ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Η αφήγηση ακούγεται από το στόμα ενός μικρού παιδιού. Αφελής, υπαινικτική λόγω της περιορισμένης κατανόησης του παιδιού, λειαίνει την τραχύτητα του έξω κόσμου. Οι εφιάλτες γίνονται ένα μουρμουρητό παράπονο για κάποιες «σκιές» που πλανώνται γύρω της. Οι σκιές αυτές δεν είναι υπερφυσικές παρουσίες, από αυτές που απαντούμε τελευταία σε ποικίλα αφηγήματα που κλείνουν το μάτι τους στο λεγόμενο «Νew Αge» και στις ανορθολογικές επιταγές του. Όχι, οι σκιές της Μαρινέλλας Βλαχάκη είναι απλώς οι εν εγρηγόρσει εφιάλτες ενός παιδιού που είδε μπροστά στα μάτια του κρεμασμένη τη μητέρα του και γνώριζε τα πρόσωπα των φονιάδων.

Αυτή η αφήγηση, που επιτρέπει τη χάρη, την τρυφερότητα, την ανακουφιστική άγνοια, είναι ένας τρόπος με παράδοση στη λογοτεχνία μας. Στον νου μας έρχεται αμέσως η Μέλπω Αξιώτη και εκείνες οι περίφημες Δύσκολες νύχτες του 1938, που τόσο εκπληκτικά απέδιδαν το μεγάλωμα ενός μικρού κοριτσιού στη Μύκονο των αρχών του αιώνα. Το χωριό άλλωστε δεν έχει αλλάξει πολύ από τότε: δυστυχία, προκαταλήψεις, σκληρότητα και πολύ μεγάλος αριθμός παλαβών ανθρώπων. Τώρα έχει προστεθεί και η επιπλοκή του εμφυλίου πολέμου. Όσο για το «Σιλάνς σιλβουπλέ», του τίτλου, είναι η φράση που έλεγαν οι γαλλομαθείς γονείς όταν το κοριτσάκι πλησίαζε επικίνδυνες συζητήσεις. Οπότε η μικρή, κλεισμένη σε αυτόν τον κόσμο των αποσιωπήσεων, βρίσκει διέξοδο γράφοντας: σκέψεις, εξομολογήσεις, εκθέσεις.

Τις απευθύνει σε κάποια πρόσωπα που γνώρισε, μικρά φωτεινά μετέωρα της ζωής της. Έτσι επιβιώνει η μικρή και βγαίνει με σώες τις φρένες από την τρομακτική δοκιμασία. Με παρόμοιο τρόπο φαίνεται να αυτοθεραπεύεται και η συγγραφέας.