Συγκίνηση για έναν θρύλο

Είχε να μου συμβεί από μωρό με το δακρύβρεκτο «Μαρσελίνο πάνι βίνο». Έτσι και τώρα με το «La vie en rose», την εναρκτήρια ταινία της Μπερλινάλε. Επί δύο ώρες ολότελα δοσμένος στο δράμα της Εντίτ Πιάφ, να κολυμπάω σε ωκεανούς δακρύων. Ένα σκουπίδι, μια σπιθαμή πλάσμα, μια χαψιά, ένας θρύλος, μια θεά!

Εξαφανίστηκα σαν κριτικός, εξαγνίστηκα σαν θεατής. Αδύνατον να το προσεγγίσω ουδέτερα, ψύχραιμα, αντικειμενικά. Νon, je ne regrette rien. Γιατί να μετανιώσω; Μα δεν είναι μελοδραματική, κατασκευασμένη φαντασία. Οι ιστορίες του Τζίμι Χέντριξ, του Τ ζιμ Μόρισον, του Τζόνι Κας, του οποιουδήποτε γνωστού ποπ, ροκ σταρ, μπροστά στην Εντίτ Τζιοβανά Γ κασιόν, δηλαδή τη Μome Ρiaf, το μικρό σπουργίτι, φαντάζουν καθημερινά, απλά περιστατικά.

Η σκηνή της συντριβής στο αθάνατο «Ολυμπιά» του Παρισιού είναι μαχαιριά στο δόξα πατρί της καρδιάς. Ένα τόσο μικροσκοπικό, ανοχύρωτο, εύθραυστο πλάσμα ηλικίας 45 με όψη 100 χρόνων να σου κομματιάζει την καρδιά. Η σκηνή, τα καθίσματα, οι τοίχοι, όλοι και όλα μούσκεμα από αληθινό μελό. Απίστευτο!

Ο πατέρας της, γυρίζοντας από τα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αρπάζει το σπουργιτάκι ηλικίας τριών χρόνων από το πεζοδρόμιο και την πορνεία της μάνας της, και την εμπιστεύεται στη δική του μάνα, την τσατσά ενός πορνείου στη Νορμανδία. Να σε πιάνει τρέλα. Λίγο αργότερα τυφλώνεται προσωρινά και οι γιατροί διαπιστώνουν την αργή, αλλά σταθερή κατάρρευσή της. Η συνέχεια μεταξύ ουρανού και τάφου. Από τα δεκαπέντε στους δρόμους του Παρισιού, να

ΙΝFΟ

Το «La vie un rose», η ζωή της Εντίτ Πιάφ, στις 22 Μαρτίου στην Αθήνα, η εναρκτήρια ταινία του Φεστιβάλ Γαλλικού Κινηματογράφου που οργανώνει κάθε χρόνο το Γ αλλικό Ινστιτούτο με χορηγό επικοινωνίας «ΤΑ ΝΕΑ».

τραγουδάει για πενταροδεκάρες και τα βράδια να τ΄ ακουμπάει σε κάποιον νταβατζή.

Έτσι το 1935, εντελώς τυχαία, την ακούει ο Λουί Λεπλέ, ιδιοκτήτης καμπαρέ, την ανεβάζει στη σκηνή και από κει η ανηφόρα προς το στερέωμα ιλιγγιώδης, αλλά και Γ ολγοθάς.

Ένα αυτοκινητικό ατύχημα τη στέλνει στη μορφίνη. Ένα δεύτερο, θανατηφόρο αυτή τη φορά, της παίρνει την ψυχή. Όταν η μοναδική, τεράστια λατρεία της, ο πρωταθλητής της πυγμαχίας Μαρσέλ Σερντάν σκοτώνεται σε αεροπορική συντριβή. Οι προσευχές της, τα λόγια της, τα γράμματά της να σε γρονθοκοπούν από παντού. «Μαζί σου στον ουρανό, κοντά στον Θεό».

Στα σαράντα πέντε, πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι, ολόιδια φάντασμα μιας νεκροζώντανης, ξεχασμένης από χρόνο και ανθρώπους. Κι όμως . Με τη μορφίνη ξαναβγαίνει για την τελευταία της αναλαμπή. Χωρίς τη σκηνή, χωρίς τα τραγούδια, χωρίς τον Μαρσέλ δεν ζει. Κάπου εκεί- Οκτώβριος του 1963λίγο πριν φτερουγίσει η ψυχούλα της στον ουρανό, ρωτάει για τον Τεό. «Στον δρόμο είναι, σε μια ώρα θα είναι εδώ». Αυτή είναι και η μοναδική αναφορά στον Θεοφάνη Λαμπούκα, τον «Τεό Σαγκαπώ».


«Χρειάστηκα βδομάδες να απεξαρτηθώ»

Πλήρης αισθημάτων. Το μισό οφείλεται στην ιστορία. Το άλλο στην ερμηνεία. Η Μαριόν Κοτιγιάρ, ένα κεφάλι πάνω από ταυτοπροσωπία. Η Ελισάβετ τής Έλεν Μίρεν δεύτερη και καταϊδρωμένη. Τι να πω τώρα. Το κορίτσι που μέχρι τώρα το συναντούσαμε κυρίως σε δευτεράντζες τύπου «Ταξί» και «Μια καλή χρονιά» (με Ράσελ Κρόου), αναδεικνύεται σε τραγωδό πολλών καρατίων. Με τη βοήθεια του νεαρού σκηνοθέτη Ολιβιέ Νταχάν- σε δευτεράντζες κι αυτός μέχρι την Πιάφαλλά και τριών κρυφών πρωτομαστόρων στο μακιγιάζ και το χτένισμα. Έτσι καταφέρνει να μπαινοβγαίνει στο πετσί της Πιάφ από 19 μέχρι 48 ετών. Επίτευγμα. Πώς έγινε αυτό; «Με ατελείωτες, εξουθενωτικές πρόβες. Χρειάστηκα αρκετές εβδομάδες για να απεξαρτηθώ από τον βασανιστικό βηματισμό της, από τον τραυματισμένο ψυχισμό της και από την επουράνια φωνή της. Όλο αυτό το διάστημα αναρωτιόμουνα, άραγε από πού προέκυψε αυτό το ταλέντο, αυτό το χαρισματικό πλάσμα;». Θέλει και ρώτημα; Από τα σκουπίδια!