Διαστάσεις Η καταστροφή των ωκεανών

Οι ανθρώπινες δραστηριότητες απειλούν, εκτός των άλλων, να αυξήσουν επικίνδυνα την οξύτητα των ωκεανών

Ας κάνουμε ένα απλό πείραμα. Ας ρίξουμε ένα κομμάτι κιμωλία σε ένα ποτήρι με
ξίδι. Θα διαπιστώσουμε ότι η κιμωλία αρχίζει αμέσως να διαλύεται. Η κιμωλία
αποτελείται από ανθρακικό ασβέστιο, τη συστατική ουσία των οστράκων και των
κοραλλιογενών υφάλων. Και το ξίδι θα είναι σύντομα η εικόνα των ωκεανών μας αν
συνεχίσουμε να εκπέμπουμε ανεξέλεγκτα στην ατμόσφαιρα τα λεγόμενα αέρια του
θερμοκηπίου. Γιατί το διοξείδιο του άνθρακα δεν θερμαίνει απλώς την ατμόσφαιρα
προκαλώντας άνοδο της στάθμης της θάλασσας και πλημμύρες. Απορροφάται και από
τους ωκεανούς, αυξάνοντας την οξύτητά τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να
διαταράσσεται η διατροφική αλυσίδα και να απειλούνται με αφανισμό τα ψάρια, οι
φάλαινες και τελικά ο άνθρωπος.

«Οδηγούμαστε προς τη δραματικότερη αλλαγή της θαλάσσιας χημείας εδώ και
τουλάχιστον 650.000 χρόνια» προειδοποιεί ο Ρίτσαρντ Φίλι, συντάκτης μιας
μελέτης που εκπόνησαν τον περασμένο Ιούλιο τρία από τα μεγαλύτερα αμερικανικά
ερευνητικά κέντρα (NSF, ΝΟΑΑ, USGS). Για να καταλάβουμε το μέγεθος του
προβλήματος, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η οξύτητα κάθε μέσου μετράται με το pH,
έναν αριθμό από το 0 ώς το 14. Όταν το pH είναι μικρότερο του 7, το μέσο είναι
όξινο, κι όταν είναι μεγαλύτερο, το μέσο είναι αλκαλικό. Πριν από τη
βιομηχανική εποχή, το pH των ωκεανών ήταν ίσο με 8,16. Σήμερα είναι 8,05. Οι
ωκεανοί είναι ασφαλώς πάντα αλκαλικοί. Όποιος νομίζει όμως ότι η μείωση των 11
εκατοστιαίων μονάδων είναι μικρή, γράφει ο Φρεντερίκ Λεβινό στο περιοδικό
Le Point, πλανάται: η κλίμακα των pH είναι λογαριθμική. Τα ιόντα
υδρογόνου που προκαλούν την οξύτητα έχουν στην πραγματικότητα αυξηθεί κατά
30%. Κι επειδή τα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι εξαιρετικά εύθραυστα, μια
τέτοια αύξηση μπορεί να προκαλέσει ένα φαινόμενο ντόμινο με δραματικές
συνέπειες.

Σύμφωνα με τον Τζέημς Ορ, από το θαλάσσιο εργαστήριο του Μονακό, το pH των
ωκεανών θα μειωθεί κατά 30 ακόμη εκατοστιαίες μονάδες μέχρι το 2100.
Θεωρητικά, οι ωκεανοί θα παραμείνουν αλκαλικοί. Όπως δείχνουν όμως οι
προσομοιώσεις σε δεξαμενές, οι επιπτώσεις στα μαλάκια, τους αχινούς, τα
καλαμάρια, τα θαλάσσια σαλιγκάρια, θα είναι τεράστιες. «Σημαντικές αλλαγές
γνώρισε η Γη και στο παρελθόν, ποτέ όμως με αυτή την ταχύτητα, που δεν δίνει
στους οργανισμούς τον χρόνο να προσαρμοστούν με τη βοήθεια της φυσικής
επιλογής» επισημαίνει ο Ορ. Οι προσομοιώσεις δεν φτάνουν, χρειάζεται μια
ευρύτερη κινητοποίηση. Όπως γράφει ο Νίκολας Κριστόφ στη Χέραλντ
Τρίμπιουν, αν το θέμα της χρονιάς είναι το Ιράκ και το θέμα της δεκαετίας
είναι η εξάπλωση των πυρηνικών όπλων, η καταστροφή των ωκεανών είναι ίσως το
θέμα του αιώνα.

LINK: http://diastaseis.blogspot.com