ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ

Τσικνοπέμπτη στην Αλβιώνα

Φεύγω και προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου. Να μην ξεχάσω τον θερμοσίφωνα αναμμένο, όπως την άλλη φορά που χάλασε εν τη απουσία μου (το λέμε αυτό το «εν τη απουσία» πια; Ή είναι δοτική και θα μου κόψουν πρόστιμο; Ωραία)… όπως την άλλη φορά που χάλασε όσο έλειπα, λοιπόν, ο θερμοστάτης και πλημμύρισε το σύμπαν στο πατάρι. Κι ήρθαν κι έγιναν τα γράμματα μιας ζωής ένας πολτός. Μια λάσπη οι υποσχέσεις, τα «σ΄ αγαπώ», «σε θέλω», τα «να μη σε ξαναδώ στα μάτια μου», τα «τσογλάνι θα μου το πληρώσεις», τα «δεν ξεχνώ. Τη μυρουδιά σου να ξεχάσω και τίποτα στον κόσμο». Τα «δεν με κοίταξες προχτές την πρώτη ώρα με τον Ζώρα», τα «ποιος νομίζεις ότι είσαι, μωρέ μαλάκα;» και κάτι ακατάληπτα «όταν.. εσύ πέρασες με…. και δεν.. που έφευγα.. Γ ιατί;». Έλα ντε. Γιατί;… Γιατί;

Επίσης το φαγητό της γάτας μου να θυμηθώ, να έχει ξηρά τροφή η Σουσού και το νεράκι της σε δυο μεριές- όταν τελειώσει το ένα νά ΄χει καβάτζα το άλλο. Όχι όπως τότε που (ήτανε βέβαια καλοκαίρι) εξατμίστηκε όλο το νερό και όταν γύρισα με κοίταζε με ένα παράπονο και ένα πείσμα… κι έκανε έναν μήνα να με αφήσει να τηνε πάρω αγκαλιά να της χαϊδέψω τον λαιμό.

Να βγάλω οπωσδήποτε την πρίζα του ψυγείου, να το αδειάσω και να αφήσω την πόρτα του ανοιχτή, όχι όπως έφυγε μια φάση (αυτό σωστό; Ή πολύ «προχώ»; Ωραία, ας πούμε λοιπόν)… όπως έφυγε μια φορά η Μαργιέττα με το Κελβινέιτορ (υπάρχει ακόμα η φίρμα;) στο on και εν τη απουσία της (δεν την αλλάζω τη δοτική. Γούστο μου- καπέλο μου) κόπηκε το ρεύμα και με το που γυρίζει την πήρε η μπόχα απ΄ τα μούτρα.

Είχαν σαπίσει μέσα δυο μελιτζάνες ιμάμ και τρία πορτοκάλια κι έτρεχε με το καντάρι το σκουλήκι… μια βρώμα σαν ψοφίμι κι έπλενε η δικιά σου, με τη χλωρίνη και το ξίδι τρεις μέρες και τρεις νύχτες κι αδύνατον να φύγει η μυρουδιά.

Δεν μου φτάνουν οι εμπειρίες οι δικές μου στις συμφορές δανείζομαι κι απ΄ άλλους.

Α! Και ν΄ αδειάσω όλες τις βαλίτσες, να πάρω μόνο ένα βιβλίο και την ταυτότητα τη νέα, την καινούργια, μπας και γυρίσω καινούργιος απ΄ τα τα ξένα και, ποιος ξέρει, ίσως και πιο νέος γιατί αυτός είναι ο σκοπός του κάθε ταξιδιού μας πια, να μας γυρίσει δροσερούς απ΄ το αγιάζι της επιστροφής, και δη διπλά ξανανιωμένους .

Κι όπως έλεγε κι η θεία του Μαρίνου μόλις έφευγε για λίγο απ΄ την Ελλάδα: «Αντίο. Αντίο Γ ρανάδα»!