Το τέταρτο κουδούνι

Έχουνε βγει, μα έχουνε βγει στον Τύπο, σε κάτι εβδομαδιαία έντυπα
βασικά, και σε κάτι μπλογκ στο Ίντερνετ, με το χέρι στη μέση και τη γλώσσα
ροδάνι, και ξεφωνίζονται χωρίς να ντρέπονται, σαν τις κυράτσες απ’ τα απέναντι
μπαλκόνια, και μαλλιοτραβιούνται – «έτσι μου ‘γραψε, έτσι του ‘γραψα…».

Κι αμέσως κατόπιν τακτοποιούν τα μαλλιά που ανατσουτσουρώθηκαν, σιάζουν
τα ρούχα, στρώνουν το μακιγιάζ, ανακτούν το ύφος των εκατό καρδιναλίων κι,
άντε πάλι, αρχίζουν να ρίχνουν κεραυνούς επιτίμησης, και να κρίνουν, και να
εκδίδουν θέσφατα, και να απορρίπτουν… Μωρέ, τις μπομπές σας δε τις κοιτάτε;

Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή…

Την «Νόρα» – « Ένα κουκλόσπιτο» – του Ίψεν – επέτειος εκατό χρόνων,
φέτος, απ’ το θάνατό του -, που ‘δαμε το καλοκαίρι στο Φεστιβάλ Αθηνών απ’ την
βερολινέζικη «Σαουμπίνε» στην ανατρεπτική σκηνοθεσία του Τόμας Όστερμαϊερ θα
παρουσιάσουν, αμέσως μετά το περσινό «Σκηνές από ένα γάμο» του Μπέργκμαν με
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη και Μηνά Χατζησάββα που επαναλαμβάνεται μέχρι 7
Ιανουαρίου, ο Γιώργος κι η Σωτηρία Κυπραίου στο «Προσκήνιό» τους.

Σκηνοθετεί η καλή νέα Έλλη Παπακωνσταντίνου, σε μετάφραση Γιώργου
Δεπάστα, με σκηνικά και κοστούμια Μαρί – Νοέλ Σεμέ, μουσική Δημήτρη Καμαρωτού,
φωτισμούς Φίλιππου Κουτσαφτή και με συνεργάτρια την Κατερίνα Λέχου.

Την Νόρα επωμίζεται η Αθηνά Μαξίμου (στη φωτογραφία), τον Χέλμερ ο Θόδωρος
Κατσαφάδος, τον Κρόγκσταντ ο Ιερώνυμος Καλετσάνος, την Κυρία Λίντε η Μαρίσα
Τριανταφυλλίδου, τον Ρανκ ο Μάξιμος Μουμούρης.

Η πρεμιέρα, στις 17 Ιανουαρίου.

Με επιστολή τους η οποία αναφέρεται στην είδηση που δημοσιεύτηκε στο
«Τέταρτο Κουδούνι» της 2 Νοεμβρίου ότι το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου της Ένωσης
Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών αποφασίστηκε, μετά από συγκρούσεις
στην αρμόδια για τα βραβεία θεάτρου επιτροπή της Ένωσης, να απονεμηθεί στον
Θεόδωρο Τερζόπουλο με συνυποψηφίους του τον Ιάκωβο Καμπανέλλη και τον Σπύρο
Ευαγγελάτο, τρία εκ των μελών της, η Ματίνα Καλτάκη, η Ειρήνη Μουντράκη κι ο
Δημήτρης Τσατσούλης, οι οποίοι φέρονται ότι υποστήριξαν την υποψηφιότητα
Τερζόπουλου, τονίζουν ότι «θα ήταν εκτός πραγματικότητας ακόμη και η υποψία
ότι κάποιος εκ των τριών υπογραφόντων αμφισβητεί την αξία του Ιάκωβου
Καμπανέλλη […] ή την προσφορά του Σπύρου Ευαγγελάτου (φωτογραφία) στο
ελληνικό θέατρο […]».

Τα υπόλοιπα αφορούν σχετική επιστολή του Γιώργου Χατζηδάκη – που μαζί
με τον Σπύρο Παγιατάκη είναι τ’ άλλα δυο μέλη της πενταμελούς επιτροπής – και
το περιοδικό «Φουαγιέ» όπου αυτή δημοσιεύτηκε.

Εκεί που ‘λεγα «δεν το μαζεύουν όλο αυτό το μακρινάρι “Εθνικό Θέατρο –
Πειραματική Σκηνή – Από Μηχανής Θέατρο – Μεγάλη Σκηνή / Μικρή Σκηνή”;», στην
Μικρή, τώρα που άρχισε η σειρά των παραστάσεων «Δέκα Εντολές», προσθέτουν,
επιπλέον, ως τίτλο της πρώτης «διπλής» παράστασης ολόκληρες τις δυο Εντολές –
Η φλυαρία!

