«Μηχανή» τεσσάρων βιβλίων τον χρόνο!

Έχει γράψει 166 μυθιστορήματα. Γράφει, δηλαδή, τέσσερα μυθιστορήματα τον χρόνο. Και πουλάει 200.000 αντίτυπα κάθε τρίμηνο. Ο Ζεράρ ντε Βιλιέ (της σειράς «SΑS») είναι αναμφίβολα ένα από τα εκδοτικά φαινόμενα των τελευταίων δεκαετιών. Και πώς τα καταφέρνει; Μα με… ρεπορτάζ. «Γ ιατί να επινοώ καινούργια πράγματα; Ούτως ή άλλως δεν διαθέτω φαντασία», διατείνεται. Και αποκαλύπτει πως το μυστικό του είναι οι καλές του σχέσεις με τις γαλλικές μυστικές υπηρεσίες. Να γιατί δεν γράφει ποτέ για επεισόδια στη Γαλλία. Τους αφήνει στο απυρόβλητο, για να του δίνουν πληροφορίες για οτιδήποτε άλλο συμβαίνει στον κόσμο. Εξ ου και ο ήρωάς του, ο διάσημος πια Μάλκο Λίνγκε, είναι πράκτορας της CΙΑ.

Η συνταγή είναι απλή: ο Ζεράρ ντε Βιλιέ δουλεύει με την επικαιρότητα. «Προσπαθώ πάντα να αφηγούμαι ιστορίες που τις έχουν ακούσει όλοι, όπως η υπόθεση με το πολώνιο ή οι πυρηνικές δοκιμές της Βόρειας Κορέας. Πρέπει επίσης να υπάρχει διεθνής ανάμειξη, ώστε η υπόθεση να αφορά και τις ΗΠΑ, άρα και τη CΙΑ», λέει.

Ένα από τα τελευταία του βιβλία ασχολείται με τον Κάρατζιτς.

Λέγεται «Ντοσιέ Κ» και αφορά το κυνήγι του Σέρβου Ράντοβαν Κάρατζιτς από τους Δυτικούς. Για την υπόθεση, που αφορούσε και την Ελλάδα, πήρε πληροφορίες από τον περίφημο στρατηγό Ροντό, τον άνθρωπο που πρωταγωνίστησε πριν από λίγους μήνες στο λεγόμενο «γαλλικό Γουότεργκεϊτ», την υπόθεση Clrearstream, στην οποία οι Σιράκ και Ντε Βιλπέν κατηγορήθηκαν για οργανωμένη προσπάθεια δυσφήμησης του Σαρκοζί. Ο Ροντό (που την περίοδο του σκανδάλου κρύφτηκε και στο σπίτι του Ντε Βιλιέ για να αποφύγει τους δημοσιογράφους) του είπε λεπτομέρειες και του άνοιξε πόρτες. Κάπως έτσι ο Ζεράρ ντε Βιλιέ βρέθηκε στην Ελλάδα, με την ευγενή συνδρομή και της γαλλικής πρεσβείας στην Αθήνα, να επισκέπτεται μοναστήρι στον Άθω όπου θεωρείται ότι κρυβόταν, ένα διάστημα, ο Κάρατζιτς.

«Δεν περιγράφω ποτέ μέρη στα οποία δεν έχω πάει», λέει ο Γ άλλος συγγραφέας στη «Liberation» (στον Ζαν-Ντομινίκ Μερσέ). Με ένα εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο από συγγραφικά δικαιώματα στη Γαλλία, προφανώς δεν το σκέφτεται να πάρει το αεροπλάνο. Και έχει γυρίσει όλο τον κόσμο. «Η Γκάνα», λέει, «είναι ένα κράτος στο οποίο δεν έχω πάει».

Το ωραίο είναι ότι συχνά ο Ντε Βιλιέ βάζει να πρωταγωνιστούν υπαρκτά πρόσωπα. Τους αλλάζει ελάχιστα και οι επαΐοντες, δηλαδή οι πράκτορες των υπηρεσιών πληροφοριών, μπορούν να διακρίνουν πρόσωπα και πράγματα. Έναν Ελβετό διπλωμάτη, για παράδειγμα, που υπηρετεί στο Ισλαμαμπάντ, τον αναγνώρισαν πολλοί. Το όνομά του το παράλλαξε ελαφρώς, ένα γυάλινο μάτι το μετέτρεψε σε αλλήθωρο μάτι, ενώ κράτησε τη σύζυγο με την καταγωγή από τη Ρουάντα. «Τον συνάντησα», λέει ο διπλωμάτης, «ήπιαμε ένα ποτήρι. Είναι τύπος πολύ συμπαθητικός.

Μετά βρέθηκα στο μυθιστόρημά του. Διασκεδαστικό, δεν λέω, αν και η γυναίκα μου δεν το εκτίμησε πολύ».

Το γιατί είναι προφανές. Επιφύλαξε στη γυναίκα του τη συνήθη τύχη των γυναικών στα βιβλία του: με μοναδική ευκολία να πέφτουν στο κρεβάτι. Είπαμε, ο Ζεράρ ντε Βιλιέ δεν είναι και ο πιο προοδευτικός άνθρωπος στον κόσμο. Για την ακρίβεια, είναι πολύ δεξιός και στη βιβλιοθήκη του δεσπόζει ένα γράμμα, η απάντηση του Σαρκοζί που έλαβε το τελευταίο του βιβλίο και τον αποκαλεί «αγαπητό φίλο».

Σε ένα εκατομμύριο ευρώ τον χρόνο υπολογίζονται τα συγγραφικά του δικαιώματα μόνο για τη Γ αλλία