[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Υπάρχουν οι Ευμενίδες;

Στη Χιλή θα έχει ακόμα πιο μεγάλη γραφειοκρατία η Δικαιοσύνη, να μη μιλάμε εμείς για τη δική μας και για τις καθυστερήσεις της. Ενενήντα και βάλε έφτασε ο Πινοσέτ αλλά να τον δικάσουν δεν πρόλαβαν, πόσο να ζούσε πια κι αυτός; Παράξενες εικόνες ακολουθούν τον θάνατό του. Οπαδοί του με κεριά τα κουνάνε στα χέρια με κίνδυνο να κάψουν τα δάχτυλά τους κι από την άλλη μεριά συγγενείς θυμάτων της χούντας κολλάνε ξανά τις φωτογραφίες των δικών τους στα πανό και βγαίνουν στους δρόμους. Η τελευταία του φωτογραφία, τον σηκώνουν με το ζόρι, φοράει μεγάλη στολή, τον παραστέκουν διάφοροι με μικρότερες στολές. Μια χαρά γέρος ήταν, ελάχιστα ενοχλήθηκε. Οχυρωμένος στους νόμους που τον προστάτευαν, είχε επιτρέψει το πέρασμα στη δημοκρατία. Αναρωτιέται κανείς αν γερνώντας οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται κάτι από όσα έχουν κάνει. Αν τους βαραίνει ποτέ το αίμα που έχυσαν, αν τους αναζητούν οι Ευμενίδες, που λέει και ο Τζόναθαν Λίτελ στο φετινό μπεστ σέλερ. Υπάρχει αυτό το πράγμα, οι τύψεις, οι Ευμενίδες, οι Ερινύες δηλαδή; Αφήνουν κανέναν άυπνο τις νύχτες οι κυρίες αυτές; Οι λογοτέχνες το πιστεύουν πως είναι αληθινές, έχουν άραγε δίκιο;

Είχε παραστάτες υψηλές έννοιες ο Πινοσέτ, που ώς τα τελευταία του τις επεκαλείτο: την πατρίδα, τη σωτηρία της από τους κομμουνιστές, το καθήκον, διάφορα τέτοια μεγαλειώδη. Είχε τους νόμους του για την προστασία του σαρκίου του και τα αιώνια μεγάλα λόγια για την προστασία της ψυχής του.

Μπορεί να μη μετάνιωσε ποτέ, ούτε καν μυστικά, να μην ξαγρύπνησε ούτε μία φορά, να μην αναρωτήθηκε. Αλλά πάλι, πώς να μην το αναρωτηθούμε έστω, πώς να είμαστε απόλυτα σίγουροι;