[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κυριακάτικες αναμνήσεις

Κυκλοφορώντας σε επίπεδο χαμηλότερο από αυτό των μεγάλων, μικρότερα, κοντύτερα, με ενδιαφέροντα διαφορετικά, τα παιδιά βαριούνται.

Φοράνε τα καλά τους και παίρνουν παράξενες στάσεις, γέρνουν μπρος, πίσω, άνω κάτω και πλαγίως, σαν να δυσκολεύονται με την όρθια στάση, να το σκέπτονται. Οι συναντήσεις των γονιών τα κάνουν να θέλουν να γυρίσουν στα τέσσερα πόδια, αναρωτιέται κανείς.

Χώνονται κάτω από τραπέζια, μεταμορ- φώνουν νοερά ένα έπιπλο σε όχημα, κάνουν φασαρία ή το σκάνε αν μπορούν.

Γκρινιάζουν, τραβολογάνε τους μεγάλους, στην καλύτερη περίπτωση κοιμούνται σε κάποιον καναπέ. Η οικοδέσποινα τα σκεπάζει, οι γονείς τους μπορούν λίγο να κουβεντιάσουν σαν άνθρωποι βάζοντας στην άκρη τον ρόλο του γονιού. Λίγα χρόνια μετά, τα παιδιά δεν ακολουθούν τους γονείς, αλλά και οι γονείς σαν να κουράστηκαν, δεν κανονίζουν τόσο συχνά να βλέπουν τους φίλους τους, η οικογενειακή ζωή τούς έχει εξαντλήσει, δεν έχουν αντοχή να οργανώνουν συναντήσεις. Και τα παιδιά βγαίνουν μόνα τους, οι γονείς πρέπει να περιμένουν το τηλεφώνημα «έλα να με πάρεις», πού να πάνε; Το παράξενο είναι ότι σαν μεγαλώσουν τα παιδιά θυμούνται με νοσταλγία τις μακρινές Κυριακές των παιδικών τους χρόνων, τότε που νόμιζαν ότι βαριόντουσαν. Μα ήταν ο κόσμος καλύτερος τότελένε- οι άνθρωποι πιο κοινωνικοί. Τώρα είναι δύσκολο να κανονίσεις να βρεθείς, να δεις τους φίλους σου. Πώς γινόταν εκείνα τα χρόνια; Αλλά ίσως κι εκείνα τα χρόνια να ήταν κοπιαστικό. Ίσως οι γονείς να κουράζονταν για να το κάνουν, όπως το μαγείρεμα, το πλύσιμο, το στρώσιμο του τραπεζιού. Ίσως πάλι να ήταν τότε εύκολο, όταν ήταν δύσκολα όλα τα άλλα. Και τώρα που τα άλλα έγιναν εύκολα, αυτό να έχει δυσκολέψει.