ΜΑΤΙΕΣ Τα μπατίρια

Στο σπίτι δεν είχαμε να φάμε. Πολλές φορές κοιμόμασταν νηστικοί. Αλλά η μάνα μου- «ψηλομύτα» την χαρακτήριζε ο πατέρας μου, όποτε θύμωνε- επέμενε: «Θα πας στο πανεπιστήμιο! Θα γίνεις δικηγόρος!». «Μα, βρε μαμά, χρειάζονται λεφτά γι΄ αυτό το πράγμα. Κι εμείς είμαστε μπατίρια!».

«Θα βρούμε λεφτά. Θα δουλέψουμε. Κι εσύ, κι εγώ, και όλοι μας. Και θα τα καταφέρουμε». Τα ίδια έλεγε και στην Ντενίζ Γαλέου, στο απέναντι διώροφο: «Ο Λευτέρης θα γίνει δικηγόρος!». «Από πού κι ώς πού;», την ειρωνευόταν η Γαλλίδα μάνα του Άθου, του φίλου μου. Και συμπλήρωνε, γεμάτη φαρμάκι: «Για να γίνεις δικηγόρος, πρέπει νά ΄χεις παράστημα, νά ΄χεις στυλ, να ντύνεσαι ωραία – όπως ο Μηνάς, ο άντρας μου».

Φουρκιζόταν τότε η μάνα μου. Και με πίεζε. «Θα διαβάσεις και θα μπεις στο πανεπιστήμιο από τους πρώτους. Κατάλαβες, κερατά;

Και μόλις πάρεις το δίπλωμα, θα της χτυπήσω το κουδούνι και θα της το τρίψω στα μούτρα! Για να μάθει να φέρεται, η ασχημόφατσα, η ελεεινή!». «Μωρέ, μαμά, γιατί να μη γίνω ηλεκτρολόγος, μηχανικός στα αυτοκίνητα, μάγειρας; Θα βγάζουμε του κόσμου τα λεφτά…». Δεν σήκωνε κουβέντα: «Πανεπιστήμιο! Δικηγόρος! Να της μπω στο μάτι και να της το βγάλω, της σιχαμένης!».

Πολλά χρόνια πίσω. Στη γειτονιά, όλα τα παιδιά μάθαιναν κάποια τέχνη. Τό ΄χαν πιάσει το νόημα, από τη δεκαετία του ΄50. Αλλά εγώ έπρεπε να γίνω δικηγόρος! Γιατί; Γιατί αυτό ήθελε το Λιζάκι.

Μια μάνα, που ό,τι έλεγε ήταν νόμος!

Και τι συνέβη, τελικά; Βουλιάξαμε στους δικηγόρους! Και στους γιατρούς! Και στους μηχανικούς! Ενώ τρέχα να βρεις σήμερα έναν ψυκτικό, έτσι και σου χαλάσει το ψυγείο καλοκαιριάτικα, ή έναν υδραυλικό. Θα σου βγει η ψυχή! Και θα τον χρυσοπληρώσεις. Και, φυσικά, τα λεφτά θα είναι «μαύρα». Κατάμαυρα. Κεντροαφρικάνικα.

Διαβάζω μετά χαράς(«Η Καθημερινή», 2/12) ότι πολλοί νέοι μας που ως πρώτη επιλογή για τις σπουδές τους είχαν κάποιο πανεπιστήμιο και απέτυχαν, δεν περιμένουν ντε και καλά να ξαναδώσουν εξετάσεις την επόμενη χρονιά, για να γίνουν επιστήμονες, αλλά «κοιτάζουν μπροστά και ρεαλιστικά»: στρέφονται προς τα ΙΕΚ, για να μάθουν δουλειές «χρειαζούμενες» και αποδοτικές: υδραυλικοί, ειδικοί στο φυσικό αέριο, ψυκτικοί, αισθητικοί και λογιστές.

Εφέτος- ρεπορτάζ Χ. Λακασά- «4.280

νέοι, περισσότεροι από πέρυσι, επέλεξαν να σπουδάσουν στα δημόσια ή ιδιωτικά ΙΕΚ. Η αύξηση ανήλθε στο 17,5%.

“Το εντυπωσιακό είναι”, λέει ο πρόεδρος του Οργανισμού Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, Χαρ.

Μπότσαρης, “ότι αυξήθηκε το ενδιαφέρον για παραδοσιακές ειδικότητες, όπως είναι οι υδραυλικοί, οι ψυκτικοί, οι λογιστές, οι αισθητικοί και οι κομμώτριες”».

Ένα άλλο στοιχείο που μου έκανε εντύπωση: μόνο 328 ξένοι φοιτητές(από 15 χώρες της Ε.Ε.) σπούδασαν πέρυσι σε ελληνικά πανεπιστήμια! Μας πέρασανκαι πολύ μάλιστα- η Φινλανδία με 2.531

φοιτητές, η Πορτογαλία με 3.087, η Ιρλανδία(7.098), η Δανία- και δεν μιλάω για Βρετανία, Γερμανία, Γαλλία κ.λπ.

Μπατιρημένο κουρείο, χωρίς πελάτες, Σάββατο βράδυ- που λέει και ο Χριστιανόπουλος…