[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παράταση των εθίμων

Δεν θέλω να το κάνω φανερά, το κάνω μυστικά. Ευχαριστώ τα παιδιά μου που για άλλη μια χρονιά επιθύμησαν τα Χριστούγεννα και τα συμπαρομαρτούντα τζέρτζελά τους. Αν τα δεις, δεν το πιστεύεις, μεγάλωσαν τόσο και σνομπάρουν πια ένα σωρό πράγματα. Σε αγριοκοιτάζουν μάλιστα αν τους θυμίσεις, αν υποψιαστούν ότι θέλεις να αναφερθείς στο γεγονός ότι πριν από ελάχιστο καιρό, μα τόσο πολύ λίγο, σα μια νύχτα που πέρασε μέσα σε πλούσια όνειρα, ήταν μικρούλια παιδάκια που πίστευαν στον Άγιο Βασίλη και προσπαθούσαν να ξυπνήσουν τη νύχτα της παραμονής για να τον δουν να περνάει. Από την άλλη, κι εσύ δεν το πιστεύεις, αγρίεψαν τόσο οι φωνές, μεγάλωσαν τα παπούτσια τρομαχτικά, γέμισε το μπάνιο ξυριστικά, και οι δικές σου παρατηρήσεις, οι συμβουλές και οι υποδείξεις σου, οι αγωνίες και οι κάθε είδους φράσεις που προσπαθείς να χτίσεις στα μέτρα τους είναι όλες τόσο αποτυχημένες, τόσο ξεπερασμένες, τόσο καθυστερημένες, τόσο άκαιρες. Και φαίνεται σαν ψέμα ότι παρ΄ όλ΄ αυτά ντύθηκαν την Κυριακή και ξεκίνησαν όλο χαρά, σαν πιτσιρίκια, να διαλέξουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Ότι ασχολήθηκαν τόσο σοβαρά μαζί του: θα ήταν μεγάλο ή μικρό, φουντωτό ή λιγνό, με λεπτά φύλλα και πολλά ή δυνατά και λίγα; Και ότι το κουβάλησαν και το έστησαν και κατέβασαν από το πατάρι τα στολίδια, και το στολίσαμε ξανά όλοι μαζί.

Ευχαριστώ για την επανάληψη, έστω κι αν ήμουν κουρασμένη και βαριόμουνα και λίγο, ήθελα να μείνω στο κρεβάτι όλη μέρα να διαβάζω. Έχω τόσα βιβλία αγαπημένα, φυσικά, αλλά και πάλι ευχαριστώ που αναγκάστηκα να σηκωθώ να τρέχω στο Πεδίον του Άρεως, για άλλη μια φορά. Δεν ξέρω γιατί. Δεν έχω χώρο να το αναλύσω. Ευχαριστώ, ωστόσο.