ΜΑΤΙΕΣ Διαφθορά

Τρίτη πρωί, 14 Νοεμβρίου. Ξαπλωμένος, ακόμη, στο κρεβάτι μου, βλέπω στην
«Καθημερινή» ένα πεντάστηλο – κορυφή – θέμα, με την υπογραφή της συναδέλφου
Φωτ. Καλλίρη. Τίτλος, «”Γραμμή” κατά της διαφθοράς. Στο 1564 οι πολίτες θα
μπορούν να καταγγέλλουν περιστατικά ανομιών στο δημόσιο». Διαβάζω το κείμενο.
Λέει πως ο υφυπουργός Απ. Ανδρεουλάκος έθεσε σε λειτουργία νέα υπηρεσία
τηλεφωνικών καταγγελιών, για περιπτώσεις διαφθοράς και κακοδιοίκησης που
αφορούν δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς. Οι καταγγελίες θα καταγράφονται
και θα διαβιβάζονται αυτομάτως, ηλεκτρονικά, στο Σώμα Ελεγκτών Επιθεωρητών
Δημόσιας Διοίκησης, για να διερευνηθούν σε βάθος.

Μεσημεράκι της 14ης Νοεμβρίου. Ακούω ένα σχόλιο για την πρωτοβουλία
Ανδρεουλάκου, σε ραδιοφωνικό σταθμό. Ο σχολιαστής σημειώνει τα εξής περίπου:
«Ο υφυπουργός Εσωτερικών ανακάλυψε έναν έξοχο τρόπο για να παταχθεί η
διαφθορά! Μας διαθέτει έναν αριθμό τηλεφώνου, όπου θα μπορούμε να
καταγγέλλουμε τους διεφθαρμένους υπαλλήλους δημοσίων υπηρεσιών! Πρόκειται για
ιδέα καταπληκτική! Πώς δεν την είχε σκεφτεί, πριν από τον κ. Ανδρεουλάκο, ο
Πρωθυπουργός, που προ 15 ημερών εκμυστηρεύτηκε σε συκοφάντες του πως “με τη
διαφθορά δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα!”. Κι από την άλλη: πώς ο κ. Ανδρεουλάκος,
αυτή τη σπουδαία ιδέα, δεν την είπε στον κ. Καραμανλή, για να την βάλει αμέσως
σε εφαρμογή!».

Ο τόνος του σχολίου είναι απολύτως ειρωνικός. Προσφέρεται, πράγματι, η
υπόθεση, για τέτοιου είδους αντιμετώπιση. Γιατί, βέβαια, τίποτα δεν πρόκειται
να γίνει, τίποτα δεν μπορεί να γίνει για την αντιμετώπιση της διαφθοράς, με
τηλεφωνικές καταγγελίες, επιτροπές, ελεγκτές και διερευνήσεις σε βάθος.
Ωστόσο, ο συγκεκριμένος υφυπουργός, και μπράβο του, κάτι προσπαθεί να κάνει,
κάπως προσπαθεί να πολεμήσει, από το πόστο του, τη διαφθορά. Έστω κι αν τα
πυρά του – και το ξέρει και ο ίδιος μέσα του – θα αποδειχθούν, τελικά,
άσφαιρα.

Φοβάμαι ότι το τέρας της διαφθοράς είναι απίστευτα δύσκολο να νικηθεί. Ο
λόγος; Είμαστε μια χώρα με χιλιάδες διεφθαρμένους υπαλλήλους. Αλλά όλοι αυτοί
οι διεφθαρμένοι υπάλληλοι θα ήταν αδύνατο να κάνουν τη βρώμικη δουλειά τους,
αν είχαν απέναντί τους πολίτες. Συνειδητούς πολίτες, που πληρώνουν τους
φόρους τους, δεν λαδώνουν τον χωροφύλακα, δεν χτίζουν στη ζούλα το αυθαίρετό
τους, δεν προσπαθούν να βρουν «παράθυρα» στους νόμους για να «τη φέρουν» στο
κράτος. Ένα κράτος, που, φυσικά, δεν είναι εντάξει. Κλέβει, αδικεί, στριμώχνει
τον φουκαρά, βάζει πλάτες στον ισχυρό και «κονομημένο».

Φαύλος κύκλος. Δεν ξέρω τι γίνεται στη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία. Ξέρω,
όμως – 50 χρόνια δημοσιογράφος – τι συμβαίνει εδώ. Και με πιάνει βαθιά
μελαγχολία. Και έχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα καταφέρουμε, κάποτε, να
ισιώσουμε το «στραβό κλήμα». Ίσως, τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, να βρουν
κάποια άκρη…