ΝΙΚΟΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ «Νιώθω, όπως πάντα, χαμένος»

«Κι εκεί που ήσουν αρχηγός / και τ’ ουρανού ο εκλεκτός / να ‘σαι πάλι ναυαγός / ένας βασιλιάς γυμνός», τραγουδάει ο Νίκος Πορτοκάλογλου. «Οι στίχοι μου ήταν πάντα εξομολογητικοί. Δεν θα είχα λόγο να γράφω τραγούδια, αν δεν είχα κάτι να πω», λέει

«Δώσ’ μου μια νέα αρχή, μες στην καμένη γη…». Όλα γύρω μας είναι
τακτοποιημένα, με έναν αέρα λεπτού γούστου που δεν έχει ίχνος μπαναλιτέ. Και ο
Νίκος Πορτοκάλογλου – αν και κοντά στα 50 πλέον – μοιάζει αρκετά με αυτό το
νεανικό και καλόγουστο σπίτι που σε κάνει αμέσως να νιώθεις άνετα.

Το τραγούδι «Νέα Αρχή» (στον νέο του δίσκο «Ένα Βήμα Πιο Κοντά», Universal)
είναι αργό, με μια γερή δόση νοσταλγίας για κάτι που ανήκει πλέον στο
παρελθόν. «Όντως αυτός ο στίχος είναι σαν να συμπυκνώνει το νόημα ολόκληρου
του δίσκου», λέει. «Όλη αυτή η δουλειά είναι σαν ένα μεγάλο τραγούδι, που
χωρίζεται σε 14 μέρη και το οποίο μιλάει ουσιαστικά για το ποτάμι του χρόνου
και για την ανάγκη μας να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδά μας…».

Αν παρακολουθήσει κανείς τη ζωή σου, δεν μοιάζει να έχει αδιέξοδα. Ιδίως τα
τελευταία χρόνια. Θα πρέπει να αισθάνεσαι σίγουρος. Καταξιωμένος. Σαν να έχεις
κερδίσει ένα στοίχημα…

«Οι άλλοι πάντα με έβλεπαν σαν έναν άνθρωπο που ξέρει πολύ καλά τι θέλει. Αλλά
δεν αισθάνομαι έτσι. Ένιωθα πάντα χαμένος. Και ειδικά τώρα…».

Έχει να κάνει με την ηλικία αυτό;

«Όταν πλησιάζεις τα 50 σκέφτεσαι πολύ πιο έντονα τον χρόνο – και σίγουρα τον
σκέφτεσαι με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχει μια αντίφαση εδώ. Απο τη μια σκέφτεσαι
ότι δεν έχεις πολλά περιθώρια να χάσεις χρόνο και απ’ την άλλη θες να ξοδέψεις
χρόνο για τον εαυτό σου. Ανέμελα. Αυτά τα δύο προσπαθείς να συνδυάσεις».

Η αφετηρία για τον δίσκο ποιά ήταν;

«Το πρώτο τραγούδι (“Άντε Καρδιά μου”), που είναι εμπνευσμένο απο εικόνες της
Οδύσσειας, ξεκίνησα να το γράφω όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο με τους στίχους μου
από τον “Ιανό”. Εκεί κατάλαβα ότι κάτι γίνεται. Ότι κλείνει ένα κεφάλαιο…
Και κάπως έτσι είναι. Φτάνουμε σε μια φάση στη ζωή μας και αναρωτιόμαστε, τι
πρέπει να πάρουμε μαζί μας, τι να πετάξουμε… Και επειδή κουβαλάμε πολλά βάρη
στις αποσκευές μας, δεν είναι εύκολο να απαλλαγούμε απ’ ό,τι δεν μας είναι
χρήσιμο πια».

Το ζητούμενο πιο είναι τελικά; Να είμαστε διαρκώς οn the road;

«Ναι, αλλά για τον καθένα μας ο “δρόμος” είναι διαφορετικός. Για άλλους ο
δρόμος είναι στην κυριολεξία. Ο τύπος που γυρνάει, που ξενυχτάει… Δεν μιλάω
γι’ αυτόν τον δρόμο – αν και τον ξέρω και αυτόν, όταν ήμουν νέος και αργότερα
μουσικός. Γιατί η φύση της δουλειάς μας είναι αλήτικη. Όταν ταξιδεύεις τον
μισό χρόνο για να παίξεις, καλύπτεται αυτό το κομμάτι σου, της περιπέτειας. Το
άλλο κομμάτι είναι οικογένεια, σπίτι, παιδιά, φροντιστήρια, σχολεία… Το
αγαπάω και αυτό το κομμάτι της ζωής μου – άσχετα αν λέω πολλές φορές, αχ τι
καλά να ήμουν ελεύθερο πουλί. Αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει κανείς που δεν το
σκέφτεται…».

