Ματιές Χαμόγελα…

Πώς πέρασαν οι μέρες, πώς πέρασαν τα χρόνια… Σε δύο εικοσιτετράωρα, Χριστούγεννα. Ανοίγω το μπλοκάκι με τα τηλέφωνα των φίλων: πόσες διαγραφές κι εφέτος! «Αχόρταγος ο Άδης, σαν τον πόθο», για να παραφράσω τον φοβερό αυτό στίχο από το «Άσμα Ασμάτων». Αλλά, όχι μαύρες σκέψεις σήμερα. Τα παιδιά «ακονίζουν» τα λαρύγγια τους και ξεθάβουν από την «αποθήκη» τα «τριγωνάκια» τους για αύριο: «Καλήν εσπέραν άρχοντες…».

Χωμένος στη δουλειά ώς τον λαιμό (τρία βιβλία, θέατρο, τηλεόραση, ένας καινούργιος δίσκος και, βέβαια, χρονογραφήματα για την εφημερίδα, μαζί με ένα σωρό «παρουσιάσεις», ειδικές εκδηλώσεις- πολύ πρόσφατα, για τον σπουδαίο Γιάννη Θεοδωράκη) ούτε που είχα πάρει χαμπάρι πώς έφτασε- νάτη, στη στροφή- η μεγάλη γιορτή. Αλλά, προχτές, ανηφορίζοντας με τα πόδια τη Σταδίου, τα έχασα! Τι κόσμος ήταν αυτός! Μιλιούνια!

Έτσι μπράβο! Να βγαίνουν οι εργαζόμενοι, να χαίρονται, όσο μπορούν, να ψωνίζουν, αν τους έχουν μείνει μερικά φράγκα από το «δώρο», να ελπίζουν. Εκεχειρία σε όλα, για μια εβδομάδα. Οι διεκδικήσεις, οι συγκρούσεις, μετά. Τώρα, μόνο χαμόγελα. Πάντως, για να ξέρουμε, ακριβώς, τι λέμε, πέρα από τους ανθρώπους που υποφέρουν, υπάρχουν και πολλοί- και όχι απαραιτήτως πλούσιοι- που έχουν φύγει κιόλας για διακοπές στο εξωτερικό.

Τρώγαμε στη Μίνα, με τον Δημητράκη, και στο διπλανό τραπέζι γινόταν ένας μικρός καβγάς για το πού θα περάσει η οικογένεια το εορταστικό οκταήμερο Χριστουγέννων- Πρωτοχρονιάς. «Να πάμε στη Ρώμη», έλεγε η όμορφη κόρη. «Όχι. Προτείνω Παρίσι», αντιπρότεινε η μαμά, που είχε ζήσει τα φοιτητικά της χρόνια στην Πόλη του Φωτός και ήθελε να ξανασεργιανίσει στα «αγνά πεζοδρόμια». Ο πατέρας ήταν σκεφτικός. Εκείνος ήθελε ταξίδι εντός της Ελλάδας: Άγραφα, Μονεμβασιά, Ναύπλιο, Χανιά, Ρέθυμνο. Ξαφνικά, κόβει την κουβέντα τους ο Δημητράκης: «Λογαριάζετε χωρίς τον ξενοδόχο», λέει. Έκπληξη στο ακροατήριο. «Δεν υπάρχουν εισιτήρια, δεν υπάρχουν ξενοδοχεία, δεν υπάρχει τίποτα. Έπρεπε να είχατε μεριμνήσει εδώ και ένα δεκαπενθήμερο…».

Έτσι φαίνεται πως είναι τα πράγματα. Γι΄ αυτό και η φασαρία με τα διαβατήρια κι ο φίλος μου ο Γκίνης πρώτη φάτσα στις τηλεοράσεις, κάθε βράδυ. Πάντως, μιας και τό ΄φερε η κουβέντα, αυτή η ιστορία με τα διαβατήρια είναι ένα αίσχος. Ταλαιπωρείται ο κόσμος, βρίζει, στήνεται στις ουρές από τα χαράματα και, τελικά, τζίφος η υπόθεση… Κάτι σοβαρό πρέπει να γίνει μ΄ αυτή την ιστορία. Δεν είναι δυνατόν να μας βγαίνει η πίστη για ένα διαβατήριο…

Τά ΄φερα αποδώ, τα πήγα αποκεί, στην γκρίνια και τη διαμαρτυρία πάλι κατέληξα. Κι ας έλεγα, πιο πριν, πως αυτές οι μέρες πρέπει νά ΄ναι όλο χαμόγελα. Αλλά στην Ελλάδα των σκουπιδιών ζούμε. Από το δόξα τω Θεώ πέφτουμε στο βοήθα Παναγιά μου, συνεχώς. Εν πάση περιπτώσει: καλά Χριστούγεννα, σε όλους. Και κυρίως στα φτωχαδάκια, που ελάχιστες μέρες έχουν για να χαίρονται…