[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Πέρα από την πολυτέλεια

ΓΩΝΙΑ Σταδίου και Αμερικής, να θες να περάσεις απέναντι. Κακώς. Γιατί το θες αυτό; Μια χαρά είσαι από δώθε. Έρχονται αυτοκίνητα από Κολοκοτρώνη, τέσσερα φανάρια έχει η διασταύρωση, κάποτε θα ανάψει πράσινο. Ανάβει όντως, σταματούν στην Κολοκοτρώνη. Αλλά αν δεν προλάβεις να περάσεις στον λίγο χρόνο που μένει ανάμεσα στο φανάρι της Σταδίου που ελευθερώνει το δικό της ρεύμα, αν δεν χωρέσει το βήμα σου στον γνωστό αυτό «χρόνο μηδέν», έχασες. Στρίβουν τώρα βιαστικά από τη Σταδίου όσα αυτοκίνητα είναι στην αριστερή λωρίδα και το πράσινο αναβοσβήνει, όπως θα αναβοσβήσει η φλογίτσα της ζωής σου αν δεν κάνεις σωστά τον ελιγμό. Θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν οι οδηγοί, αν άναβαν φλας πριν στρίψουν, αλλά σιγά μην μπουν σε τέτοιο κόπο, να κινήσουν τον αγκώνα ή τα δάχτυλα τρεις πόντους για την ασφάλεια ενός πεζού!

Περιμένεις να σταματήσει η ροή κι αμέσως ανάβει το απέναντι φανάρι και ορμάνε ανυπόμονα οι άλλοι από την Κολοκοτρώνη. Αν θες να είσαι σίγουρος για την ασφάλειά σου, γιατί πες ότι τρέχεις και σκοντάφτεις την ώρα που ο άλλος παίρνει κλειστά κι απότομα τη στροφή, πρέπει να ανέβεις στην άλλη άκρη του τετραγώνου, στο φανάρι του Συντάγματος. Κρατάει λίγο, αλλά τουλάχιστον δεν στρίβει κανείς. Άραγε, τώρα που έγινε τόσο περίλαμπρο το Μετοχικό Ταμείο Στρατού, η πιο γκλαμουράτη περιοχή της Αθήνας, τώρα που στέγασε τα μαγαζιά των πιο πολυτελών οίκων του κόσμου, δεν θα ήταν το πιο σούπερ, το πιο ευρηματικό, το πιο πολυτελές, χριστουγεννιάτικο, πασχαλιάτικο και καθημερινό, το πιο ανατρεπτικό και μοντέρνο βήμα, να αλλάξει το φανάρι αυτό, να γίνει ένα κανονικό φανάρι, που να μην κινδυνεύει η ζωή σου να το περάσεις; Ή μιλάμε για κάτι πέρα από την πολυτέλεια;