Ο καβαφικός χρόνος και η «μνήμη» αντηχούν στη Βιέννη

«Το έργο που έγραψα βασίζεται στην ιδέα του καβαφικού χρόνου» λέει στα «ΝΕΑ» ο (γεννημένος στις Βρυξέλλες) συνθέτης Λεωνίδας Κοττάκης. Η σύνθεσή του «Εrinnerung» (Μνήμη), παραγγελία για το αφιέρωμα του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης στη Βιέννη (Κunsthistorisches Μuseum) στον Κωνσταντίνο Καβάφη, θα κλείσει την αυριανή, έντονου ελληνικού ενδιαφέροντος , συναυλία στην αίθουσα του Μουσείου Βassanosaal. Η συναυλία περιλαμβάνει μελοποιημένα ποιήματα του Καβάφη από τον Δημήτρη Μητρόπουλο, καθώς και έργα Ντεμπισί, Μουκέ, Ραντχάρτινγκερ και Σκαλκώτα. Με ερμηνευτές σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες όπως οι Θoδωρής Τζοβανάκης(πιάνο), Αγγελική Καθαρίου(μέτζο σοπράνο), Σοφία Κυανίδου(σοπράνο), Πέτρος Στεργιόπουλος(φλάουτο), Γιάννης Τσιτσελίκης(βιολοντσέλο).

Το Κunsthistorisches Μuseum διαθέτει την παλαιότερη συλλογή νομισμάτων στην Ευρώπη. Εγκαινίασε τη Δευτέρα(θα διαρκέσει μέχρι τον Μάρτιο) την έκθεση «Νομίσματα και Ποίηση, Κ. Καβάφης», με επιμέλεια των καθηγητών Γκίντερ Ντέμπσκι και Στέφανου Γερουλάνου. Ο Καβάφης(όπως δείχνει χαρακτηριστικά το ποίημά του «Οροφέρνης») εμπνεόταν συχνά από ιστορικά πρόσωπα αποτυπωμένα σε νομίσματα- σε 85 ποιήματά του αναφέρονται 150 πρόσωπα νομισμάτων. «Στον Καβάφη υπάρχει ένας αδιάλειπτος δεσμός παρόντος χρόνου και μνήμης», λέει ο Λεωνίδας Κοττάκης. Ο οποίος βλέπει τα ποιήματα ως πηγή μουσικού ήχου. «Είναι ενδιαφέρον ότι το ίδιο ποίημα σε πηγαίνει αλλού, ανάλογα με τη γλώσσα που το διαβάζεις. Στις σκέψεις μου είναι ένα έργο με καβαφικά ποιήματα, μεταφρασμένα σε πολλές γλώσσες» λέει.

Ο Λεωνίδας Κοττάκης σπούδασε στην Αθήνα, στο Βουκουρέστι και στο Λονδίνο, όπου ζει από το 1986. Έχει γράψει μουσική για το θέατρο και για ντοκιμαντέρ- ανάμεσά τους το «Ο πόλεμος που δεν τελειώνει ποτέ», παραγωγή του ΒΒC το 1991, με θέμα τον Πόλεμο του Κόλπου και αφηγητή τον Μπεν Κίνγκσλεϊ. Η «Μνήμη» είναι το δεύτερο έργο εμπνευσμένο από την καβαφική ποίηση που γράφει ο συνθέτης, μετά το «Τελευταίο ταξίδι»(Λονδίνο, 2004). «Στα 15 μου, ένας φίλος μού έδωσε μια καβαφική ανθολογία. Δεν την άνοιξα αμέσως. Ήξερα, ενστικτωδώς, ότι όταν θα την άνοιγα θα άλλαζε ριζικά η ματιά μου στον κόσμο».