Συνυπήρχε με τον Κάλβο αλλά δεν τον συνάντησε ποτέ

Όταν ο Σολωμός, σε ηλικία είκοσι επτά ετών, πολιτογραφείται Έλληνας ποιητής με την τριπλή έκδοση του Ύμνου εις την Ελευθερίαν (Παρίσι, Λονδίνο, Μεσολόγγι 1825), ο συμπατριώτης του Ανδρέας Κάλβος είναι τριάντα τριών ετών και φεύγει από τη Γενεύη για να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Την προηγούμενη χρονιά έχει δημοσιεύσει τις δέκα πρώτες ωδές του στη Λύρα (Γενεύη 1824), ενώ έναν χρόνο αργότερα θα δημοσιεύσει στο Παρίσι τη δεύτερη συλλογή ωδών, τα Λυρικά. Ο άλλος επιφανής Ζακυνθινός, ο Ούγκο Φόσκολο- για τον οποίο επίσης το 2007 είναι έτος επετειακό, καθώς συμπληρώνονται εκατόν ογδόντα χρόνια από τον θάνατό τουβρίσκεται προς το τέλος της διαδρομής του, φτωχός και αυτοεξόριστος στο Λονδίνο, αλλά με ευρύτατα γνωστό έργο- π.χ. το επιστολικό μυθιστόρημα Ultime lettere di Jacopo Οrtis (1801, 1816), τα νεοκλασικά σονέτα και τις ωδές του, και το ποίημα Dei Sepolcri (Οι Τάφοι, 1807). Ο Κάλβος και ο Φόσκολο θα συναντηθούν και θα συνεργαστούν στενά, στη Φλωρεντία (1812-1813) και, αργότερα, τη Γενεύη και το Λονδίνο (1816-1817), όπου όμως θα έρθουν σε ρήξη και θα απομακρυνθούν.

Είναι ασφαλώς περίεργο το ότι ο Σολωμός δεν θα διασταυρωθεί ποτέ μαζί τους, μολονότι θα κινηθεί στους ίδιους χώρους και συχνά θα συναναστραφεί τα ίδια πρόσωπα. Ήδη βέβαια τον Απρίλιο του 1815 ο Φόσκολο φεύγει ως πολιτικός εξόριστος από το Μιλάνο για την Ελβετία και έτσι ο Σολωμός μάλλον δεν θα τον προλάβει. Η σχέση που θα αναπτύξει μαζί του θα είναι έμμεση.

Μετά τον θάνατο του Φόσκολο, ο Σολωμός θα συνθέσει ένα ιταλόγλωσσο σονέτο, το οποίο κλείνει με μια έμμεση επιθυμία χειροθεσίας: «Αν δε θέλεις η πατρίδα σου να κλειστεί στον πόνο της για τη συφορά της και να κλαίει ολοένα, κάμε να γεννηθεί γι΄ αυτήν κάποιος που να σου μοιάζει». Συγχρόνως, θα εκφωνήσει στη μητρόπολη των καθολικών στη Ζάκυνθο το εκτενές Εlogio di Ugo Foscolo ( Εγκώμιο για τον Ούγκο Φόσκολο ) στο οποίο ανιχνεύεται η εκλεκτική καλλιτεχνική συγγένειά του με αυτόν.

Το 1815 που ο Σολωμός αρχίζει τις σπουδές του στην Παβία ο Κάλβος βρίσκεται ακόμα σε ιταλικό έδαφος, στη Φλωρεντία. Ωστόσο, δεν φαίνεται να έχουν καμία επαφή. Δεν θα συναντηθούν ούτε όταν αργότερα θα συνυπάρξουν για 22 χρόνια στην Κέρκυρα, όπου ο Κάλβος θα μείνει από το 1826 μέχρι το 1852 (διδάσκοντας κατά διαστήματα στην Ιόνιο Ακαδημία έχοντας για μικρό διάστημα τη διεύθυνση του Γυμνασίου Κέρκυρας και ενδιαμέσως παραδίδοντας ιδιαίτερα μαθήματα) ενώ ο Σολωμός θα εγκατασταθεί μόνιμα από τα τέλη του 1828 ώς τον θάνατό του. Η έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσά τους δεν είναι ασφαλώς τυχαία, αλλά πρέπει να αποδοθεί τόσο στους ιδιόρρυθμους χαρακτήρες τους όσο και σε μια αντιπαλότητα, η οποία ακόμα δεν έχει γίνει επαρκώς κατανοητή.