[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χαμογέλα καλέ!

Όλα έξω γιορτινά, λέει η πρωινή μου φιλενάδα στο ραδιόφωνο, αλλά λείπει κάτι, διαπιστώνει: το χαμόγελο! Ο κόσμος δεν χαμογελάει, έτσι περιγράφει τη γιορτινή Αθήνα. Την ακούω καθώς στολίζομαι να βγω κι εγώ για άχρηστα ψώνια και μυστική αναζήτηση πνεύματος εορταστικού. Για να δούμε. Στο Σύνταγμα στριμωξίδι και δυο μουσικές που ανακατεύονται, μία για το καρουζέλ και μία για όλα τα άλλα, και πράγματι, δε βλέπεις και πολλή χαρά στα πρόσωπα.

Υπάρχει αγωνία, θα προλάβουμε, θα πάρουμε σειρά για τ΄ αλογάκια, τα παιδιά κλαίνε, έχουν κουραστεί ήδη από τη διαδρομή, ζαλίζονται από τη φασαρία. Αν χάσει γρηγοράδα το βήμα σου, θα σε προσπεράσει άλλος πιο σβέλτος, θέλει επαγρύπνηση, θέλει στρες. Τα ψεύτικα σπιτάκια του Δήμου προστατεύονται από τις υψηλές τιμές των ζαχαρωτών, στη γωνία ένα χωρίς ζαχαρωτά, προστατεύεται από κορδόνι γύρω γύρω, λες κι είναι αρχαιολογικός χώρος, με τρεις ηθοποιούς να ποζάρουν μέσα ως βοηθοί του ΑϊΒασίλη, ανέγγιχτοι. Είναι δυνατόν να διασκεδάζει κάποιος με όλ΄ αυτά; Ωστόσο συρρέουν οι στερημένοι Αθηναίοι, μπας και συμβεί το θαύμα, ελπίζουν. Πίσω από το καπακωμένο σιντριβάνι, ένας Αϊ-Βασίλης καλεί παιδιά να φωτογραφηθούν, και βρίσκει μουστερήδες, τόσο καταδεχτικά τα πιτσιρίκια, τόσο αθώα. Πιάνει μια μικρή, τη σηκώνει, μια σταλιά ξανθό μωρό, λιγότερο από τρία, τρομάζει καθώς εγκαταλείπει το έδαφος.

Στέκουν μπροστά μπαμπάς, μαμά, θείες, την ενθαρρύνουν, χαμογέλα καλέ, έλα, χαμογέλα για τη φωτογραφία! Κι η μικρή προθυμοποιείται. Φτιάχνει ένα ψεύτικο χολιγουντιανό χαμόγελο, τραβάει τα ρόδινα χειλάκια, μισοκλείνει τα ματάκια της, είναι απίθανη, σα μεγάλη σταρ, σα να έχει συνείδηση ότι δεν πρέπει να απογοητεύσει τους φωτογράφους. Κι επιτέλους, σκάνε στα γέλια γονείς και συγγενείς, ακόμα κι οι περαστικοί θαυμάζουν.