[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Άσυλο! Άσυλο!

Προσπαθώ να τον φανταστώ αυτόν τον έρμο πρόσφυγα στην αίθουσα αναμονής του υπουργείου Δημόσιας Τάξης. Τέσσερις μήνες εγκατεστημένος εκεί, περιμένει να του χορηγηθεί άσυλο. Πρόσφυγας από το Αφγανιστάν, πώς πήγε, πώς ήρθε, έφτασε στην Αγγλία και τον έστειλαν εδώ, είναι η Ελλάδα αρμόδια, λέει. Αρμόδια αλλά ακατάλληλη για τέτοιες δουλειές και ανθυγιεινή… Πώς τη βγάζει αυτός ο άνθρωπος; Πώς περνάει τις μέρες και τις νύχτες του; Θα μπαινοβγαίνει ο κόσμος κι αυτός θα μένει εκεί, έχει και καρκίνο. Θα του πάνε κανένα μελομακά- ρονο ίσως, λόγω Χριστουγέννων.

Έτσι είναι δύσκολο το άσυλο στην Ελλάδα. Δεν το δίνουμε εύκολα σε ξένους. Τελευταία θέση σε όλη την Ευρώπη έχουμε και σ΄ αυτό, λες και πρόκειται για το κάπνισμα ή τα τροχαία. Ή λες και είναι τα έξοδα για την Έρευνα και την Παιδεία. Τους πνίγουν τους ανθρώπους στη χαρτούρα, τους τρελαίνουν στα υπουργεία. Άσυλο, με την έννοια του φρενοκομείου, τα υπουργεία, άξια να τρελάνουν και αυτόχθονες, ψημένους υποτίθεται στη ντόπια γραφειοκρατία, καταλαβαίνετε τι μπορεί να κάνει στους ξένους, τους αναγκεμένους. Παράξενο πράγμα, γιατί από την άλλη, εκείνο το άλλο άσυλο, το πανεπιστημιακό, έχει τόση γενναιοδωρία, που αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, μέχρι και την αφόδευση σε γραφείο καθηγητών. Θα πρέπει να ένιωσαν την υπέρβαση αυτή οι καθηγητές που πήγαν μετά τις καταλήψεις στα γραφεία τους και τα βρήκαν στολισμένα με ανθρώπινα περιττώματα. Εκεί υπάρχει πλήρες άσυλο, για πρόσωπα και πράξεις.

Νέα, παγκόσμιας πρωτοτυπίας, έννοια του ασύλου. Εκεί επιτρέπονται όλα, κι έτσι έχουμε πλήρη γκάμα των εννοιών: από τη μία το άσυλο του Αφγανού πρόσφυγα που το περιμένει άρρωστος τέσσερις μήνες, από την άλλη το άσυλο των πανεπιστημίων που το υφίστανται τόσα χρόνια. Και στη μέση σιωπή.