ξεκίνησε στην Αμερική τη δεκαετία του ΄70 μεταξύ των συμμοριών. Στην Ελλάδα περισσότεροι από 150 νέοι ασχολούνται με το street dance ενώ οι ομάδες που παίρνουν μέρος στα φεστιβάλ ξεπερνούν τις οχτώ.