Αριστεύσαμε στην ντετεκτιβική

Τους συλλάβαμε. Μεγάλη επιτυχία του έθνους των τηλεθεατών. Ύστερα από ένα
τριήμερο στενής παρακολούθησης των υπόπτων της πενταπλής δολοφονίας στο
Αγρίνιο. Αφού τους δείξαμε στις οθόνες, τους ανακρίναμε διά των αντιπροσώπων
μας – της κ. Ζαχαρέα στον Alpha, του κ. Ευαγγελάτου στον Antenna -, αφού
περιμέναμε πολιτισμένα να ολοκληρωθούν οι τελετές ταφής των θυμάτων – τις
οποίες, άλλωστε, παρακολουθήσαμε χάρη στην ΕΡΤ. Όφειλε σαν κρατικό κανάλι να
διευκολύνει τα πλήθη των συγκλονισμένων τηλεθεατών να μη χάσουν και αυτή την
εικόνα από την τραγωδία, η οποία αναδείχθηκε σε κορυφαία της ζωής τους αυτό το
τριήμερο.

Εύγε στα κανάλια μας, που σε αγαστή συνεργασία, το ένα μετά το άλλο και
ορισμένες ώρες όλα μαζί, πρόσφεραν στο έθνος τη συγκλονιστική συμμετοχή σε ένα
αστυνομικό θρίλερ, χωρίς να του στερήσουν ούτε ένα στοιχείο που θα το βοηθούσε
να εξιχνιάσει το μυστήριο μια ώρα αρχύτερα. Η πενταπλή δολοφονία αποτέλεσε το
ιδανικό θέμα για τη διπλωματική μας, αφού μετά τις εισαγωγικές μας με την
υπόθεση Σορίν Ματέι δεν χάσαμε τηλεοπτική εξιχνίαση εγκλήματος και είχαμε τη
χαρά να δούμε τον προβιβασμό και την τηλεοπτική προκοπή των πρώτων μας
καθηγητών, και κυρίως του Νίκου Ευαγγελάτου. Τελειόφοιτοι της ακαδημίας
τηλε-ντετέκτιβ, κληθήκαμε να εξιχνιάσουμε το έγκλημα πριν από την Αστυνομία, η
οποία ευγενικά περίμενε να ολοκληρώσουν το έργο τους οι αντιπρόσωποί μας
ανακριτές των υπόπτων, για να τους παραλάβει. Μας βοήθησε ως επιβλέπων
καθηγητής μας στο μάθημα της εγκληματολογίας ο Νίκος Ευαγγελάτος, μεγεθύνοντας
τα πρόσωπα των υπόπτων στο βιντεο-γουόλ πίσω από την έδρα του – κι ας
προσπάθησε να μας μπερδέψει, λέγοντας ότι «με κανέναν τρόπο δεν λέμε ότι αυτοί
είναι οι ένοχοι». Έμπειροι πλέον εμείς, αμέσως το πιάσαμε ότι μας κάνει τεστ
αστυνομικής αντίληψης.

Μας βοήθησε πολύ και η κυρία ιατροδικαστής, η οποία άφηνε τη δουλειά
της στη μέση για να κάνει δηλώσεις στην κάμερα. Αλλά κι εμείς, τρεις ημέρες
δεν σηκώσαμε κεφάλι από την υπόθεση!

Ευχαριστούμε για την επιτυχία μας αυτή όλους όσοι συνέβαλαν στην προσήλωσή μας
στην εργασία της εξιχνίασης, τις πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, τα πρωινάδικα
από του Αρναούτογλου και της Μενεγάκη μέχρι τα κουτσομπολάδικα του μεσημεριού
και μετά τα δελτία ειδήσεων, μέχρι τα βραδινά τοκ-σόου. Ουδείς μας απέσπασε
την προσοχή με περιττές διασκεδάσεις και ειδήσεις. Ευχαριστούμε επίσης όλους
τους πολιτικούς που απέφυγαν να τακτοποιήσουν τον τηλεοπτικό ανταγωνισμό, με
αποτέλεσμα να έχουμε πολλά κανάλια που δείχνουν, όλα, τα ίδια προγράμματα.
Τώρα αντιλαμβανόμαστε ότι στόχος τους ήταν η υψηλής ποιότητας παιδεία του
έθνους. Να γίνουμε πτυχιούχοι ντετεκτιβιστές.

