ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Περί παθών

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Λ. Παπαμερκουρίου, Αθήνα, γράφει:

«Αναμόχλευση παθών. Είναι η φράση που επινόησε το συντηρητικό κατεστημένο του
παλατιού, εξαρτώμενο από τις ξένες δυνάμεις για να εμποδίζει με εύσχημο τρόπο
την αναζήτηση της αλήθειας και την αποκατάσταση της Ιστορίας στα μεταπολεμικά
χρόνια, στα οποία κυβερνούσε ουσιαστικά τη χώρα, άσχετα αν το κυβερνών κόμμα
και ο πρωθυπουργός ήταν του Κέντρου ή της Δεξιάς.

Εξαπατούσε το κατεστημένο αυτό ακόμη και τους δικούς του πρωθυπουργούς, για να
καλύπτει τα εγκλήματά του. Δεν είναι μόνο ο Παν. Κανελλόπουλος που στα
τελευταία χρόνια της ζωής του, όταν ήταν εκτός πολιτικής, αναγνώρισε ότι τον
εξαπάτησαν σχετικά με τα βασανιστήρια στο Νταχάου της Μακρονήσου.

Το πλέον χαρακτηριστικό γεγονός της εξαπάτησης, που το συντηρητικό, υποτελές
στους ξένους κατεστημένο είχε κατορθώσει να επιβάλει στην πολιτική ζωή της
χώρας, είναι η φράση, που αγανακτισμένος, μετά τη δολοφονία του Λαμπράκη,
αναγκάστηκε να “φωνάξει” στους Έλληνες ο τότε πρωθυπουργός της Δεξιάς
Κωνσταντίνος Καραμανλής: “Μα επιτέλους, ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα;”.

Δυστυχώς, ο Καραμανλής δεν είχε το θάρρος να παραιτηθεί από πρωθυπουργός και
να αποσύρει την υποστήριξή του από αυτό το εγκληματικό δεξιό κατεστημένο.
Συνέχισε την ίδια πολιτική, διατηρώντας τη φιλία του με τη Φρειδερίκη μέχρις
ότου, για άγνωστους λόγους, ήρθε σε ρήξη και αναγκάστηκε να το σκάσει μυστικά
στο Παρίσι με ψευδώνυμο. Την “αναμόχλευση των παθών” είναι ανόητο να την
επικαλούμαστε, όταν δεν έχουμε το θάρρος σήμερα να πούμε αυτά που μας
επιβάλλει η αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, στα εγκαίνια του Μουσείου
Πολιτικών Εξορίστων (στις 12-4-2006), όπου απέφυγε να παραστεί ο επίσης
προσκληθείς Πρωθυπουργός (αθετώντας και τις υποσχέσεις του για την κατασκευή
μουσείου στον Αϊ-Στράτη), δήλωσε: Στις μέρες μας οι πληγές του εθνικού
διχασμού δεν είναι πια “σιωπηλές σαν τις πέτρες”, όπως το έγραψε ο
Γιάννης Ρίτσος. Μίλησαν οι πρωταγωνιστές, γράφτηκαν βιβλία,
έρχονται στο φως αρχεία και εκθέματα. Σήμερα, το 2006,
δεν εγκαινιάζουμε μουσεία για εκείνη την ταραγμένη περίοδο, ούτε
επισκεπτόμαστε τόπους εξορίας και φυλακίσεων, για να ξύσουμε πληγές ή
για να πάρουμε το μέρος της μιας ή της άλλης πλευράς.

Ακριβώς αυτή είναι η απάντηση σε όσους εξακολουθούν να πιστεύουν ότι πρέπει να
σιωπούμε για να μη γίνεται “αναμόχλευση των παθών”.

Η μία πλευρά είχε την εξουσία όλα τα μεταπολεμικά χρόνια και μεταχειρίστηκε
όλα τα μέσα, θεμιτά και αθέμιτα, για να κατηγορήσει την άλλη πλευρά και να
γράψει την επίσημη Ιστορία με ψεύδη, τα οποία ήταν απαγορευμένο να θίξει αυτή
η πλευρά. Ήλθε η ημέρα που η “άλλη πλευρά” επιβάλλεται να αποκαταστήσει την
ιστορική αλήθεια, την οποία διαστρέβλωσε η “μία πλευρά”».