«Σήμερα είναι θλιβερό να είσαι Αμερικανός»

«Τα γυναικεία σώματα υποτίθεται ότι πρέπει να έχουν καμπύλες και όχι να μοιάζουν με τον σκελετό 14χρονων καχεκτικών αγοριών», λέει ο Μόμπι για το σημερινό καθεστώς στη μόδα

Τα ξενύχτια για κλάμπινγκ είναι μία από τις αιτίες της ολικής τριχόπτωσης των
ανδρών. Η διαπίστωση δεν προκύπτει από κάποιο δερματολογικό συνέδριο, αλλά από
την εμπειρία του Μόμπι. «Πιστεύω ότι τα χρόνια των ρέιβ εμπειριών μου στην
Αγγλία συνέβαλλαν στο να χάσω τα μαλλιά μου. Μπορεί να διασκέδαζα αλλά ήταν
πολύ στρεσογόνο να κάνω τον ντι τζέι σε τρία διαφορετικά πάρτι μέσα σε μία
νύχτα», λέει ο Μόμπι ή Ρίτσαρντ Μέλβιλ (ο Χέρμαν Μέλβιλ, συγγραφέας του «Μόμπι
Ντικ» είναι ο προ-προ θείος του), σχετικά με τις παραμέτρους της επιτυχημένης
καριέρας του. Που αν και σήμερα αξίζει τα εκατομμύρια πωλήσεις του άλμπουμ του
«Play» και την πρόσφατη κυκλοφορία του άλμπουμ με τα καλύτερά του, «Go-The
Very Best Of Moby», είχε αποτυχημένη εκκίνηση.

«Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον αριστερών ακτιβιστών και στην εποχή του πανκ, τότε
που στην Αμερική μεσουρανούσε ο Ρόναλντ Ρίγκαν, ο Ψυχρός Πόλεμος και ο κόσμος
είχε άποψη για ό,τι συνέβαινε. Γι’ αυτό και στις αρχές των 90ς ήταν φυσικό να
μιλάω για πολιτικά και άλλα κοινωνικά ζητήματα πέρα από τις απολαύσεις του
κλάμπινγκ. Σέβομαι το δικαίωμα των ανθρώπων να παραμένουν πολιτικά απαθείς κι
εύχομαι να είχα ένα τέτοιο απαθές κομμάτι μέσα μου, γιατί έτσι θα προστάτευα
τον εαυτό μου από μπελάδες», δηλώνει. Και εξακολουθεί να εκφράζει τη γνώμη του
για τη σημερινή πολιτική κατάσταση της πατρίδας του, για την οποία ευθύνονται
«οι διεφθαρμένοι και αδέξιοι Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί των οποίων
χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο χειρότερος πρόεδρος των ΗΠΑ, ο Τζορτζ Μπους.
Σήμερα είναι θλιβερό να είσαι Αμερικανός», λέει.

Για όποιον ενδιαφέρεται να πάρει μία γεύση των κοινωνικών του απόψεων μπορεί
να επισκεφθεί το blog του Μόμπι στο moby. com για να διαπιστώσει ότι ο ντι
τζέι δεν έχει χάσει το κριτήριό του για τους σύγχρονους προβληματισμούς. Και
να κατακρίνει τη βιομηχανία της μόδας που δημιουργεί τα υπερβολικά αδύνατα
μοντέλα ως αφύσικα πρότυπα για τις νέες γυναίκες. «Τα γυναικεία σώματα
υποτίθεται ότι πρέπει να έχουν καμπύλες και όχι να μοιάζουν με τον σκελετό
14χρονων καχεκτικών αγοριών. Αυτός ο παραλογισμός με ενοχλεί. Αν και είμαι
στρέιτ λατρεύω την κουλτούρα των γκέι. Αλλά δεν ξέρω αν οι άνδρες γκέι είναι
οι καλύτεροι κριτές για το τι είναι σέξι πάνω στις γυναίκες», είναι η άποψή
του.

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα