ΡΙΠΕΣ Διαφάνεια

ΜΕΤΑ την κατακραυγή που έχει προκαλέσει στην κοινή γνώμη, ήρθε και το
ευρωδικαστήριο να καταδικάσει την Ελλάδα για τη βουλευτική ασυλία. Η οποία σε
όλες σχεδόν τις Δημοκρατίες αναγνωρίζεται όταν σχετίζεται με πολιτικές
δραστηριότητες, πουθενά όμως δεν αποτελεί μέθοδο για να αποφεύγουν οι
βουλευτές τις συνέπειες του νόμου.

ΚΙ όπως και οι ίδιοι οι βουλευτές – συνήθως μόνο στα λόγια –
αναγνωρίζουν, έτσι και το ευρωδικαστήριο διευκρινίζει πως δεν μπορεί να
προβλέπεται ασυλία για απλές ποινικές υποθέσεις, ιδίως μάλιστα όταν αυτό
συνεπάγεται περιορισμό των δικαιωμάτων των αντιδίκων πολιτών.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ενώ σε όλο το φάσμα του πολιτικού μας συστήματος κατανοούν την
ανάγκη κατάργησης αυτών των προνομίων, στην πράξη οι αλλαγές γίνονται με ρυθμό
χελώνας και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις σε λάθος κατεύθυνση.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ είναι το παράδειγμα του μαύρου χρήματος. Τα τελευταία
χρόνια έχουν ψηφιστεί αλλεπάλληλοι περιορισμοί στις δραστηριότητες που μπορεί
να έχουν οι βουλευτές – από το ασυμβίβαστο στην εργασία ώς την αυστηρή θέσπιση
των ανώτατων ποσών που μπορούν να ξοδεύουν προεκλογικά – επί ποινή εκπεσμού
από το αξίωμά τους.

ΤΙΠΟΤΑ ωστόσο δεν έχει πείσει την κοινή γνώμη. Γιατί βέβαια όσο δεν
γίνονται πολιτικές τομές και όσο εξακολουθεί να στοιχίζει μια περιουσία για να
μπει κανείς στη Βουλή, κανείς δεν πιστεύει ότι τα όρια τηρούνται. Αντιθέτως
εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι κρύβουν τις πραγματικές δαπάνες, ότι δηλαδή
διακινούν μαύρο χρήμα.

ΜΕ αυτά τα δεδομένα θα ήταν ίσως περισσότερο αποτελεσματικό να
αναγνώριζαν την πραγματικότητα, να καταργούσαν τους περιορισμούς και να έθεταν
έναν και μοναδικό όρο: την απόλυτη διαφάνεια. Η ειλικρίνεια άλλωστε είναι ο
μόνος δρόμος για να ανακτήσουν την αξιοπιστία τους στους ψηφοφόρους!