Πρόσωπα Το νικάμπ ως ελεύθερη επιλογή

Η Σουμέγια ήταν 17 χρόνων την ημέρα που, πριν μπει στο σχολείο της στο
Λέστερ, φόρεσε το μαύρο πέπλο που είχε ράψει μόνη της, στα κρυφά, στο δωμάτιό
της.

Σουμέγια. Διδάσκει αγγλικά σε καθολικό σχολείο στο Λέστερ

Εκείνη την ημέρα άλλαξε το χιτζάμπ, την απλή μαντίλα που κάλυπτε τα μαλλιά
της, με το νικάμπ, το πέπλο που αφήνει να φαίνονται μόνο τα μάτια της. Ήταν
δική της επιλογή, δεν της το επέβαλε κάποιος. Και από τότε δεν το έβγαλε ποτέ,
παρά τα γέλια των γονιών της και την αγωνία της γιαγιάς της («Ποιος θα σε
παντρευτεί τώρα;»). Σήμερα η Σουμέγια είναι 31 χρόνων, είναι παντρεμένη με τον
Χαλίλ, ζει στο Λέστερ, στα Μίντλαντς της Αγγλίας και εξηγεί στη γαλλική
«Λιμπερασιόν»: «Μερικές γυναίκες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τον κόσμο χωρίς
μακιγιάζ. Για μένα, το νικάμπ είναι η ασπίδα μου. Προκαλεί τον σεβασμό και,
επειδή φορώντας το δηλώνω μουσουλμάνα, μου επιβάλλει να είμαι υποδειγματική
στη συμπεριφορά μου».

Η Σουμέγια γεννήθηκε από Άγγλους γονείς με καταγωγή από την Ινδία και την
Αφρική και έφυγε από το Μαλάουι για τη Βρετανία σε ηλικία 5 ετών. Στο Μαλάουι,
οι γυναίκες του περιβάλλοντός της προτιμούσαν τα δυτικά ρούχα, αλλά στην
Αγγλία σιγά – σιγά καλύπτονταν. «Ίσως για να επιδείξουν την πίστη τους στο Θεό
σε μια κοινωνία που δεν πιστεύει» λέει η Σουμέγια. Άλλωστε στις ισλαμικές
χώρες το πρόβλημα των γυναικών δεν είναι η ενδυμασία, αλλά το δικαίωμα στο
διαζύγιο και την κηδεμονία των παιδιών, τα κληρονομικά δικαιώματα, οι
λιθοβολισμοί, οι σωματικές τιμωρίες, η πολυγαμία…

Η Σουμάγια δεν είχε ποτέ ώς τώρα πρόβλημα με το νικάμπ, αν και διδάσκει
αγγλικά σε… καθολικό σχολείο. «Στη συνέντευξη για την πρόσληψή μου
διευκρίνισα πως, αν το νικάμπ μου τους φέρνει σε δύσκολη θέση, θα πήγαινα να
διδάξω αλλού, χωρίς πικρία. Αλλά αποφάσισαν να με επιλέξουν έναντι δύο
καθολικών υποψηφίων!». Τον πρώτο καιρό δίδασκε φορώντας το νικάμπ επειδή ήταν
παρών και ένας άνδρας επιθεωρητής, αλλά τώρα στην τάξη, όπου την βλέπουν μόνο
τα παιδιά, δεν το φοράει πλέον. «Το νικάμπ δεν αλλάζει την ποιότητα της
εκπαίδευσης» εξηγεί. «Είναι απλώς κουραστικό, επειδή πρέπει να είσαι πιο
εκφραστικός, να γουρλώνεις τα μάτια στις ανοησίες των μικρών, να γελάς δυνατά,
να συμφωνείς κάνοντας έντονα νεύματα».

Τώρα όμως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. «Μπορεί να κρύβεται οποιοσδήποτε από
εκεί κάτω» μουρμούρισε επιτιμητικά κάποιος περνώντας τις προάλλες δίπλα της
στο σούπερ μάρκετ. Αν το νικάμπ απαγορευόταν στους δημόσιους χώρους, «θα
μετανάστευα» λέει η Σουμέγια. «Επειδή η χώρα που θα έκανε μια τέτοια επιλογή
δεν θα ήταν η χώρα που έχω επιλέξει και στην οποία θέλω να ζω».