[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια ακόμα φτώχεια

Εκεί που πας να χαρείς λίγο περπατώντας στην πόλη, ο ακρωτηριασμένος με το απλωμένο χέρι σού πιάνει την ψυχή. Άνθρωποι με παραμορφωμένα άκρα κυνηγάνε στους δρόμους τους αρτιμελείς. Είναι η άλλη όψη του αποκλεισμού που επιβάλλεται σε όλα τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Ουσιαστικά δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στην Αθήνα, ούτε και τις συνηθισμέ- νες μέρες, πόσο μάλλον αυτές εδώ, με τον κόσμο και το στριμωξίδι. Έχουν εξοριστεί από τη ζωή μας, οπότε την επισκέπτονται όσοι επικαλούνται τον οίκτο μόνο, και ποντάρουν επαγγελματικά στο σοκ. Βλέποντας μια παράσταση με παιδιά που περνούν τη ζωή τους σε καρότσι, θυμήθηκα τα λεωφορεία της Νέας Υόρκης, όπου έμεινα δέκα μέρες και είδα είκοσι φορές τη διαδικασία με τη μπάρα. Να σταματάει το λεωφορείο, να κατεβαίνει το μεταλλικό σκαλοπάτι της μπροστινής πόρτας, να κυλάει επάνω το καρότσι κι ύστερα να ξανανεβαίνει το σκαλοπάτι. Απόλυτη προτεραιότητα παντού, που έρχεται φυσική και χωρίς φασαρίες, γιατί οι άνθρωποι κυκλοφορούν στους δρόμους, τους συναντάς συνεχώς. Και μαθαίνουν οι αρτιμελείς, να βοηθάνε, να κάνουν ακριβώς ό,τι χρειάζεται. Έχουμε και στην Αθήνα τέτοια λεωφορεία. Αλλά εδώ, που ζω όλη τη ζωή μου, δεν έχω πετύχει ούτε μια φορά να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα ζούνε κρυμμένοι. Και μια μικρή επαφή μαζί τους, μια φυσιολογική, ανθρώπινη επαφή αρκεί για να καταλάβεις ότι δεν είναι μόνο αυτοί που στερούνται πράγματα με το να μη μπορούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα και με αξιοπρέπεια. Είμαστε κι εμείς οι υπόλοιποι, που χάνουμε την ευκαιρία να εκπαιδευόμαστε στη συμπεριφορά απέναντι σε συνανθρώπους που χρειάζονται κάτι παραπάνω από βιαστικό προσπέρασμα, λίγη προσοχή, λίγη προσπάθεια μετάθεσης, λίγη σκέψη. Ναι, είναι μια ακόμα φτώχεια, στέρηση ολωνών μας, που δεν την καταλαβαίνουμε καν.