Σαν κλίμα και σαν ήχος αυτός ο δίσκος είναι πιο ήρεμος, πιο γλυκός απ’ την
«Δίψα». Και σίγουρα πολύ πιο γλυκός απ’ το «Παιχνίδια με τον Διάβολο».

«Κάθε τόσο τρώγομαι με τον ήχο. Και αλλάζω. Σ’ αυτόν εδώ τον δίσκο είπα να
ξαναγυρίσω πάλι σ’ αυτά που έμαθα στην πρώτη Δημοτικού. Απλές ενορχηστρώσεις,
καθόλου κομπιούτερ, ελάχιστος ηλεκτρισμός… Προσπάθησα να βρω την αύρα από τα
πρώτα μου αγαπημένα άλμπουμ: White Album (Beatles), DejaVu (Crosby, Stills,
Nash & Young), Reflections (Χατζιδάκι), και Κοέν (Songs of Leonard Cohen).
Τον σκεφτόμουν σαν ένα δίσκο που τον ηχογραφώ στην εξοχή…».

Τα τραγούδια σου είχαν πάντα μια πιο προσωπική, ενδοσκοπική ματιά. Και δεν
ανήκουν ούτε στην κατηγορία «καταραμένος φοιτητής» που καταγγέλλει και
διαμαρτύρεται, ούτε στο μελό του πληγωμένου έρωτα.

«Εγώ τα βλέπω σαν τραγούδια περιπλάνησης. Διαδρομής. Πάντα έτσι το έβλεπα. Ότι
είμαστε ταξιδιώτες. Συνταξιδιώτες – με το κοινό. Δεν με έβλεπα ποτέ σαν
δάσκαλο ή καθοδηγητή ή αρχηγό. Συνταξιδιώτες που μοιράζονται αγωνίες, απορίες,
συγκινήσεις».

Ταξιδιώτης σημαίνει μοναχικός. Μοναχική είναι και η νέα γενιά – με την
έννοια ότι δεν αγκαλιάζεται από ιδεολογίες…

«Ίσως γι’ αυτό τα πάω τόσο καλά μαζί τους. Γιατί κι εγώ πάντα μόνος μου
αισθανόμουν. Ακόμη και την εποχή των οργανώσεων, ήμουν εκτός. Δεν υπήρξα
φοιτητής, έτσι κι αλλιώς. Με το που τελείωσα, άρχισα να δουλεύω…».

Ένα στοίχημα που φαίνεται να το κερδίζεις… Και μάλιστα με τους όρους
σου…

«Αυτό ήταν το πείσμα μου πάντα. Όλοι μου έλεγαν πρέπει να φιλήσεις
κατουρημένες ποδιές, να κάνεις αυτό, να κάνεις εκείνο. Ναι μεν είναι εν μέρει
αλήθεια αυτό, αλλά είναι κι ένα άλλοθι για όσους δεν θέλουν να δουλέψουν.
Φυσικά και γίνεται να προκόψεις απ’ την δουλειά σου. Το βλέπεις σε
επιχειρηματίες, γιατρούς, καλλιτέχνες. Απ’ τη δική μου γενιά το έκαναν πολλοί.
Και είμαι περήφανος γι’ αυτό. Ο Ξυδάκης, ο Παπάζογλου, ο Μαχαιρίτσας, οι
Κατσιμιχαίοι που είναι ακόμα δημιουργικοί. Τελευταία έπιασα τον εαυτό μου να
ακούω ελληνικούς δίσκους: Τoυ Ξυδάκη εξαιρετικός. Του Αγγελάκα επίσης. Και του
Παυλίδη…».

«Τους έκαψαν και ησύχασαν…»

«Στην αρχή κάθε δεκαετίας “σκάει” συνήθως μια νέα γενιά», λέει ο Νίκος
Πορτοκάλογλου. «Στη δεκαετία του 2000 έσκασαν τα ριάλιτι, και όσοι νέοι
άνθρωποι θέλησαν να ξεκινήσουν εκείνο το διάστημα τα βρήκαν σκούρα. Για τον
πολύ απλό λόγο ότι καταλήφθηκαν οι θέσεις. Τριάντα νέα πρόσωπα να βγουν απ’ τα
ριάλιτι, καλύφθηκε η ανάγκη για νέους. Και δυστυχώς αυτό το πράγμα το
αγκάλιασαν όλοι. Εντάξει τα κανάλια έβγαλαν λεφτά. Αλλά τα περιοδικά, τα
ραδιόφωνα, οι δημοσιογράφοι, όλοι το αγκάλιασαν, με ενθουσιασμό. Τελικά τους
έκαψαν και ησύχασαν…».

INFO

Νίκος Πορτοκάλογλου, «Ένα βήμα πιο κοντά» (Universal). Εμφανίσεις λάιβ στον
«Σταυρό Του Νότου» από τις 15 Δεκεμβρίου.