Μνήσθητί μου Κύριε! Καλοί, χρυσοί εκεί στο Μεταξουργείο, ξεσκίζονται
στη δουλειά αλλά… Καμία αίσθηση του μέτρου. Πλήρης άγνοια του λακωνίζειν.
Που εστί φιλοσοφείν. Έντεκα αράδες στη – συνοπτική – στήλη μας των θεαμάτων
πιάνει η καταχώρηση της παράστασης!

Δυο σανίδια κι ένα πάθος – έτσι ή κάπως έτσι δεν το λένε; – αρκούν για
να κάνεις θέατρο. Ο Γιώργος Γάλλος, ο Παντελής Δεντάκης κι ο Γιάννος Περλέγκας
επιχειρούν να διαψεύσουν ότι σήμερα, χρειάζονται πολύ, μα πάρα πολύ
περισσότερα…

Στα τρία παιδιά – νεότατοι ηθοποιοί κι οι τρεις – αρκούν καμιά
εικοσαριά τσιμεντόλιθοι, τρία λαδωτήρια που εκτοξεύουν κόκκινο χρώμα, μερικά
φύλλα χοντρό πλαστικό για να ντύσουν τους τοίχους και το πάτωμα του
μικροσκοπικού Δώματος στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου,
μια ζωστήρα, τρεις μουσαμαδιές με κουκούλα, ένας φακός και κάτι παλιά
στρατιωτικά ρούχα.

Το πάθος – αν τους δείτε, θα καταλάβετε… – είναι δεδομένο – τους
περισσεύει. Τα τρία παιδιά, λοιπόν, δεν έκαναν τις σχολικές πλάκες τους
θέατρο, όπως συνηθίζεται – και με μεγάλη επιτυχία – τελευταία, αλλά θέατρο
έκαναν τον «Μάκβεθ» του Σαίξπηρ. Τον Μεγάλο «Μάκβεθ». Με το ασήκωτο βάρος και
μέγεθος. Μόνοι. Οι τρεις τους. Ένα έργο με δεκάδες ρόλους!

Θράσος; Μέγα; Πάθος Μέγα θα σας έλεγα – το πάθος, το περί ου ο λόγος
παραπάνω. Πήραν την παλιά – εξαίρετη όμως – μετάφραση του Κ. Καρθαίου,
μελέτησαν το κείμενο, μελέτησαν τα σχετικά με το κείμενο, το επεξεργάστηκαν
δραματικά κι οι τρεις μαζί, το συνέπτυξαν, το ξεζούμισαν, το «απέσταξαν», κι
εκεί, στο «Δώμα», σε μια παράσταση (φωτογραφία) που σκηνοθετικά υπογράφει ο
Γιώργος Γάλλος, μας αρδεύουν, στάλα – στάλα, με την πεμπτουσία του. Μ’ όλες
τους τις απειρίες. Όμως, σπάνια βλέπω θεατρική δουλειά τόσο ουσιώδη, αληθινή,
βαθιά χωρίς να ‘ναι βαρύγδουπη και «δήθεν». Και τόσο συγκινητική.

Τελικά, αποδείχτηκε ότι δεν επρόκειτο για θράσος. Αλλά για ΘΑΡΡΟΣ.

Παιδιά (επιτρέψτε μου το «παιδιά»), σας ευχαριστώ. Προσωπικά. Αλλά
νομίζω – γιατί αυτό φάνηκε στο χειροκρότημα… – ότι σας ευχαριστούν κι όλοι
όσοι είδαν και βλέπουν τη δουλειά σας.

Οπότε, δυο «Ταρτούφους» του Μολιέρου μπορείτε φέτος να δείτε, οι
θεατρόφιλοι, στην αθηναϊκή σκηνή: έναν μοντέρνας σκηνοθετικής «γραμμής» στην
Πειραματική Σκηνή του Εθνικού, στο «Από Μηχανής» – της Λίλης Μελεμέ, με τον
Βασίλη Ανδρέου (φωτογραφία) στον επώνυμο ρόλο και τον Δημήτρη Ήμελλο ως Οργκόν
(Φίλιππος στη μετάφραση – 19ος αιώνας – του Κωνσταντίνου Κοκκινάκη που
χρησιμοποιείται), εξαιρετική κατά τη γνώμη μου παράσταση που επαναλαμβάνεται
από πέρσι, κι έναν πιο «κλασικό» – υποθέτω, δεν είδα ακόμα την παράσταση – στο
«Άλφα», σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου, με Ταρτούφο τον Θύμιο Καρακατσάνη και
Οργκόν τον Γιώργο Κωνσταντίνου – παλιές καραβάνες.

«Υπόλοιπον αδείας» κι ανεβαίνω Θεσσαλονίκη, κατά το έθιμον, να
«φεστιβαλιστώ» – καλό το θέατρο αλλά κι ο… σινεμάς παρηγορητικός -, να δω
και τις σαλονικιώτικες παραστάσεις.

Επομένως, «Το Τέταρτο Κουδούνι» θα το «βουλώσει» για δυο Πέμπτες. Και
πάλι μαζί σας στις 7 Δεκεμβρίου. Μέχρι τότε υγιαίνετε!