ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γιατί σιωπούν

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ξέρει τι εστί ρατσισμός, γι’ αυτό κι έκανε δημόσια
παρέμβαση μετά το έγκλημα στην Αμάρυνθο, όπως ξέρουν και πολλοί άλλοι. Η
οργάνωση «Το χαμόγελο του παιδιού», ο ψυχολόγος που συμπαρίσταται στο κορίτσι,
ειδικοί και νομικοί, γιατροί, πολιτικοί, δημοσιογράφοι. Οι άνθρωποι ξέρουν,
πολλοί άνθρωποι ξέρουν. Ξέρουν ποιες είναι οι ευπαθείς ομάδες πληθυσμού,
ξέρουν τι λένε οι βιαστές μετά τον βιασμό, ξέρουν τι ψυχολογική στήριξη
χρειάζεται το θύμα, ακόμα και οι θύτες. Ξέρουν κυρίως ποια είναι τα δικαιώματα
του ανθρώπου και του πολίτη, πώς εξελίχθηκαν ιστορικά, πώς ισχύουν και ποιους
περιλαμβάνουν. Ξέρουν την αξία της ελευθερίας των γυναικών, όπως ξέρουν και τα
όρια της ελευθερίας των εφήβων. Δεν συμφωνούν με όλες τις εύκολες ρατσιστικές
καταδίκες που ακούγονται από πολίτες στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στα
καφενεία, στα σίριαλ, στη λαϊκή, στα τρόλεϊ, με τις αντιδραστικές γενικεύσεις
που δεν στέκουν νομικά, ούτε συνταγματικά, ούτε με τίποτα. Τότε γιατί δεν
κάνουν κάτι για να διδάσκονται αυτά σε όλους; Γιατί δεν μιλάνε γι’ αυτά πιο
συχνά; Γιατί δεν το κάνουν μάθημα στα σχολεία, γιατί δεν το θυμίζουν συνεχώς,
όποτε γίνεται λόγος για τέτοια ζητήματα; Γιατί αφήνουν τον ρατσισμό να
οργιάζει στον δημόσιο λόγο; Γιατί δεν λύνουν το ζήτημα της υπηκοότητας των
παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα από ξένους γονείς; Γιατί είμαστε η μόνη
χώρα στην Ευρώπη όπου τα παιδιά αυτά είναι χωρίς ιθαγένεια, ενώ μεγαλώνουν και
ζουν εδώ; (Και θέλουμε παιδιά υποτίθεται). Γιατί όσοι ξέρουν, ειδικοί,
νομοθέτες, άνθρωποι με επιρροή και εξουσία, αφήνουν αυτά τα πράγματα να
λιμνάζουν, γιατί επιτρέπουν να συμβαίνουν, γιατί δεν ανασκουμπώνονται να τα
λύσουν, γιατί δεν βροντοφωνάζουν σε κάθε ευκαιρία; Είναι θεμελιώδεις αρχές της
σύγχρονης ζωής, αυτά μας διαφοροποιούν από τους προηγούμενους αιώνες, από τις
ανελεύθερες χώρες. Γιατί δεν θέλουμε να το θυμόμαστε;