Η απελευθερωτική δύναμη της ειρωνείας

Η μόνη απόσταση την οποία δέχεται ο Έκο στο μεταμοντέρνο σύμπαν του είναι αυτή που παράγεται από την απελευθερωτική δύναμη της ειρωνείας. Δεν μπορούμε να ανατρέψουμε αυτό τον κόσμο, δεν μπορούμε καν να τον συλλάβουμε εντάσσοντάς τον σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα αξιών, μπορούμε όμως να τον ειρωνευτούμε, να διατηρήσουμε το δικαίωμα σε αυτή την πλάγια ματιά που ανακαλύπτει την αλήθεια του παραμορφώνοντάς τον.

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι μάλλον εύλογο. Για να μπορέσεις να ειρωνευτείς τον κόσμο πρέπει να μπορείς να τον κοιτάξεις προοπτικά, άρα να σταθείς σε ένα σημείο που βρίσκεται έξω από αυτά τα «καταραμένα» πράγματά του που μεταβάλλονται συνεχώς.

Ποιο είναι αυτό το σημείο;

Και μήπως αν απαντήσεις σε αυτό το ερώτημα, στο οποίο ο Έκο δεν απαντά, αναγκαστικά αποδέχεσαι ότι αυτή τη μεταβλητότητα την ορίζουν κάποιες σταθερές; Μήπως έτσι είσαι αναγκασμένος να πάρεις τα πράγματα από την αρχή, από εκεί που τα άφησε ο Πλάτων όταν απαντούσε στους σοφιστές, κάτι που ο Έκο δεν αποδέχεται επ΄ ουδενί παρασυρμένος από την αυταρέσκεια που του προκαλεί η δυνατότητά του να περιφέρεται ανάμεσα σε αυτά τα «καταραμένα πράγματα» του καιρού μας;

Η συλλογή «Με το βήμα του κάβουρα» είναι ένα τέλειο εγχειρίδιο σύγχρονης σοφιστικής. Με τα καλά του και τα κακά του. Με την οξυδέρκειά του, τη διαύγειά του, την υφολογική του ευλυγισία, αλλά και το αίσθημα του κενού που το περιβάλλει.

Αφού εντέλει το αίτημα της σκέψης είναι να εντοπίσει τι δεν πάει καλά με αυτά τα «καταραμένα» πράγματα του κόσμου μας.