[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αποκριά ινκόγκνιτο

Κι όμως περνάει η Αποκριά, είναι η τελευταία της εβδομάδα. Δεν την καταλάβαμε, αλλά καλύτερα έτσι· γιατί κι όταν την καταλαβαίνουμε, τι καταλαβαίνουμε; Πάντα με μια προσδοκία που δεν πραγματοποιείται κυκλοφορεί, για κάποια υπέρβαση που δεν μπορούμε να κάνουμε. Να αλλάξουμε, να φορέσουμε κάτι άλλο, να παίξουμε έναν άλλον ρόλο για λίγο, για πλάκα, για τόνωση, για την ικανοποίηση μιας ανάγκης ανεξήγητης, αλλά που φθάνει σχεδόν μέσα από τα σωθικά μας; Όχι, δεν γίνεται, δεν το μπορούμε πια. Δεν το μάθαμε. Στο σχολείο κάποιοι χοροί οργανώνονταν αλλά δεν υπήρχε στην ύλη των εξετάσεων, οπότε;

Καλύτερα έτσι οι Απόκριες, λαθραίες, διακριτικές, για όσους ελπίζουν να ξεδώσουν με ταβέρνες ή κανένα μισοπάρτι, που αρχίζει ως μεταμφιεσμένων και μένει στη μέση, ανίκανο να ολοκληρώσει. Είμαστε άνθρωποι σοβαροί, πώς να μεταμφιεστούμε; Ντυμένο τη νοσταλγία του, σαν φάντασμα, το Καρναβάλι μελαγχολεί τη στιγμή που πάμε να χαμογελάσουμε. Μα τι νοσταλγεί ακριβώς, υπήρξε κάποια εποχή πιο ανέμελο, πιο διονυσιακό, πιο γνήσιο ή το φαντασιωνόμαστε μόνο ότι ήταν έτσι; Μήπως είναι απλώς μια παρεξήγηση εκείνες οι ωραίες στολές που έραβαν οι μαμάδες μας κάποτε και μας είχαν κάνει να πιστεύουμε ότι θα μπορούσαμε σε όλη τη ζωή μας να φοράμε ένα ξένο ρούχο την περίοδο του Καρναβαλιού, κάτι ξεκάθαρο – αυτό που είχαμε θελήσει να γίνουμε όταν μεγαλώναμε, αλλά δεν υπήρχε πια μέχρι να μεγαλώσουμε, είχε καταργηθεί; Ή κάτι κοντινό και οικείο, να ντυθούμε ο καλύτερός μας φίλος ή ο μεγαλύτερος εχθρός μας, κάτι άλλο, πιο μεγάλο, έξω από εμάς. Ή κάτι πιο μικρό, ευέλικτο, πονηρό, κρυμμένο, απελευθερωμένο από μέσα μας. Δεν γίνεται. Μια ταβέρνα με τη στολή της καθημερινότητας, λίγο παραπάνω κρέας, και πολύ μας πάει.