«Κέρδισε αν μπορείς, χάσε αν πρέπει»

Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς μόνος του. Με μια βόλτα έξω μπορεί να το δει. Ο κόσμος ακούει μουσική τώρα, περισσότερο από ποτέ. Τoυς βλέπω στο Μετρό, στην Κοραή, στη Σόλωνος, στην παραλιακή, περιμένοντας στη στάση, στο Μέγαρο, προβάροντας ρούχα στα μαγαζιά με τα καλώδια να βγαίνουν από τα αυτιά τους και να χάνονται στις τσέπες, στο καφέ να ρωτάνε πάνω από τον αφρό του καπουτσίνο ποιο CD παίζει, ή να ανεβάζουν τα ηχοσυστήματα στα αμάξια σε ένταση ιλιγγιώδη- μόνο στάσου δίπλα τους στο φανάρι και θα καταλάβεις. Τι ακούνε; δεν έχει σημασία. Άλλωστε τόσο πολλή μουσική, τόσο λίγος χρόνος.

Ιδέα δεν είχα για τον Σπούτνικ Μονρό, τον έμαθα από τον Τζιμ Ντίκινσον, αυτόν τον μυστήριο τύπο από το Μέμφις που κάνει κάτι μαγικά εκεί στις παραγωγές του και σου δείχνει ότι στ΄ αλήθεια το ροκενρόλ είναι κλεμμένο από την Κόλαση και καίει από όπου κι αν το πιάσεις. Ο Ντίκινσον λέει λοιπόν πως ο Μονρό, παλαιστής στο Μέμφις τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60 και από τους καλύτερους του κόσμου, είχε τους κανόνες του.

Έλεγε, «να κερδίζεις αν μπορείς, να χάνεις αν πρέπει, να κοροϊδεύεις πάντα και αν σου την κάνουν, βγες έξω και κάνε το ρινγκ μπίλιες». Δεν ξέρω πόσο μακριά πήγε ο Μονρό με αυτό, αλλά ο Ντίκινσον πήγε. Και ούτε που έφυγε από το Μέμφις . Οι άλλοι πήγαιναν και τον έβρισκαν γιατί ο Τζιμ ήξερε πάντα. Βέβαια και ο Τζον Σπένσερ(των Βlues Εxplosion και των Ηeavy Τrash, που- να τα καλά νέαθα δούμε στην Αθήνα την Πέμπτη!) της ίδιας κολασμένης ροκενρόλ νοοτροπίας είναι(ίσως ήξερε και τον Μονρό) και με το που στρώθηκε στη δουλειά με τον Λούθερ και τον Κόντι Ντίκινσον(εκ των Νorth Μississippi Αll- Stars) πήραν φωτιά οι κθάρες, άναψαν οι ενισχυτές και ο Έλβις τέντωσε τα αυτιά να ακούσει. Ήταν η κατάλληλη στιγμή να μπει και ο Τζιμ, ως τρίτος και βασικός Ντίκινσον στο κόλπο. Μην κατεβείτε εκεί κάτω αν δεν το λέει η ψυχή σας. Ξέρουν , σε εκείνα τα μέρη, να παλεύουν.


Τα πολλά πρόσωπα του Τζον Σπένσερ

Ο Jon Spencer και οι Ρussy Galore. Θόρυβος , ηλεκτρισμός, παραμόρφωση και φόρος τιμής στην Ρussy Galore που γοητεύει τον Τζέιμς Μποντ πρώτη φορά στον «Χρυσοδάκτυλο».

Ο J.S. και οι Βlues Εxplosion. Εκρηκτικό μείγμα από διαστρεβλωμένα μπλουζ, noise rock και μια πανδαισία από αλλαγμένο ροκ-α-μπιλ-ο φανκ και σόουλ. Με δικό τους κομμάτι ταξιδεύει ο σεφ Άντονι Μπουρντέν στο Τravel Channel. Ο J.S. και οι Βoss Ηog.

«Γκαραζιέρικο» πανκ-ροκ μετά της συζύγου Κριστίνα Μαρτίνεζ. Α ν μπροστά είναι οι κιθάρες , στο φόντο είναι οι μηχανές.

Ο J.S. ως Ηeavy Trash. Με τον Κ αναδό Ματ Βέρτα Ρέι και κάντρι-ροκαμπίλι από εδώ ίσαμε την άλλη άκρη του κόσμου. Πληροφορίες και ακροάσεις, την Πέμπτη στο Βios(Πειραιώς 84). Live!
Με το πόδι στο γκάζι…

Από υγρούς υπονόμους ,βρώμικα νερά και μια τραγανιστή ζωή έρχεται ο Ρατ Φινκ, αξιολάτρευτο τρωκτικό για να πει την ιστορία τη δική του και του δημιουργού του, Εντ- Μπιγκ Ντάντι Ρ οθ, σε ένα ντοκιμαντέρ αλλιώτικο, όπου ακούγονται οι φωνές των Τ ζον Γκούντμαν, Αν Μάργκρετ, Μπράιαν Γουίλσον κ.λπ., ενώ οι Sadies(που είχαν και ένα από τα καλύτερα «λάιβ» άλμπουμ της χρονιάς) πατάνε γκάζι στο σερφσπαγγέτι γουέστερν-ροκενρόλ τους( Τhe Sadies «Τales of the Rat Fink»- Υep) και αφήνουν πίσω λάστιχα, λαμαρίνες και πειραγμένα καρμπυρατέρ. Ένα σας λέω. 31 λεπτά, 26 κομμάτια. Πολλά γκάζια.


… και στο ρελαντί

Χαμηλώστε ταχύτητες.Οι Οkkervil River με το Βlack Sheep Βoy (ΕΜΙ) σηκώνουν νέφος από αχνές , μελαγχολικές μουσικές και εικόνες όπως αυτές που βλέπεις μέσα από το τζάμι ζεστού σπιτιού στην εξοχή. Ο Γουίλ Σεφ οδηγεί(φωνή, κιθάρες και όραμα) και ανοίγει δρόμο μέσα από στοιχειωμένα κάντρι περάσματα, ξαφνικά ξέφωτα, στις πατημασιές του Τ ιμ Χάρντιν συνεχίζοντας τον θρύλο του «Βlack Sheep Βoy» και σε αινιγματικές διόδους προς κάτι που ποτέ δεν θα παίξουν τα ραδιόφωνα(εκτός και αν κάποιος καλός διαφημιστής εμπνευστεί).

Δικαιωματικά το λες ,vintage ροκενρόλ και άκου κάπου στο βάθος τον Τσακ Μπέρι να δίνει τον ρυθμό, αλλά είναι φρέσκο και ξεροψημένο σαν να ξεπήδησε μόλις από την τοστιέρα. Οι Βig Sandy & Ηis Flyrite Βoy s στο «Τurntable Μatinee» φέρνουν τη ροκαμπίλι εκδοχή του πάρτι, σουινγκάρουν με κομμένη την ανάσα και σημειώνουν(έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε) πως στη μουσική το χθες δεν είναι παλιό. Όλα είναι τώρα.