[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Στραβοτιμονιά

Τόσον καιρό οι προσβολές και οι βιαιότητες περνούσαν στα ψιλά, αν περνούσαν. Σε ένα είδος ρουτίνας υποταγής στο δίκιο του ισχυροτέρου. Κάτι που διδάσκονται τα παιδιά στα πανεπιστήμια. Τη μια μέρα οι εξεγερμένοι φοιτητές έκτιζαν την πόρτα της πρυτανείας. Ποζάριζαν κιόλας με το μυστρί, χωρίς ντροπή καθόλου, κάτι ντερέκια που φοβόσουνα να τα βλέπεις. Σιγά και τι έγινε; Εκτονώνονται τα παιδιά, νιάτα έχουν. Σαν αρρώστια τα νιάτα, αναλαμβάνει η πολιτεία τα έξοδα, «ούτε ένα ευρώ από τις τσέπες μας». Καμιά φορά, χωρίς κατάληψη, μπαίνουν και διακόπτουν βιαίως όποιο μάθημα δεν τους γουστάρει. Έγινε τίποτα; Ενοχλήθηκε κανείς; Κι όμως αυτός είναι ο σκοπός του πανεπιστημίου. Η μάθηση είναι ο δικός του Θεός. Τότε ήταν που παραβιάστηκαν τα ιερά και τα όσια, όταν οι τραμπούκοι ανάγκασαν τον καθηγητή να φύγει από την αίθουσα, και δεν ξεσηκώθηκε το μικρό του σύμπαν, όλοι οι συνάδελφοι που βαράνε ταμπούρλα στο Σύνταγμα για το άρθρο 16, να υπερασπιστούν την αληθινή λειτουργία. Κι όταν κλάπηκαν κομπιούτερ από τις αίθουσες, πάλι ουδείς ενοχλήθηκε. Κι όταν γύρισε ο καθηγητής στο γραφείο του και βρήκε κόπρανα πάνω στο τραπέζι, δεν έγινε τίποτα. Τώρα στενοχωρήθηκαν οι ευαίσθητοι που δεν άφησαν να γίνει η εκκλησιαστική λειτουργία, στο παρεκκλήσι. Το παράκαναν οι νεαροί, έτσι; Είπαμε, τους αντιμετωπίζουμε σαν οπαδούς της θρησκείας της επαναστατικότητας, που περιλαμβάνει στις τελετές της καταστροφή δημόσιας περιουσίας, ταπείνωση καθηγητών και θεσμών, αλλά όχι κι έτσι.

Ας βγουν αγράμματοι, αλλά να μάθουν να σέβονται την ορθοδοξία. Μπορεί η δική τους θρησκεία να έχει πολλούς οπαδούς στις αυτόνομες περιοχές τους, αλλά η κυρίαρχη είναι άλλη. Θα αποφοιτήσουν, πού θα πάει;