Από τις γκαλερί στις πασαρέλες

Η Vera Wang χρησιμοποίησε τη σκοτεινή παλέτα από τα έργα της τελευταίας περιόδου του ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο στα σιφόν υφάσματα της χειμερινής συλλογής της

Ίσως οι λόγοι που έχει ενδιαφέρον η μόδα να έχουν εξαντληθεί. Σε ένα σύστημα
όπου η επιτυχία ενός σχεδιαστή υπολογίζεται από την εμπορικότητα των συλλογών
του, η μόδα σήμερα έχει αξία μόνο αν αποδεικνύει τη σχέση της με την
καλλιτεχνική δημιουργία. Γι’ αυτό και ορισμένοι σχεδιαστές που σέβονται το
όνειρό τους να προσφέρουν με τα ρούχα τους εικόνες που εκφράζουν ιδέες και και
ένα κοινωνικό νόημα, δεν αναπαράγουν μερικά επιτυχημένα σχέδια πάνω σε απλά
πανιά, αλλά ψάχνονται και εμπνέονται από τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την
αρχιτεκτονική.

Μόδα και τέχνη έχουν μια σχέση που εδώ και χρόνια περνάει από δοκιμασίες και
κάθε φορά ενισχύει τους δεσμούς τους. Είναι ίσως και ο λόγος που προσπαθούν
ακόμη οι σχεδιαστές να εξελιχθούν. Γιατί το μάτι του καλλιτέχνη και το πατρόν
του δημιουργού συναντώνται στο τυπωμένο σχέδιο ενός υφάσματος, στη γεωμετρική
ή ελλειπτική φόρμα ενός ρούχου που αλλάζει τη σιλουέτα του σώματος.

«Θέλησα στη συλλογή μου για τον χειμώνα να εξερευνήσω τις σκοτεινές πτυχές της
ομορφιάς και της εκλεκτικής σχέσης που είχε ο Μαρκ Ρόθκο με την παλέτα των
χρωμάτων. Και αυτή τη σκοτεινή ομορφιά την τόνισα με την περιποιημένη και
σχολαστική θηλυκότητα που βγάζουν τα φιλμ νουάρ στα τέλη της δεκαετίας του ’50
και που τόσο αριστοτεχνικά περιγράφει στο μυθιστόρημά της “Ο ταλαντούχος
κύριος Ρίπλεϊ” η Πατρίσια Χάισμιθ», λέει η Νεοϋορκέζα σχεδιάστρια Βέρα Γουάνγκ
περιγράφοντας τη χειμερινή συλλογή της. Σε αυτήν συνδυάζει σκληρά και άκαμπτα
υφάσματα όπως τουίντ, φανέλα, μπροκάρ και χοντρό μάλλινο ύφασμα μαζί με
αιθέρια μεταξωτά φορέματα σε σχήματα σάκου, τραπεζίου και δαντελένια κομμάτια
με χαρακτήρα εσωρούχων. Τούλι και ταφτάς, ελαστικό βελούδο, ανδρικές
γκαμπαρντίνες, σατέν ζώνες σε μαύρο χρώμα, υποφωτισμένο από τις μουντές
οριζόντιες γραμμές του μοβ και της σέπια, είναι τα χρώματα που επέλεξε η Βέρα
Γουανγκ. Η οποία θα πρέπει να εντυπωσιάστηκε από τα έργα της τελευταίας
περιόδου του ζωγράφου, εκπροσώπου του αφαιρετικού εξπρεσιονισμού, για να
τονίσει αυτό το σκοτεινό ρομάντζο της θηλυκής συλλογή της με τις «σκοτεινές
επιφάνειές του, βελούδινες σαν ποιήματα της νύχτας», όπως γράφει και η
ιστορικός τέχνης Ντόρι Άστον για τον Μαρκ Ρόθκο.

Η άποψη της Μαρίας Μάστορη και του Φίλιπ Μότβαρυ λέει ότι το κόσμημα είναι γλυπτό που συμπληρώνει την εικόνα ενός ρούχου

Στο πάντρεμα της μόδας με τους σύγχρονους εκπροσώπους της τέχνης
κινείται η συνεργασία του Άγγελου Φρέντζου με τον ολλανδό καλλιτέχνη Μαρκ
Μπιλ, που περιγράφουν «τέχνη που φοριέται». Ο Μαρλ Μπιλ ανήκει στους
καλλιτέχνες που τους απασχολούν τα κοινωνικά ζητήματα, η πολιτική, καθώς και η
εξουσία του χρήματος. Και το δείχνει είτε χρησιμοποιώντας σύμβολα ποπ αρτ
αισθητικής τύπου Λάρα Κροφτ και Μπάτμαν είτε παρεμβαίνοντας σε δημόσιους
χώρους με γκράφιτι, γλυπτά και εγκαταστάσεις που υπογραμμίζουν ή υπονομεύουν
την αντίληψή μας για τον κόσμο. Γνωστός καλλιτέχνης που συμμετέχει σε μεγάλες
εικαστικές διοργανώσεις, ο Μαρκ Μπιλ συνεργάστηκε με τον Άγγελο Φρέντζο
τυπώνοντας σε ύφασμα ορισμένα από τα πρόσφατα έργα του, όπως το ροκ Άγαλμα της
Ελευθερίας που κρατάει κιθάρα για τα Τ-shirt και τα φορέματα της καλλιτεχνικής
ασπρόμαυρης συλλογής που θα κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο σε περιορισμένα
κομμάτια.