Όλα ταινίες μας, κι αυτές… κι εκείνες…

Το ακούσαμε και αυτό. Την ιστορία του ελληνικού σινεμά να ξεδιπλώνεται στη
σκηνή του Μεγάρου Θεσσαλονίκης κατά την τελετή της απονομής των βραβείων του
47ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σαν ντισνεϊλαντικό παραμύθι, όπου
ιστορία, χρόνος, «σχολές» σκέψης, έκφρασης, αφήγησης, όλα όσα συνθέτουν εν
τέλει τη δημιουργία που χαρακτηρίζεται τέχνη, και ιδίως «τέχνη του σινεμά»,
διαλύθηκαν σε ένα γλυκοζούμι υποχρεωτικής αγαστής σύμπνοιας.

Με φωνή μειλίχια, όπως αρμόζει στην αφήγηση μιας τέτοιας ιστορίας, άριστα
μελετημένος και άνετος, ο μοναδικός παρουσιαστής Στέλιος Στέργιογλου – που
πήρε και βραβείο Β’ ανδρικού ρόλου – με τη βοήθεια σύντομων πλάνων στο
βιντεο-γουόλ παρουσίασε το ελληνικό σινεμά από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι
σήμερα, σαν μια λαμπρή και απρόσκοπτη πορεία δημιουργίας, που τίποτε και ποτέ
δεν διατάραξε τη λεία, γυαλιστερή της επιφάνεια – από την «Γκόλφω» έως τη
βουγιουκλάκεια αντίσταση της «Υπολοχαγού Νατάσας» και μαζί σαν φυσική συνέχεια
«Το προξενιό της Άννας», και «Τα πέτρινα χρόνια», και οι «Μέρες του ’36», ο
«Θίασος», λες και οι εποχές διαδέχονταν η μία την άλλη ειρηνικά, γλυκά (όπως
ακριβώς και στο «Μικρό σπίτι στο λιβάδι»).

Η ντισνεϊλαντική ατραξιόν συμπληρωνόταν κάθε τόσο με σύντομα χορευτικά, που
υποτίθεται παρέπεμπαν σε κινηματογραφικές στιγμές. Παγώσαμε με την
αχαρακτήριστη έμπνευση να διασκευαστούν τραγούδια του ελληνικού σινεμά – που
ήταν και το καλύτερο κομμάτι του – σε μεταμοντέρνα τραγουδιστικά
τερατουργήματα.

Τρομάξαμε να καταλάβουμε «Τα παιδιά του Πειραιά» σε διασκευή
στριγκλιά-παύση-διπλή στριγκλιά-με-λαρυγγισμό και εκείνο το «Μαραμένα τα
γιούλια κι οι βιόλες» ερμηνευμένο με τέτοια ασυγκράτητη χαρά στη χροιά της
φωνής της ερμηνεύτριας, που βεβαιωθήκαμε ότι δεν γνωρίζει την ελληνική για να
αντιληφθεί τους στίχους.

Όλες, ταινίες μας… κι αυτές, κι εκείνες… Ποιος θα το αντικρούσει; Αλλά
η συρρίκνωση της κινηματογραφικής ιστορίας του τόπου με την τεχνική που δίδαξε
ο μάγος του πιο πετυχημένου ποτ-πουρί αποστειρωμένων πολιτισμών, ο Ντίσνεϊ,
μετέτρεψε ένα πεδίο τέχνης σε φολκλόρ ενός πολιτισμού με «ιδιομορφίες».