ΜΑΤΙΕΣ Σπορέλαια

Πάνε χρόνια. Ήμουν στη Φρανκφούρτη με τον Αντώνη και την Ελένη Σαμαράκη. Ο αδελφός της Ελένης μας έκανε το τραπέζι ένα βράδυ, σε μεγάλο εστιατόριο. Ο σερβιτόρος ήρθε κοντά μας και μας άφησε ένα μπουκαλάκι με ελληνικό ελαιόλαδο. «Για τη σαλάτα σας», είπε. «Αυτό το λάδι, το δίνετε σε όλους τους πελάτες;» ρώτησα. «Όχι.

Το προτείνουμε σ΄ εκείνους που δείχνουν ξεχωριστοί. Είναι, ξέρετε, λάδι από την Κρήτη. Μοναδικό!».

Στη Μόσχα. Έχω πάει σ΄ ένα ματς της ΑΕΚ. Τρώω, με παρέα, πάλι σε μεγάλο εστιατόριο. Πριν παραγγείλουμε έρχεται ένας σερβιτόρος και αφήνει στο τραπέζι μας μερικά μικρά μπολ με μια κουταλιά ελαιόλαδο. Μαζί και φρέσκο μαύρο ψωμί. «Γιατί δεν σερβίρετε βούτυρο, όπως παλιά;», ρωτάει ένας δημοσιογράφος. «Διότι δεν θέλουμε να πεθάνουν οι πελάτες μας από την καρδιά τους».

Λέσβος. Σ΄ ένα χωριό. Ο καθηγητής Τσακυράκης, πηγαίνει σε μια ταβέρνα με δυο Γάλλους φίλους του.

Παραγγέλνουν, στην αρχή, ντοματοσαλάτες. Δοκιμάζει μια ντομάτα ο Τσακυράκης, αλλά το λάδι του φαίνεται περίεργο. «Τι λάδι βάζεις;», ρωτάει τον ταβερνιάρη.

«Σπορέλαιο». «Γιατί; Είναι δυνατόν, σ΄ έναν τόπο με υπέροχο λάδι να χρησιμοποιείτε σπορέλαια;». Ο ταβερνιάρης κομπιάζει. «Ξέρετε, οι ξένοι προτιμούν τα σπορέλαια», δικαιολογείται. «Δεν τ΄ αφήνεις αυτά; Αντί να βοηθάς τη Λέσβο, χρησιμοποιώντας το λάδι της στο μαγαζί σου, πουλάς σπορέλαια της κακιάς ώρας!».

Διάβασα το ρεπορτάζ («ΤΑ ΝΕΑ» 12/12)

του Γ. Κώνστα με τίτλο «Το ελαιόλαδο χάνει στην Κρήτη τη μάχη από το σπορέλαιο» και μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Και, βέβαια, έγινα μπαρούτι όταν είδα, όπως λέει ο Κώνστας, πως οι ταβερνιάρηδες χρησιμοποιούν σπορέλαιο για να μπορούν να τηγανίζουν και να ξανατηγανίζουν, με το ίδιο λάδι, πολλές φορές! Πράγμα που δεν μπορεί να γίνει με το ελαιόλαδο- το λάδι που έχει περάσει δυο φορές από το τηγάνι έχει βαριά γεύση.

Συμπέρασμα; Νομίζω ότι όλοι μας πρέπει να αποκτήσουμε κάποτε «συνείδηση καταναλωτή», προστατεύοντας, συγχρόνως, την υγεία μας. Τι θέλω να πω: να υποχρεώσουμε τους ταβερνιάρηδες να χρησιμοποιούν ελαιόλαδο για τις σαλάτες τους, αλλά και στα φαγητά τους. Ο πελάτης, έχει πάντα δίκιο, ως γνωστόν. Τι θα κάνουν οι ταβερνιάρηδες; Τελικά, θα υποκύψουν.

Έχω τσακωθεί πολλές φορές σε εστιατόρια γι΄ αυτή την ιστορία με το λάδι. Έρχεται ο σερβιτόρος, και χωρίς να με ρωτήσει, μου αφήνει ένα πιατάκι με βούτυρο Ολλανδίας, συνήθως, συσκευασμένο σ΄ ένα πακετάκι με χρυσόχαρτο. Του εξηγώ ότι με το βούτυρο τα ΄κονομάνε οι Ολλανδοί κι εγώ αυξάνω τις τιμές της χοληστερόλης μου. Με κοιτάζει σαν χαζός. Μετά μου λέει «έχετε δίκιο». Αλλά και την επόμενη φορά που πηγαίνω στο μαγαζί του, πάλι βούτυρο μου σερβίρει! Φαίνεται πως το βούτυρο συμφέρει. Πράγμα που μου φαίνεται αδιανόητο. Γιατί η Ελλάδα είναι γεμάτη λάδι. Και εκλεκτής ποιότητας, Και οι ξένοι, έχουν πεισθεί ότι είναι ανάγκη να ακολουθούν τη μεσογειακή διατροφή, για λόγους υγείας.

Φοβάμαι ότι το κράτος δεν μπορεί να παρέμβει σ΄ αυτή την υπόθεση. Εμείς όμως, οι πελάτες, οι πολίτες, νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά…