[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Στον κόσμο του βιβλίου

Από τον σταθμό «Βικτώρια» στον σταθμό «Ομόνοια» του Ηλεκτρικού, έχω τόσο μελετήσει τα σημεία των εισόδων που δεν χάνω ούτε δέκατο του δευτερολέπτου. Πάντα ανοίγεται ελεύθερος ο διάδρομος μπροστά μου, τρέχω πρώτη, φθάνω εγκαίρως, προλαβαίνω τον συρμό της ανταπόκρισης, γλιτώνω πολύτιμα λεπτά και νιώθω πολύ μαχητική και σπουδαία. Κι αυτό συμβαίνει κάθε μέρα, επί χρόνια· εκτός από μία που, αν και όρθια στην πόρτα, έτοιμη όπως πάντα, ρομποτάκι δυνατό και κουρδισμένο, κάτι έχασα και βρέθηκα να σπρώχνομαι, να τρακάρω με τους απέναντι. Τι είχα πάθει; Θα φταίει που διάβαζα, κρατώντας τη χειρολαβή, ένα νέο στάδιο του ισόβιου σχεδίου εξοικονόμησης χρόνου· και φαίνεται είχε ενδιαφέρον το άτιμο το κείμενο. Κάπως ξελογιάστηκε η σκέψη, παρεξέκλινε, έχασα δευτερόλεπτα, μπήκαν άλλοι μπροστά, με ξεπέρασε η ζωή. Λίγο να ξεχαστείς, πάει, το έχασες το τρένο, κυριολεκτικά. Γι΄ αυτό πρέπει να είσαι συνέχεια σε εγρήγορση, μη σε περάσουν στους διαδρόμους του Μετρό ή στους δρόμους με τα Ι.Χ., στις ουρές, στις διεκδικήσεις του ελάχιστου και του μέγιστου. Η ζωή στην Αθήνα δεν σηκώνει διάβασμα. Αν έχεις τον νου σου στο βιβλίο, πάει έχασες, σου παίρνουν τη θέση, σε προσπερνάνε, ξεφτίζει η μαχητικότητά σου, η παρουσία σου παύει να είναι έντονη. Γι΄ αυτό δεν διαβάζουν οι Έλληνες, δεν τους το επιτρέπει η αναγκαία στην καθημερινότητα επαγρύπνηση. Η πραγματικότητα απαιτεί διαρκή, εντατική παρουσία και ετοιμότητα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα παλεύονται, δεν μπορείς στις σκληρές συνθήκες που διατηρούμε να καλλιεργήσεις την πολυτέλεια ενός παράλληλου κόσμου, όπου χρειάζονται τα βιβλία. Κρίμα, γιατί όταν συνυπάρχεις στους δύο κόσμους, αντέχεις τον πραγματικό καλύτερα, ίσως και να τον ομορφαίνεις.