Το Πνεύμα του Τόνου

Αν ήμουν Άγγλος…

Μπροστά σε όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό, ό,τι σήμερα θα καταθέσω ίσως φανεί σε κάποιους ακόμη και προκλητικά αδιάφορο.

Κάποιοι όμως θα το αντιληφθούν αλλιώς και θα κάνουν τις αναγωγές τους. Χρειάστηκε να παρκάρω κάπως ανορθόδοξα, αλλά όχι παράνομα, ούτε παρακωλύοντας την κυκλοφορία, δίπλα σ΄ ένα αλσύλλιο, το οποίο όμως έκρυβε τη θέα στο κατάστημα που επισκέφτηκα για να πάρω (όχι να ψωνίσω) ένα είδος . Άφησα το αυτοκίνητο με την πόρτα ξεκλείδωτη, κατεβασμένο αρκετά το τζάμι του οδηγού και με τα αλάρμ αναμμένα. Μέσα στο αυτοκίνητο είχα το σκυλί μου γυρίζοντας από τον κτηνίατρο, ώρα 6 το απόγευμα.

Γύρισα σε 6-7 λεπτά και το αυτοκίνητο είχε κάνει φτερά από τον γερανό της Τροχαίας που, όπως μου είπαν οι περίοικοι, περνούσε τυχαία. Επί ώρες έψαχνα να βρω άκρη για να δω πού πήγε το σκυλί, αυτό κυρίως με έκαιγε. Τ ο ζώο έχει στο περιλαίμιο μεταλλική ταυτότητα με δύο κινητά τηλέφωνα, το ένα δικό μου. Κανείς δεν τηλεφώνησε. Κανείς δεν σταμάτησε μπροστά σε ένα ανοικτό αυτοκίνητο, κανείς πριν το πάρει, κι αν ακόμη για να το πάρει, δεν κορνάρισε να πάρω το σκυλί. Βρήκα το ζώο έντρομο σε ένα συμβεβλημένο βενζινάδικο μεσάνυχτα, και στην Τροχαία που πλήρωσα για τις πινακίδες και διαμαρτυρήθηκα με κοίταζαν σαν UFΟ.

Αυτά.