Φαινόμενα

Το αφόρητο παζλ της βίας

Τ ηλεοπτικό παζλ μορφών σύγχρονης βίας, που εγείρουν ερωτήματα για τη φοβική «δημοκρατία» που διαμορφώνεται στην Εποχή της Πτώσης των Δίδυμων Πύργων
Το πρόσωπο του νεαρού που μιλάει στον φακό με τη χαρακτηριστική κυπριακή προφορά μοιάζει αόριστα γνώριμο. Νέος, σχεδόν παιδί, ο Αυγουστίνος Δημητρίου είναι ο Κύπριος φοιτητής που δέχτηκε την άγρια επίθεση των αστυνομικών- ή μήπως να πούμε, «που προσέκρουσε στη ζαρντινιέρα»;- στη Θεσσαλονίκη τη βραδιά της επετείου του Πολυτεχνείου.

Φοβισμένος και θυμωμένος, αφηγείται στον Τάσο Τ έλλογλου- για τους «Φακέλους» (Μega)- ολόκληρη την ιστορία.

Μοιάζει με εφιαλτικό θρίλερ. Μόνο που ο ίδιος το έζησε. Είδε να τον πλησιάζουν άγνωστοι καθώς περπατά, εκείνη τη βραδιά της επετείου του Πολυτεχνείου, και πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη να τον χτυπούν. Εκείνος φωνάζει «βοήθεια» σε ένστολους που τους έβλεπε δίπλα, νομίζοντας ότι τον χτυπούν κακοποιοί. Οι ένστολοι δεν κινούνται. Εφιάλτης. Του φορούν χειροπέδες, ενώ τον έχουν ρίξει κάτω και συνεχίζουν να τον χτυπούν. Τον τσουβαλιάζουν σε ένα περιπολικό και τον οδηγούν μακριά από τα βλέμματα οποιουδήποτε θα μπορούσε να γίνει μάρτυρας της αναίτιας και γι΄ αυτό ακόμη αγριότερης αστυνομικής βίας. Ευτυχώς , εδώ υπήρχαν κάμερες . Η θέα στην πράξη της βίας είναι η μοναδική μέθοδος ελέγχου της. Και αλίμονο, ο κανόνας της ορατότητας έχει δύο πλευρές εφαρμογής.

Τ ο ένα μετά το άλλο τα ρεπορτάζ των «Φακέλων» ξετυλίγουν το νήμα της σύγχρονης βίας στο εσωτερικό των κρατών και δη του δικού μας, από τη βία των αστυνομικών μέχρι των χούλιγκαν και κουκουλοφόρων, αλλά και της αθέατης κάμερας-μπόγια ανθρώπων που λειτουργεί στη Βρετανία, για να «συλλαμβάνει» τον ένοχο ακόμη και της ρύπανσης του πεζοδρομίου με ένα χαρτάκι.

Ένα τηλεοπτικό παζλ μορφών άμεσης και έμμεσης βίας (της κάμερας), που εγείρουν τα σοβαρότερα ερωτήματα γι΄ αυτή τη φοβική «δημοκρατία» που διαμορφώνεται σχεδόν σε όλα τα σύγχρονα κράτη στην Εποχή της Πτώσης των Δίδυμων Πύργων. Γιατί μεταξύ της άγριας αστυνομικής βίας που ξεσπάει, όπως αποκαλύπτει το ρεπορτάζ του Τάσου Τέλλογλου, με παρόμοιο, αναίτιο και τυφλό μένος όπως αυτό που διαπιστώσαμε κατά του Κύπριου φοιτητή, σε πλείστες άλλες περιπτώσεις και της βίας της πανταχού παρούσας κάμερας που παρεμβαίνει με πειθαρχικό, ελεγκτικό μάτι σε οποιαδήποτε «εκτός κανόνα» δημόσια κίνηση των πολιτών, το πεδίο «ειρήνης» αίφνης για τους πολίτες του κράτους, κάθε κράτους, στενεύει. Ακόμη πέντε περιπτώσεις ανθρώπων που έπεσαν θύματα της ίδιας αναίτιας αστυνομικής βίας, από τη Θεσσαλονίκη έως το Βόλο και την Αθήνα, επιβεβαιώνουν την εύκολη διολίσθηση μελών των Σωμάτων Ασφαλείας προς την κατάχρηση εξουσίας. Και τον βαθμό της δημοκρατικής ευαισθησίας των θεσμών μας τον μετρούν αποφάσεις δικαστηρίων, στα οποία προσέφυγαν πολίτες για να καταγγείλουν κατάχρηση εξουσίας εναντίον τους από αστυνομικούς, αλλά δεν δικαιώθηκαν.

Αποτέλεσμα μακράς παράδοσης αυταρχισμού ή «εύκολη λύση», αυτή η συνενοχή του κράτους σε αστυνομικές «υπερβολές» για να έχουν αυτοπεποίθηση όταν αντιμετωπίζουν το «σύνθετο» έγκλημα της εποχής, πάντως η αναπαραγωγή του κύκλου της βίας συνεχίζεται απρόσκοπτη.

Ξυλοκόπησαν άγρια έναν φοιτητή οι αστυνομικοί, χτύπησαν άγρια τον κ. Πολυζωγόπουλο της ΓΣΕΕ κουκουλοφόροι, ενώ έγιναν γνωστά ονόματα και πρόσωπα στην πρώτη περίπτωση, οι σχέσεις κουκουλοφόρων και χούλιγκαν στη δεύτερη αποτέλεσαν τη διαπίστωση έκπληξη, αλλά το ίδιο πάντα θέαμα βίας, η ίδια πάντα εικόνα εμφυλίου αναπαράγεται στο εγχώριο θέαμα.


Μία κάμερα για 12 πολίτες

Ο κύκλος αστυνομική βία- χουλιγκανική και κουκουλοφορική βία- της κάμερας μοιάζει κλειστός. Το πείραμα της Βρετανίας όπου μία κάμερα αντιστοιχεί σε 12 ανθρώπους, που παρουσιάζει η Σοφία Παπαϊωάννου, επιβεβαιώνει ότι ουδόλως μειώθηκε η εγκληματικότητα με τη χρήση τους. «Καλλιεργείται κλίμα φόβου και αποτέλεσμα είναι η εγκατάσταση περισσότερων καμερών τις οποίες πωλούν μεγάλες εταιρείες στην κυβέρνηση», λέει στον φακό ο συγγραφέας και δημοσιογράφος, Χένρι Πόρτερ. Κι όμως , η κοινή λογική είναι περιττή για την οργάνωση των σύγχρονων κρατών γύρω από το παράλογο της διαρκούς κατανάλωσης. Είτε ως θέαμα είτε ως «πολιτικό (κρατικό) προϊόν», η βία νομιμοποιεί την άσκηση πειθαρχίας, η οποία προϋποθέτει μηχανισμό παρακολούθησης. Η βία ως θέαμα παράγει φόβο και αυτός, αποδοχή της πλήρους ορατότητας. Του φοβισμένου, φυσικά.