Μια αλληλοσυμπληρωματική σχέση έχει η δουλειά της γλύπτριας –
δημιουργού κοσμημάτων Μαρίας Μάστορη με τα ρούχα του νέου σχεδιαστή από την
Κύπρο Φίλιπ Μότβαρυ. «Η δουλειά μας είναι κοινή. Όταν δουλεύουμε την ιδέα μιας
νέας συλλογής σκεφτόμαστε πώς το ρούχο θα αναδείξει το κόσμημα, και αντίθετα,
πώς το κόσμημα θα συμπληρώσει το ρούχο», εξηγεί η Μαρία Μάστορη. Το αποτέλεσμα
αυτής της συνεργασίας παρουσιάστηκε στην πρόσφατη εβδομάδα ελληνικής μόδας στο
Ζάππειο γοητεύοντας τους θεατές. Το καλλιτεχνικό ζεύγος Μάστορη – Μότβαρυ
εμπνεύστηκε από τις παραδοσιακές φορεσιές της Βουλγαρίας, από παλιές
μαριονέτες και επεξεργάστηκε τα υφάσματα για να δημιουργήσει μια σιλουέτα με
ισχυρή εικαστική άποψη.

Σαν μεσαιωνική ζωγραφική

Οι μεσαιωνικοί πίνακες που απεικονίζουν τη Ζαν Ντ’ Αρκ ενέπνευσαν τον Τζον Γκαλιάνο για την εικαστική συλλογή υψηλής ραπτικής του Dior

Θεατρικός και ονειροπαρμένος ο Τζον Γκαλιάνο διαπραγματεύθηκε με το τετράγωνο
ορθολογιστικό μυαλό τού αφεντικού του στον οίκο Dior και πέτυχε να παρουσιάζει
τις εικαστικές του εξάρσεις στις δημιουργίες υψηλής ραπτικής. Έτσι
δικαιολογείται η μεσαιωνική ατμόσφαιρα στη χειμερινή συλλογή ραπτικής, όπου ο
Γκαλιάνο αφού προηγουμένως ψαχούλεψε ανάμεσα στη ζωγραφική της πρώιμης
Αναγέννησης κι εντόπισε το θρησκευτικό δέος στα πορτρέτα της Ζαν Ντ’ Αρκ,
δημιούργησε το δικό του παραμύθι στην πασαρέλα. Όπου οι βραχίονες από την
ανδρική πανοπλία της Γαλλίδας παρθένου στολίζουν τις πλούσιες σε όγκο
τουαλέτες του στα χρώματα του μπλε και του πράσινου, τα οποία χρησιμοποιούσαν
οι αναγεννησιακοί ζωγράφοι της Σιένας, της Φλωρεντίας και της Μάντοβας, για να
διηγηθούν θρησκευτικές αλληγορίες ενάρετων ηγεμόνων.

Και αρχιτεκτονική υπογραφή

Στα εγκαίνια της έκθεσης «Icons» η Ζάχα Χαντίντ με τον σχεδιαστή Μαρκ Τζέικομπς έβαλαν στη μέση τον Μπερνάρ Αρνό, ιδιοκτήτη του οίκου Louis Vuitton, ποζάροντας δίπλα στο αρχιτεκτονημένο αξεσουάρ της Χαντίντ

Σε αυτό το κλίμα, που η μόδα αναζητά διεξόδους προς την τέχνη για να βρει
καινούργιες φόρμες, ένας μεγάλος οίκος πολυτελείας βρήκε προτάσεις για το
μέλλον στην αρχιτεκτονική υπογραφή της Ζάχα Χαντίντ. Η πρώτη κυρία της
σύγχρονης αρχιτεκτονικής με τις πλούσιες καμπύλες των όγκων που χτίζει από
μπετόν και άλλα βιομηχανικά υλικά, σε ένα διάλειμμα των μελετών της για
μουσεία, εργασιακούς χώρους, σταθμούς αυτοκινήτων και αθλητικών εγκαταστάσεων,
δέχθηκε να συμμετάσχει στο έργο του οίκου Louis Vuitton «Icons», μαζί με
άλλους οκτώ δημιουργούς, γλύπτες, αρχιτέκτονες, ντιζάινερ, βίντεο καλλιτέχνες,
φωτογράφους και σκηνογράφους. Καθένας ανέλαβε να εκσυγχρονίσει κάποιο από τα
κλασικά σχέδια των δερμάτινων ειδών του γαλλικού οίκου που έγιναν
πρωταγωνιστές στον χώρο της τέχνης του μεγάλου καταστήματος Louis Vuitton, στο
Champs Elysees στο Παρίσι. Ανάμεσα σε αυτά τα έργα τέχνης των Τιμ Γουάιτ
Σομπιέσκι, Τζέιμς Τάρελ, Σιγκέρου Μπαν, Μπομπ Γουίλσον, Σιλβί Φλερί, Ούγκο
Ροντινόνε, Μπρούνο Πεϊνάντο, Αντρέ Πουτμάν, η Ζάχα Χαντίντ πήρε το συμβατικό
μοντέλο τσάντας με το αναγνωρίσιμο μονόγραμμα και το μεταμόρφωσε σε ένα λευκό
γλυπτό που φοριέται στον ώμο και κάνει προβολή στο μέλλον.