[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Η σωστή διαδικασία

Το κομπρεσέρ ήρθε πρωί πρωί κι άρχισε να σκάβει τον δρόμο.

Έσπασε η άσφαλτος, βγήκε κόκκινο χώμα της λεπτογαίου Αττικής, ένα βουνό ώς τον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας, και μια τρύπα που η άκρη της χανόταν στο βάθος και στο παρελθόν. Μαζεύτηκε κόσμος, διακόπηκε η κυκλοφορία, μπουμπούνισαν οι τοίχοι από το τράνταγμα και τον θόρυβο, έτριξαν τα τζάμια. Μόνο αρχαία που δεν βρέθηκαν. Βρέθηκαν όμως οι σωλήνες, ένα είδος αρχαίων ευρημάτων κι αυτοί, που πρέπει να αλλάξουν. Οι εργάτες, σαν θεοί μυστικιστικής θρησκείας, ανέβαιναν, κατέβαιναν, δεν έδιναν εξηγήσεις. Έτσι είναι οι θρησκείες, άμα τα εξηγήσεις όλα χάνεις το κύρος σου. Στο τέλος της μέρας ανακοίνωσαν ότι η δουλειά δεν τέλειωσε, πρέπει να επιληφθεί άλλη υπηρεσία. Ο δικός τους ρόλος σταματούσε εκεί.

Σκούπισαν χέρια, μάζεψαν κορδέλες κι άρχισαν να φτυαρίζουν το χώμα πίσω στην τρύπα. Θα κάνετε ένα έγγραφο, ήρθε η εξήγηση από τηλεφώνου, θα το στείλουμε εμείς με φαξ, θα το επισυνάψετε στην αίτηση, θα υποβάλετε την αίτηση στον δήμο, είναι δουλειά δική του. Μα, μα, μα, η τρύπα είναι ανοιχτή, θα την κλείσετε και θα έρθει ο δήμος να την ξανανοίξει; Ξανά κομπρεσέρ, τραντάγματα, οι τοίχοι είναι παλιοί, η περιοχή είναι σεισμική, τα παράθυρα σπάσανε, ξανά μανά από την αρχή; Στο τηλέφωνο η αρμόδια εκνευρίζεται, ξαναλέει τη σωστή διαδικασία, έτσι γίνεται πάντα, χάνει την ώρα της, δεν ακούει τη λογική σου, το φαξ, η αίτηση, αυτά μετράνε, όχι το χώμα, η τρύπα, η κυκλοφορία που θα διακοπεί, η δουλειά που θα ξαναγίνει, τα τραντάγματα. Κοπανά το τηλέφωνο εκνευρισμένη.

Τουλάχιστον λύθηκε εκείνη η παλιά απορία, γιατί οι τρύπες στους δρόμους της Αθήνας κλείνουν και ξανανοίγουν συνεχώς;

Τώρα ξέρεις.