[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το ιγκλού

Πού το έχω καταχωνιάσει εκείνο το ωραίο πλαστικό ιγκλού, ελαφριά απομίμηση της καλύβας από πάγο;

Ψάχνω στα πατάρια, πίσω από σωρούς ρούχων, να διαπιστώσω, είναι ίδιο στ΄ αλήθεια με αυτά που στήθηκαν στον Σηκουάνα για τους αστέγους του Παρισιού; Ένα ιγκλού αγορασμένο με πολλά όνειρα περιπλανήσεων, που πρέπει να χρησίμεψε μόνο για σκιά στις παραλίες τα μεσημέρια καλοκαιριού. Άσημη μοίρα, μπροστά στα αδέλφια του που προστατεύουν τους πιο διάσημους αστέγους του κόσμου. Τρομερό να μην έχεις σπίτι, δε λέω, όμως άλλο πράμα να είσαι άστεγος στις όχθες του Σηκουάνα, να ξυπνάς κάθε πρωί πάνω στο χιλιοτραγουδισμένο παριζιάνικο λιθόστρωτο, και χωρίς κατοικία καθώς είσαι να έχεις όλη την πόλη δική σου. Ακόμα και τα μαύρα νερά του ποταμού μοιάζουν φωτεινά στη φωτογραφία του ρεπορτάζ, οικεία όπως τα ονόματα των συνοικιών της πιο επιθυμητής, της πιο αγαπημένης πόλης του κόσμου. Τους καταλαβαίνω τους αστέγους του Σηκουάνα. Όταν ο δημόσιος χώρος έχει τόση κουλτούρα πάνω του, τόση ομορφιά, τόση τέχνη σε κάθε βήμα, πώς να πας να χωθείς σε κάποιον ιδιωτικό; Κι αφού τα σπίτια έχουν γίνει τόσο ακριβά, ιγκλού στο ποτάμι για να μην απομακρυνθεί κανείς από το κέντρο. Κάνει κρύο λέει, φαρμακερό, κινδυνεύουν οι άνθρωποι να πεθάνουν, τι κάθομαι και λέω; Στήθηκε επιτροπή εθελοντών να τους βοηθήσει να πάνε σε σπίτια. Και πού θα είναι τα σπίτια τους; Κάπου στην περιφέρεια, βέβαια, μακριά από το κομμάτι του Σηκουάνα που διασχίζει την πόλη. Αν ήμουν στη θέση τους, δεν θα το κουνούσα από κει… Πού ταχτοποίησα το δικό μου, η στεγασμένη; Αν και δεν το χρειάζομαι για να ονειρεύομαι. Όταν με πιάνουν τάσεις φυγής, βαρέθηκα πια τους άλλους προορισμούς. Θέλω ιγκλού στον Σηκουάνα.