ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κερδισμένες ψευδαισθήσεις

Να λοιπόν που οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν μας άφησαν μόνο τον προαστιακό
σιδηρόδρομο και τα προβληματικά γήπεδα. Να που μας προίκισαν με έναν
καλλιτέχνη διεθνούς – πώς να το πω; – παγκόσμιας αξίας, που δημιουργεί και
παρουσιάζει στην καρδιά της πόλης. Βέβαια, υπήρχε και πριν ο Δημήτρης
Παπαϊωάννου, ανέβαζε σε μικρά θέατρα τις υπέροχες παραστάσεις του και μπορούσε
ίσως να αντέξει για πολύν καιρό, όπως αντέχουν πολλοί ιδιοφυείς, σε συνοικίες,
με λίγα μέσα, με μικρό κοινό, μέχρι να εξαντληθούν από την περιρρέουσα
αδιαφορία. Άλλο είναι όμως να ανεβάζει στο μεγάλο και κεντρικό «Παλλάς» το
έργο του, με όλα τα μέσα και τις δυνατότητες, να του δίνεται και να μας
δίνεται αυτή η ευκαιρία. Και πώς είναι σαν να αλλάζουν όλα ξαφνικά! Βγαίνοντας
από το θέατρο, έχοντας δει αυτή την υπέροχη παράσταση, πρωτοποριακή κι όμως
συγκινητική, το πιο όμορφο θέαμα μοντέρνου χορού, και σε σύγκριση με διεθνώς
πασίγνωστους θιάσους, που ξεπερνάει τα όρια του χορού, έργο άξιο να
συγκλονίσει Νέες Υόρκες και Παρίσια, ξέροντας ότι γεννήθηκε εδώ, ότι από εδώ
θα ξεκινήσει για παραπέρα, πατώντας το καινούργιο λιθόστρωτο της Βουκουρεστίου
με την καρδιά παρηγορημένη και την ψυχή ανεβασμένη, δεν την πιστεύεις απλώς,
τη ζεις μέχρι τα κόκαλα, την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεσαι σε αληθινή μεγαλούπολη,
όπου δημιουργείται και αναγνωρίζεται, κι έχει ευθεία επαφή με το κοινό, τέχνη
αληθινή, σε διάλογο με το υψηλότερο επίπεδο που διαθέτει ο κόσμος. Σε πόλη με
νόημα. Πετάς, μεθάς από χαρά κι ελπίδα, ακόμα και περνώντας απέναντι, στο
πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου, όπου έχουν ανεβάσει τις τζιπάρες, τις λιμουζίνες
οι βάρβαροι, και σε προσγειώνουν στην αθηναϊκή πραγματικότητα. Αλλά
προσγειώνεσαι αργά, χορευτικά, κι όχι εντελώς, ποτέ εντελώς, σου έχει χαριστεί
λίγη απόσταση από τη γη, και αντέχει.