Αναγεννησιακός διαφωτισμένος διανοούμενος

Ως κριτικός κινηματογράφου και θεάτρου ο Πλωρίτης λειτουργούσε με ανάλογα κριτήρια. Ως δάσκαλος που οφείλει να εκπαιδεύσει το κοινό, να το μυήσει σε μια τέχνη (την αρχαιότερη και τη νεώτερη) που χρειάζεται να την αποκωδικοποιήσεις, να την αναλύσεις στα συστατικά της και στα δομικά της στοιχεία για να την καταστήσεις προσιτή κυρίως στον αμύητο. Γράφοντας σε μεγάλες εφημερίδες δεν απευθυνόταν μόνο στους κρινόμενους δημιουργούς αλλά στον τυχαίο αναγνώστη, στον απροσδιόριστο μορφωτικά, τον έρμαιο στην ανύπαρκτη εγκύκλιο εκπαίδευση και στην παραπλάνηση των γοητευτικών ουτιδανών. Έπλασε ο Πλωρίτης σε δύσκολες εποχές (κυρίως στην εποχή μετά τον πόλεμο και στον εμφύλιο) επαρκείς αναγνώστες της φιλμικής και της σκηνικής τέχνης. Δηλαδή πολίτες- θεατές, υποψιασμένους, καχύποπτους για τη φτήνια και απαιτητικά εκλεκτικούς, ώστε να αναζητούν την ποιότητα ακόμη και στα ελαφρά θεάματα που όμως σέβονται την παράδοσή τους και τους μαστόρους που τα υπηρέτησαν συγκροτώντας τη γραμματική και το συντακτικό τους.

Ως σκηνοθέτης ο Πλωρίτης ήταν συνάμα και ο πρώτος Έλληνας δραματολόγος. Δίδασκε ιστορία της υποκριτικής, στυλ, σχολή γραφής πριν προχωρήσει στη διδασκαλία ενός ρόλου. Εκτός από δάσκαλος νέων φερέλπιδων ηθοποιών ήταν και δάσκαλος μεταπτυχιακών θεατρίνων, αφού σκηνοθετώντας έκανε σεμινάρια, πολύ πριν από τον Αλέξη Σολομό, τον Βολανάκη, τον Ευαγγελάτο, τον Χουρμουζιάδη κ.ά. Δεν θα μείνω βέβαια στη δημοσιολογική του, δημοσιογραφική του δοκιμιογραφία, το θεωρώ για το θέμα μου αυτονόητο. Ο Πλωρίτης ήταν ένας αναγεννησιακός διαφωτισμένος διανοούμενος, ταμένος στην παιδεία των συμπολιτών του. Έπαιξε για χρόνια τον ρόλο ενός αρχαίου Σοφιστή (με την πραγματική ιστορική σημασία του συκοφαντημένου αυτού διαφωτιστή). Αμφισβητίας, άγρυπνος, φιλονεϊστής, μοντέρνος, σαφής και σοφός, απλός και ευθύβολος, λόγιος και εκλαϊκευτής, δάσκαλος ανοιχτός στους τέσσερις ανέμους των ιδεών, απολλώνιος και διονυσιακός.