«Ωριμάζω σημαίνει παίρνω την ευθύνη»

ΤΟΛΜΗΡΟΣ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΦΩΝΑΚΛΑΣ.
ΚΑΙ Ο 26ΧΡΟΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ
ΜΕ ΤΗ «ΡΟΖ» ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΠΛΑΓΙΩΣ
ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ
ΓΡΑΦΗ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΘΕΜΑΤΑ-ΤΑΜΠΟΥ
«Το Ροζ είναι ένα χρώμα που χωράει πολλές αναγνώσεις. Αυτό που με τράβηξε στο Ροζ είναι η αθωότητα και την ίδια ώρα η μελαγχολία που κρύβει μέσα του», λέει ο ίδιος με απλότητα για τον τίτλο αλλά και την ουσία της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας του. «Ροζ» στην ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη φωνάζουν τη σκυλίτσα του ήρωα που τον ερμηνεύει ο ίδιος- κι αυτό όχι τυχαία… «Ερμήνευσα ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο γιατί ένιωθα ότι έτσι θα μπορούσα να προσεγγίσω και ταυτόχρονα να προφυλάξω τον χαρακτήρα καλύτερα από κάποιον άλλο», μας εξηγεί. Και παραδέχεται ότι εν μέρει αυτή η ταινία είναι η ιστορία της δικής του ωρίμανσης, ένα είδος απογαλακτισμού από τα παιδικά του φαντάσματα γιατί «ο κάθε άνθρωπος εκφράζει είτε έμμεσα είτε άμεσα αυτό που βιώνει εκείνη τη στιγμή».

Έτσι, ξαφνιαζόμαστε όταν ο νεαρός ήρωας της ταινίας έχει μια απλή και καθαρή σχέση με μια Ουκρανή πιτσιρίκα στη σημερινή Αθήνα, αν και το μυαλό μας πάει στο πονηρό… Στη συνέχεια, μπερδευόμαστε μέσα μας όταν η μάνα του ήρωα μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο και εν μια νυκτί εγκαταλείπει την οικογένειά της και εξαφανίζεται από προσώπου γης, αφήνοντας τα παιδιά της σ΄ έναν «απασχολημένο» πατέρα. Και τιναζόμαστε από την καρέκλα όταν στις προσωπικές αναμνήσεις του ήρωα σε μικρή ηλικία βλέπουμε να ζει ένα «διακριτικό» τραύμα αποπλάνησης από έναν μεγάλο άντρα!

Αυτές οι παιδικές και εφηβικές αναμνήσεις που καθορίζουν το είναι μας, την ύπαρξή μας, αυτές είναι που καθορίζουν τα βήματά μας και με αυτές «δουλεύουμε» μια ζωή;

«Με ενδιέφερε να φτιάξω ένα πορτρέτο που θα μπορούσε να με πείσει ως θεατή. Οι αναμνήσεις και οι συμπεριφορές ποτέ δεν σβήνονται. Το δύσκολο κομμάτι είναι να καταλαβαίνεις τα σημεία στα οποία έχουν ακουμπήσει μέσα σου και να ανανεώνεσαι. Ωρίμανση σημαίνει σταματάω να κατηγορώ τους γονείς μου για τα στοιχεία που περιβάλλουν τη ζωή μου. Ωρίμανση σημαίνει παίρνω την ευθύνη».

