Φαινόμενα

Αγιογράφηση της σύγχυσης

Στις αγιογραφίες ενός ναού βρίσκουν ευλογημένη ανταπόκριση οι ιδέες του Ντίσνεϊ και της γιουροβιζιονικής πολτοποίησης εθνικών στοιχείων προς όφελος, βεβαίως, του εγχώριου ποιμνίου
Ηδιαφήμιση έφτασε να εμπνεύσει μέχρι και τον ηγέτη της περεστρόικα Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, που τον έκανε πρωταγωνιστή καμπάνιας για διάσημη πίτσα. Είχε τότε θεωρηθεί εξόχως τολμηρή ιδέα και ακόμη τολμηρότερη, βέβαια, η αποδοχή της από τον Γκορμπατσόφ.

Την ξεπέρασε όμως σε ευφυΐα η ιδέα της πρόσμειξης πολιτικο-ιστορικών και θρησκευτικών προσώπων- συμβόλων στις αγιογραφίες του ναού Άξιον Εστί της Παναγιάς στην Αξιούπολη Κιλκίς. Έσπευσε ο τηλεοπτικός φακός μόλις έγινε γνωστό ότι στους τοίχους του ναού συναντιούνται με τους παραδοσιακούς αγίους ο Λένιν, ο Στάλιν , αλλά και ο Μακρυγιάννης , ενώ άγιοι φαίνονται να κρατούν παπύρους με στίχους του Ομήρου (δεν έγινε γνωστό ποια αποσπάσματα).

Επιτέλους, δίνει καρπούς ο υπέροχος πολιτισμός της τηλεόρασης, ο πολιτισμός της πολτοποίησης ιδεών, αρχών , αξιών, ρευμάτων . Ο παππούς Ντίσνεϊ δικαιώνεται, τελικά, από τους άοκνους ποιμένες της Εκκλησίας μας, που είδαν στις ιδέες του την ιδανική μέθοδο εκκλησιαστικού μάρκετινγκ.

Ακριβώς όπως στην Ντίσνεϊλαντ αιώνες ιστορίας, δοξασίες , ήθη, πολιτισμοί, όλα όσα διαιρούν τους ανθρώπους έχουν καταλυθεί με τον παιχνιδιάρικο, ανιστορικό συγκερασμό τους σε μια ψυχαγωγική επιχείρηση, έτσι και οι εμπνευσμένες αγιογραφίες καταργούν όλα όσα μπορεί να διχάσουν, να διαιρέσουν το ποίμνιο. Είναι όλοι εδώ. Όπως περνάμε στην Ντίσνεϊλαντ χωρίς ενδιάμεσα στάδια από την προϊστορία στο Διάστημα, από τους Ινδιάνους στον Πύργο της Ωραίας Κοιμωμένης, έτσι και ο πιστός που προσεύχεται στην Παναγιά της Αξιούπολης μπορεί με το βλέμμα του να περάσει από τον Μακρυγιάννη, στην Πηνελόπη Δέλτα, από τον Λένιν και τον Στάλιν σε στίχους από τον Όμηρο.

Για να συντονιστούμε με το πνεύμα της Γιουροβίζιον , μας πήρε χρόνια, ξοδέψαμε χρήματα, καβγαδίσαμε, επενδύσαμε σε παρατήρηση και αντιγραφή. Και αίφνης, σαν να είναι απολύτως φυσικό, μια εκκλησία επαρχιακής πόλης προτείνει έναν γιουροβιζιονικού τύπου εκσυγχρονισμό της αγιογραφικής παράδοσης της Ορθοδοξίας. Και γιατί όχι. Μήπως η κορυφαία αξία της αγοράς δεν είναι η «άρνηση μνήμης»; Μήπως αυτή δεν έχει αναγορευθεί σε απόλυτο στόχο προκειμένου να επιτευχθούν οι μεγαλύτερες δυνατές πωλήσεις, δηλαδή η μεγαλύτερη δυνατή πελατεία;

Τη μεγάλη πελατεία έχουν στόχο οι τραγουδιστικές σούπες, τα ρεύματα μόδας που συνδυάζουν έθνικ στοιχεία, οι μεγάλες διοργανώσεις με τις πανηγυρικές τελετές, σαν τις τελετές έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων ή σαν την Γ ιουροβίζιον. Γιατί η μαζικότητα απαιτεί στρογγυλές τις γωνίες της Ιστορίας, λείες τις επιφάνειες των διαφορετικών πολιτισμών, χωρίς τις αιχμές της διαφοράς , το βάθος του νοήματος.

Γιατί να ωφελείται η αγορά μόνο και όχι η Εκκλησία, που στο κάτω κάτω έχει όχι μόνο την αποκλειστικότητα της διαχείρισης των ανθρώπινων φόβων, αλλά και το know how. Και δεν θα το αφήσει στην τηλεόραση, που έστειλε τους τηλεθεατές να μαδούν τα λιόδεντρα. Ο άνθρωπος με την αφυδατωμένη ιστορική και πολιτική συνείδηση ανήκει στην Εκκλησία, η οποία έχει και καλό σκοπό (να τον στείλει στον παράδεισο), και όχι στην τηλεόραση.

Ιδέα παμπόνηρη, εξόχως σύγχρονη, επομένως, αυτή που είχε ο αρχιμανδρίτης Δωρόθεος, εφημέριος του ναού Άξιον Εστί της Παναγιάς, την οποία άλλωστε εξέφρασε με σαφήνεια στα μικρόφωνα που του προτάθηκαν: Οι ιδέες της πίστης είναι ίδιες, δεν αλλάζουν ανάλογα με την αγιογράφηση, η οποία μπορεί να εκσυγχρονίζεται ανάλογα με την εποχή. Θα άφηνε άφωνο ακόμη και τον πιο έμπειρο και ακριβοπληρωμένο σχεδιαστή διαφημιστικής καμπάνιας της μεγαλύτερης εμπορικής φίρμας του κόσμου.

Γ ιατί εκείνος δεν θα τολμούσε να προτείνει μια τέτοια ετερόκλητη πρόσμειξη προσώπων- συμβόλων που απευθύνονται το καθένα με τόσο διαφορετικούς τρόπους, ιστορικά και ιδεολογικά στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στις γειτονικές της. Δεν λείπουν ούτε τα ζωδιακά σύμβολα. Είναι όλα εδώ.


«Φύλα» παράδοσης στο εκκλησιαστικό μίξερ

Ένα πάνελ ετερόκλητων συμβόλων ομογενοποιημένων από τη στυλιζαρισμένη ζωγραφική έκφραση της αγιογραφίας, που μοιάζει εμπνευσμένο από τη φαντασμαγορία του πολτού των τηλεοπτικών πάνελ, όπου πρωτοστατούν άλλωστε και οι ρασοφόροι ποιμένες.

Μοναδική ιδέα! Από την τηλεοπτική εικονογράφηση της σύγχυσης στην εκκλησιαστική της αγιογράφηση και, ως εκ τούτου, στον καθαγιασμό της. Η αντιπρόταση της Εκκλησίας στον τηλεοπτικό χυλό είναι το ευλογημένο σύμβολο- χυλός των αγιογραφιών, η ρευστοποίηση στο μίξερ της εκκλησιαστικής προπαγάνδας «φύλων» της εγχώριας ιστορικής και πνευματικής παράδοσης. Τέλειο!