ΜΑΤΙΕΣ Το «τζατζίκι»

Τρίτη μέρα των Χριστουγέννων, παραμονές του νέου έτους, τα θέματα πολλά, αλλά εγώ έλειπα στη Θεσσαλονίκη και δεν μπόρεσα ν΄ αφήσω ούτε ένα λουλουδάκι στον τάφο του Γιάννη Διακογιάννη.

Μοιραία, όλα τα τρέχοντα τα πετάει στην άκρη αυτός ο θάνατος. Θάνατος αναμενόμενος, αλλά τόσο οδυνηρός για τη δημοσιογραφική οικογένεια, που αγάπησε βαθιά αυτόν τον άντρα, όπως βαθιά αγάπησε κι εκείνος το – μοναδικό- επάγγελμά μας.

Τρυφερό παιδί. Συμιακός. Πάλευε να φτιάξει «καλοκαίρια πολιτισμού στη Σύμη» κι ερχόταν σε όλους μας, για να παρακαλέσει, να ζητήσει συμμετοχή, να εξασφαλίσει τραγουδιστές και μουσικούς, ώστε να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Τα κατάφερνε πάντοτε.

Γιατί όλοι τον εκτιμούσαν. Έβλεπαν στο καθαρό πρόσωπό του την ανιδιοτέλεια, η επιχειρηματολογία του δεν είχε τίποτα σκοτεινό. Ωραίο παιδί.

Μ΄ ένα περίεργο περπάτημα, δειλό γέλιο, μια βιασύνη για να τα προλάβει όλα, να μην αφήσει καμιά εκκρεμότητα στη μέση.

Δεν είχαμε ιδιαίτερες σχέσεις. Μας χώριζαν και πολλά χρόνια: αυτός δεν είχε γεννηθεί όταν εγώ κόντευα να τελειώσω το Πανεπιστήμιο. Παρτίδες είχε με τον γιο μου, που ήταν αρχισυντάκτης του. «Καλό παιδί», μου έλεγε ο Νότης. Κι αυτό το «καλό παιδί» για τον κώδικα του Νότη σήμαινε πάρα πολλά πράγματα. Θέλω να σημειώσω και τούτο. Υπάρχει κι άλλος Διακογιάννης στη δημοσιογραφία. Φίρμα. Ο αθλητικογράφος. Ο Γιάννης άντεξε τη συνωνυμία, τα πρώτα δύσκολα χρόνια. Κι έμεινε ο Διακογιάννης του «Κοινοβουλευτικού», του «Πολιτικού» και των ταξιδιών. Μια αυτόνομη, ξεχωριστή, αγαπημένη προσωπικότητα- ένας άνθρωπος που όταν από κάπου άκουγε «κάτω η τυραννία», έτρεχε να πολεμήσει! Με την πένα του, την ευθυκρισία του, τη ζεστή του καρδιά.

Τι συμβαίνει, πάλι, με τον Μίκη Θεοδωράκη; Όπως μου καταγγέλλει ο ίδιος, ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Λυρικής Σκηνής κ. Λαζαρίδης του «έκοψε» 32 παραστάσεις του έργου «Ζορμπάς», που είχε συμφωνηθεί να πραγματοποιηθούν, από την προηγούμενη διοίκηση (Λουκάς Καρυτινός), στο άμεσο μέλλον. Απ΄ αυτές τις συναυλίες, οι 25 θα γίνονταν στη Γερμανία και οι 7 στην Πολωνία. Έτσι, σημειώνει ο Μίκης, η χώρα μας χάνει μια μοναδική ευκαιρία να εμφανίσει στο ξένο κοινό ένα ελληνικό χορευτικό συγκρότημα και μάλιστα κρατικό, όπως είναι το Μπαλέτο της Λυρικής Σκηνής, με ένα πασίγνωστο, σε όλο τον κόσμο, έργο, που έχει τις υπογραφές δύο Ελλήνων δημιουργών, του Νίκου Καζαντζάκη και του Μίκη Θεοδωράκη. Η εξήγηση γι΄ αυτήν την περικοπή των έργων του Μίκη, που δίνει ο κ. Λαζαρίδης, είναι ιδιαιτέρως απαξιωτική και άδικη, κατά τη γνώμη μου, για τον Θεοδωράκη και το συγκεκριμένο έργο του. Λέει ο κ. Λαζαρίδης, όπως καταγγέλλει ο Μίκης, ότι δεν έχει την πρόθεση να ασχοληθεί με «τουριστικά έργα» του τύπου «συρτάκι» και «τζατζίκι». Και, φυσικά, ύστερα απ΄ όλα αυτά, ο Θεοδωράκης εξαναγκάζεται να υπενθυμίσει ότι «ο Ζορμπάς ως μπαλέτο υπήρξε παραγγελία του διάσημου Φεστιβάλ της Βερόνας (1988) και έκτοτε έχει παιχτεί σε μορφή μπαλέτου ή στη συμφωνική του μορφή από όπερες και ορχήστρες σε όλο τον κόσμο. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε τις Όπερες Βερόνας- Ρώμης- Οντέρζο και Κατάνια (Ιταλία), Πόζναν (Πολωνία), Βίλνιους (Λιθουανία), Μάριμπορ (Σλοβενία), Βουδαπέστης, Σόφιας, Καΐρου, Παρισίων και Μετς (Γαλλία), Αττάλειας (Τουρκία), Μελβούρνης- Αδελαΐδας και Σίδνεϊ (Αυστραλία), για τη μορφή μπαλέτου, ενώ η πιο πρόσφατη εκτέλεση του έργου στη συμφωνική του μορφή έγινε στη Μετροπόλιταν Όπερα της Νέας Υόρκης με την Ορχήστρα και Χορωδία του Μόντρεαλ υπό τη διεύθυνση του Charles Dutoit και κυκλοφόρησε σε CD με την ίδια ορχήστρα, χορωδία και μαέστρο, αλλά και με συμμετοχή της Ορχήστρας Φιλαρμόνια του Λονδίνου από τη δισκογραφική εταιρεία Decca και επελέγη από τους μουσικοκριτικούς της εφημερίδας “Νew Υork Τimes” μεταξύ των 20 καλύτερων συμφωνικών έργων του 2003».