Με αυτή την ώριμη απάντηση βάζει τέρμα στις ερωτήσεις του στυλ «ήταν δύσκολο να ξεφύγετε από τη σκιά των επώνυμων γονιών σας, του Παντελή Βούλγαρη και της Ιωάννας Καρυστιάνη και κατά πόσο τα γεγονότα της ταινίας είναι κοντά στα αληθινά πρόσωπα;». Απλά, ο ίδιος προφυλάσσει την ιδιωτική του ζωή και ξεκαθαρίζει: «Δεν πιστεύω ότι τέτοιου είδους προσωπικές ερωτήσεις έχουν ουσιαστικό λόγο να περιλαμβάνονται σε μια συνέντευξη, δεν βρίσκω τον λόγο ο κόσμος να ενδιαφέρεται για την προσωπική ζωή των άλλων». Ακόμα κι όταν τον ρωτάμε αν «θα κάνατε ταινία ένα βιβλίο της μητέρας σας που θα σας άρεσε πολύ;», η απάντησή του έχει άποψη: «Δεν το έχω σκεφτεί, αλλά δεν νομίζω, γιατί ένα βιβλίο, καλό ή κακό, έχει κλείσει τον κύκλο του με αυτή τη μορφή έκφρασης, με ενδιαφέρουν οι πρωτότυπες ιστορίες, σενάρια στο σινεμά».

«Είχα την ταινία μέσα στο μυαλό μου και ήξερα ότι είχα ανάγκη να την πραγματοποιήσω. Αισθητικά πάντα προσπαθώ να εντοπίσω το ουσιαστικά μοντέρνο. Δεν με ενδιαφέρουν οι ταινίες ως σημεία των καιρών. Μου αρέσουν οι σκηνοθέτες που πέτυχαν μια διαχρονική γλώσσα. Σε αυτή την ταινία με ενδιέφερε από τη μία η κινηματογράφηση ενός μη ρεαλιστικού κόσμου και από την άλλη η υπερβολική αυστηρότητα στην πλανοθεσία. Μια προσπάθεια να καταγραφεί η ουσία της κάθε σκηνής και τίποτε άλλο».

Τι σας ενδιέφερε, κυρίως,είτε αισθητικά είτε ως περιεχόμενο, να βγαίνει από τη «Ροζ»;

Τι είναι για σας η «αίσθηση της πραγματικότητας» και τι «προσωπική επιλογή»; Είναι σε σύγκρουση ή σε αρμονία μεταξύ τους;

«Με την ταινία με ενδιέφερε να κάνω ένα σχόλιο στη σχέση ρεαλισμού και αλήθειας.

Το ελληνικό σινεμά που αγαπάω δεν έχει καμία σχέση με αυτές τις ταινίες που κάνουν τα εισιτήρια

Η ταινία δεν έχει ρεαλιστικό χαρακτήρα έτσι όπως εννοείται αλλά χωρίς τα μη ρεαλιστικά στοιχεία δεν θα αποτύπωνε την αλήθεια της. Ο Κιούμπρικ πολύ εύστοχα σημείωνε ότι σημασία δεν έχει ο ρεαλισμός σε κάτι, αλλά αυτό το κάτι να έχει ενδιαφέρον. Η κινηματογράφηση της πραγματικότητας σαν αυτοσκοπός μού φαίνεται σαν το καρότο που δεν έχει νόημα να το κυνηγάς γιατί δεν θα το πιάσεις ποτέ».

«Παίζοντας» μεταξύ ρεαλισμού και μη ρεαλισμού, ο Αλέξανδρος Βούλγαρης ξεκαθαρίζει ότι «δεν με ενδιαφέρει να βρω κάποιο στυλ, κάθε ταινία δείχνει από μόνη της πώς πρέπει να υλοποιηθεί». Και παίρνουμε μια πολύ ουσιαστική απάντηση όταν τον ρωτάμε «ποιος είναι ο κινηματογράφος που σας ενδιαφέρει, τι ψάχνετε μέσα από τον κινηματογράφο;». «Κοιτάμε το παρελθόν για να βρούμε στοιχεία να χτίσουμε τη μελλοντική αισθητική. Εγώ ξαναγυρνάω στο σινεμά του Μελιές και στην ομορφιά που αποπνέει η χειροποίητη αίσθησή του. Σε ένα σινεμά που σημασία δεν έχει ο υποτιθέμενος ρεαλισμός των πραγμάτων άλλα η αλήθεια που κρύβουν μέσα τους»!