«Βράζουμε στο ζουμί των ονείρων»

Ο κ. Άλεξ Πατεράκης γράφει για την αμηχανία και τη σύγχυση της νεολαίας:

«Με μεγάλη θλίψη διάβασα σήμερα στις εφημερίδες την επιστημονική τεκμηρίωση
του αυτονόητου. Οι Έλληνες μαθητές αυτοχαρακτηρίζονται ξενόφοβοι, κοινωνικά
τρομαγμένοι, μετέωροι, αλλά και αμήχανοι απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της
εποχής.

Ισορροπία σε ένα εύθραυστο νήμα, “ανάμεσα στον κυνισμό της εποχής και τον
ρομαντισμό της ηλικίας τους”. Η ιδεολογία μίας ολόκληρης γενιάς.

Η δικτατορία στην Ελλάδα έκανε τους νέους επαναστάτες, η μεταπολίτευση τους
ανέταξε σε αγωνιστές, η περίοδος των μεγάλων ηγετών τούς βάπτισε στοχαστές,
ενώ η ιδέα του εκσυγχρονισμού τούς απέσπασε λίγο την προσοχή από την
κατάρρευση της ελπίδας. Σήμερα, στα αποκαΐδια της στέκονται μορφές
δυσανάγνωστες χωρίς ταυτότητα και προσδιορισμό, καταδικασμένες να ζουν
κρεμάμενες από εφήμερες προσδοκίες.

Ποιον να εμπιστευθώ και γιατί; Ποιον να πιστέψω;

Μέσα στην εύθραυστη ισορροπία μεταξύ του ονείρου και του ρεαλισμού έχουμε
μείνει χωρίς όπλα. Δεν είμαστε ούτε αδιάφοροι ούτε απολιτικοποιημένοι.
Βράζουμε στο ζουμί των ονείρων μας. Έχουμε χάσει όμως τη δύναμη να εμπιστευόμαστε».