[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ] Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες

ΕΤΣΙ είναι οι πολυτεχνίτες, πρέπει να ξέρουν και πρακτικές δουλειές. Όχι μόνο μαθηματικά και θεωρίες. Δεν αρκεί να βγάζεις μέσους όρους υψηλούς, να συγκεντρώνεις μόρια, να αποφοιτάς από Λύκεια, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, να περνάς με καλή σειρά, έστω και στις βόρειες περιοχές. Πρέπει να πιάνουν και τα χέρια σου. Να μπορούν να ενώσουν και κάνα καλώδιο. Να βάλουν και καμιά σωλήνα στη θέση της. Όχι μόνο στατικές μελέτες.

Να μπορούν να χτίσουν και κάναν τοίχο. Ή καμιά πόρτα άμα λάχει, γιατί οι τοίχοι είναι χτισμένοι ήδη, από τις παλιότερες γενιές, οπότε τι μένει; Τι κενό υπάρχει; Τι περιθώρια έχουν οι σημερινοί σπουδαστές; Τις πόρτες!

Έτσι εξηγείται γιατί οι φοιτητές του Πολυτεχνείου Θράκης έχτισαν με τα χεράκια τους την πόρτα της Πρυτανείας. Φαντάζεστε ότι είναι εύκολη δουλειά; Εδώ ένα πεζούλι θέλεις να χτίσεις και καταλαβαίνεις πως δεν μπορείς. Χρειάζεται αλφάδιασμα, σωστή τοποθέτηση των τούβλων, σωστή αναλογία στη μείξη των υλικών συγκόλλησης και διατήρηση της ισορροπίας του οικοδομήματος, καθώς ανεβαίνει. Τα παιδιά τσακώθηκαν με τον πρύτανη για το αν θα πάρει ιδιώτης τη σίτιση, μπορεί και να τον ξέρουν τον ιδιώτη και να μην τους αρέσει η μαγειρική του. Ο πρύτανης έκανε μήνυση σε έναν φοιτητή που είχε καταγγείλει «σκάνδαλο», οι φοιτητές μπήκαν στο γραφείο, τον σήκωσαν, τον έβγαλαν έξω,(τον πρύτανη) έχτισαν και την πόρτα. Σαν χορογραφία ένα πράμα.

Είναι αξιέπαινη και ευφάνταστη πράξη στη συγκρουσιακή κουλτούρα που ζούμε. Ούτε ξύλο, ούτε φωνές, ούτε ΜΑΤπολιτισμένα πράγματα. Δεν είναι τυχαίο ότι θέλεις υψηλή βαθμολογία για να περάσεις στο Πολυτεχνείο. Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, θέλουν δεξιοτεχνία και ταλέντο.

Πρέπει να βαθμολογηθεί σαν εργαστήριο, νομίζω, η πράξη τους.