[Πρόσωπα] Η μαγειρική ως ερωτική πράξη

Πριν από 20 χρόνια, ο Κάρλο Πετρίνι διαδήλωνε κατά της ίδρυσης ενός ΜακΝτόναλντ΄ς στην Πιάτσα Εσπάνια της Ρώμης. Σήμερα το κίνημα «Αργό Φαγητό» του οποίου ηγείται έχει επεκταθεί σε 122 χώρες.
Η «οικο-γαστρονομία», σύμφωνα με τον όρο που δημιούργησε ο Πετρίνι για να περιγράψει το καλό φαγητό που παράγεται χωρίς να καταστρέφεται το περιβάλλον, γίνεται όλο και περισσότερο της μόδας. Δεν έχει όμως καμία σχέση με τη μόδα των τηλεοπτικών σεφ, οι οποίοι «θα πρέπει να βγουν από τα χρυσά κλουβιά τους, να απελευθερωθούν από τις αλυσίδες των μέσων ενημέρωσης», λέει ο Πετρίνι στον κυριακάτικο «Ιντιπέντεντ». «Πρέπει να ενταχθούν περισσότερο στην κοινωνία, να μαγειρέψουν για ένα χωριό, να διδάξουν παιδιά, να ετοιμάσουν φαγητό για ηλικιωμένους σε άσυλα, για ασθενείς σε νοσοκομεία. Ο μάγειρας είναι ένα κοινωνικό ον. Σήμερα έχουμε συνταγές, συνταγές, συνταγές- αυτός ο τηλεοπτικός βομβαρδισμός είναι πορνογραφικός. Το να φτιάχνεις φαγητό είναι ερωτική πράξη και υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην πορνογραφία και το να κάνεις έρωτα».

Η φιλοσοφία του «Αργού Φαγητού» δεν αφορά μόνο το να αφιερώσει κανείς περισσότερο χρόνο για να μαγειρέψει και να απολαύσει ένα γεύμα. Το κύριο έργο της οργάνωσης είναι η προώθηση τοπικών δικτύων μικροκαλλιεργητών και παραγωγών τροφίμων που χρησιμοποιούν γεωργικές μεθόδους λιγότερο βλαβερές για το περιβάλλον. Στα τοπικά αυτά δίκτυα βλέπει ο 57χρονος Πετρίνι τα θεμέλια αυτού που αποκαλεί «ενάρετη παγκοσμιοποίηση»- το αντίδοτο στην ηγεμονία των πολυεθνικών εταιρειών τροφίμων και στην «καπιταλιστική έννοια της παγκοσμιοποίησης». «Το δίκτυο των μικρών τοπικών οικονομιών είναι ισχυρότερο από τις πολυεθνικές, επειδή πατάει στο έδαφος», λέει ο αριστερός Πετρίνι. «Η παγκόσμια οικονομία της αγοράς καταστρέφει τη Γη. Δίνοντας μεγαλύτερη ισχύ στις τοπικές οικονομίες, έχουμε καλύτερη αειφορία και καλύτερες ανθρώπινες σχέσεις, ενώ καταργείται η ανάγκη να μεταφέρονται τρόφιμα με αεροπλάνα στην άλλη άκρη του κόσμου». Αν αγαπάς το φαγητό αλλά δεν είσαι οικολογικά συνειδητοποιημένος, συνεχίζει, είσαι στην καλύτερη περίπτωση αφελής. «Από την άλλη όμως, ένας οικολόγος που δεν είναι γκουρμέ είναι… ε, ναι λοιπόν, είναι ανιαρός», προσθέτει γελώντας.

Το κίνημα του Πετρίνι προτείνει να ανακαλύψουμε και πάλι τη χαρά τού να μοιραζόμαστε ένα καλό φαγητό. «Αν το μαγείρεμα θεωρηθεί αγγαρεία, κάτι που κάνεις μηχανικά, τότε αποξενώνει», εξηγεί. «Τότε το να τρως δεν έχει να κάνει με έρωτα, αλλά με κατανάλωση καυσίμου. Μια γυναίκα μαγειρεύει κάποιο φαγητό και ουδείς της χαμογελάει ούτε της λέει ευχαριστώ. Στη Μεσογειακή Ευρώπη, το φαγητό εξακολουθεί να είναι θελκτικό, έχει αυτή τη διάσταση της γιορτής, της τελετουργίας. Το σημαντικότερο όταν τρώει κανείς, είναι ότι απολαμβάνει αυτή τη στιγμή στοργής ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, τους φίλους ή τους συναδέλφους. Ένας πολιτισμός που χάνει αυτό το τελετουργικό, φτωχαίνει πολύ».