ΜΑΤΙΕΣ Τα κινητά

Δεν καταλαβαίνω: ήταν λανθασμένη η απόφαση του υπουργείου Παιδείας να απαγορεύσει τη χρήση κινητών τηλεφώνων, από τους μαθητές, στα σχολεία; Αν δεν ήταν λανθασμένη, γιατί αρκετοί από εμάς(στους δημοσιογράφους αναφέρομαι) πήραν αρνητική θέση και, ορισμένοι, ειρωνεύτηκαν σε κείμενά τους τη Γιαννάκου; Κατά τα η γνώμη μου, η χρήση των κινητών στα σχολεία έπρεπε να έχει απαγορευθεί εδώ και πολύ καιρό. Από την αρχή. Τα παιδιά μας δεν τα στέλνουμε στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο για να σαχλαμαρίζουν, να ανταλλάσσουν μηνύματα και να φωτογραφίζουν με τα τηλέφωνά τους. Τα στέλνουμε για να μάθουν γράμματα.

Το πήρα μονότερμα και λαχάνιασα. Αλλά έτσι είναι. Να γκρινιάζουμε, δεν λέω. Για τα πάντα, όταν βλέπουμε ότι είναι στραβά κι ανάποδα. Αυτή είναι η δουλειά μας. Αλλά όχι και να γκρινιάζουμε για αποφάσεις που είναι σωστές! Το ξέρετε ότι από τα παιδιά μας, ηλικίας 1214 ετών, ποσοστό 74% έχει κινητό τηλέφωνο; Ενώ στα μεγαλύτερα παιδιά (ηλικίας 15 έως 18 ετών) το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε 96,4%; Δηλαδή, σχεδόν δεν υπάρχει παιδί χωρίς κινητό! Κι αυτά δεν τα λέω εγώ. Είναι συμπεράσματα έρευνας που πραγματοποιήθηκε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Και ας έχουν όλα τα παιδιά κινητά. Δεν με πειράζει. Αλλά όχι να τα παίρνουν και στο σχολείο! Σε τι θα τους χρησιμεύσουν στο σχολείο; Θα αναζητήσουν τους γονείς τους για κάποιο έκτακτο περιστατικό; Αυτό μπορεί να γίνει και με το κανονικό τηλέφωνο του σχολείου. Το παίρνουν στο σχολείο γιατί έχει γίνει το τρίτο χέρι τους, το τρίτο αυτί τους, μια μόνιμη απασχόλησή τους. Χωρίς αυτό αισθάνονται ανασφάλεια. Με αυτό μπορούν να κουβεντιάζουν με φίλους στη διάρκεια του διαλείμματος ή να λένε τα «δικά τους» με μικρά μηνύματα, μέσα στην τάξη. Τότε, όμως, τι σόι μάθημα γίνεται;

Είναι τέτοια η λύσσα των παιδιών με τα τηλέφωνα, που μερικοί πατεράδες κοντεύουν να «τα παίξουν». Ένα παράδειγμα: φίλος μου μηχανικός έχει στο σπίτι του δύο τηλεφωνικές γραμμές. Η μία είναι συνδεδεμένη με το Ίντερνετ. Η δεύτερη είναι ελεύθερη, ενώ υπάρχει και κινητό. Παρ΄ όλα αυτά, ο άνθρωπος αισθάνεται αποκλεισμένος σε έρημο νησί. Δεν μπορεί να τηλεφωνήσει ούτε να δεχθεί τηλεφώνημα! Κι αυτό γιατί η κόρη του, 19 ετών, χρησιμοποιεί ταυτοχρόνως το Ίντερνετ και το τηλέφωνο, αλλά στέλνει και μηνύματα με το κινητό! Κόλαση, δηλαδή… Ξέρουμε ότι τα κινητά- η υπερβολική χρήση τους- δημιουργούν προβλήματα στην υγεία των παιδιών. Ξέρουμε ότι κάθε μήνα το κινητό «βάζει χοντρά το χέρι του» στην τσέπη μας. Δεν κάνουμε, όμως, τίποτα για ν΄ αλλάξει αυτή νοσηρή κατάσταση. Και είναι νοσηρή. Γιατί, όπως έχω πει και άλλες φορές, το κινητό καταργεί την επικοινωνία. Τα παιδιά έχουν ανάγκη να τρέξουν, να παίξουν στην αυλή του σχολείου, να τσακωθούν, να βριστούν, να μονιάσουν ύστερα. Να ζήσουν, με δυο λόγια, τη σχολική τους περιπέτεια.

Έτσι, με τα κινητά στα χέρια και με τα μηνύματα στον νου, γίνονται άρρωστα μικρά ανθρωπάκια, χωρίς καμιά χάρη από αυτές που κοσμούν την ηλικία τους.

Για εμένα αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία απ΄ όλα: η έλλειψη επικοινωνίας. Μας έχουν τσουβαλιάσει μέσα στα διαμερίσματα, τα παιδιά μας παίζουν «επιτραπέζια», διάφορες οθόνες είναι μονίμως ανοιγμένες σε κάποια δωμάτια κι ο ανθρώπινος λόγος δεν ακούγεται, τα βιβλία παραμένουν στο ράφι, λέμε μεταξύ μας δυο κουβέντες για τα απολύτως αναγκαία- φέρε μου, σε παρακαλώ, ένα ποτήρι νερό- κι αυτό είναι όλο. Έχουν άδικο οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας που συνεχώς διαφημίζονται από την τηλεόραση; Εδώ είναι το χρήμα. Και είναι άφθονο…